Անցյալն ու ապագան
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
segodnia.ru-ն գրում է, որ մարդու կյանքում լինում է այդպիսի շրջան, երբ նա հասնում է իր զարգացման որոշակի առավելագույնին, հետո որոշ ժամանակ անց ուշքի է գալիս, և արդեն անուղղելի հարբեցող է: Բայց ամբիցիաները և փառասիրությունը մնում են ... Մի անգամ Կովկասում ինձ մի տաքսու վարորդ բացատրեց և պնդեց, որ ինքը ազնվական ընտանիքից է, և բոլոր այն մարդիկ, ում ես տեսնում եմ պատուհանից, նրա մեծ պապի ստրուկների ժառանգներն են:
Այս առումով մենք՝ ռուսներս, շատ նման ենք հայերին: Ցանկացած հայ ձեզ կպատմի Նոյի ու Արարատի, հայկական ամենահին քաղաքակրթության մասին: Նա շեշտելու է, որ երբ «ուրիշները ծառերի վրա էին ապրում», հայերն արդեն «ամեն ինչ ունեին»: Իհարկե, նա կնշի, որ Հայաստանը նաև առաջին քրիստոնեական պետությունն է: Կարելի է նման լեգենդներով ականջ շոյել, բայց ի՞նչ է հիմա: Մինչև վերջ պայքարելու չկամությու՞ն, Փաշինյան և Քիմ Քարդաշյա՞ն:
Ռուսները սիրում են խոսել այն մասին, թե որքան մեծ էր Ռուսական կայսրությունը, որքան ազնվական էին սպաները, ինչ խիզախ էին հրամանատարները, հաղթանակները, Դոստոևսկին, Տոլստոյը ... Իսկ ինչքա՞ն մեծ էր Խորհրդային Միությունը, Գագարին, հաղթանակ ֆաշիզմի դեմ, գիտական հայտնագործություններ, Վիսոցկի, ֆիլմեր, ստալինյան ճարտարապետություն ...
Մենք զվարճանում ենք անցյալի պատմություններով փորձելով վերականգնել դրա տարբեր ժամանակահատվածները և դրանով իսկ ասում ենք, որ ապագա չունենք, վախենում ենք դրանից: Պատմությունն այն է, ինչ անցել է: Այն, ինչ անցել է, հեշտ է կանխատեսել և վերահսկել, ուստի մենք ձգտում ենք այնտեղ: Դադարեցրեք ինքներդ ձեզ գայթակղել անցյալի պատմություններով հետևելով այն մարդկանց օրինակներին, որոնց ժամանակը վաղուց անցել է: Կարևոր է միայն «այստեղը և հիման»: Անցյալը պետք է խթանի մեզ դեպի ապագայի հաղթանակներ, այլ ոչ թե փոխարինի իրականությանը:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
