Սթափ դատելու ժամանակը․ ընդդիմության գլխավոր անելիքը

Խորհրդարանական արտահերթ ընտրություններում ընդդիմության պարտությունը ցավալի էր, երկիրը զարգացման և վերակառուցման ուղի ընտրելու փոխարեն կրկին հայտնվեց նիկոլականների անդունդում՝ նոր արհավիրքների սպասելով։ Թե որքան կտևի այս արատավոր ընթացքը, կախված է առաջին հերթին նույն ընդդիմությունից, նրա քայլերից, սեփական սխալները նախանշելու և լուծելու ընդունակությունից։ Սոցիալական ցանցերում ապոկալիպտիկ գրառումները, ժողովրդի մի մասին պիտակավորելու փորձերը որևէ լավ տեղ տանելու։

Առաջին հերթին հարկավոր է ուշքի գալ, հասկանալ կատարվածի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառները՝ նոր թափով լծվել Հայաստանի Հանրապետությունը հետպատերազմյան հետևանքներից զերծ պահելու գործին։ Ամենահեշտ բանը ՀՀ շարքային քաղաքացուն և նրա կատարած անհասկանալի ընտրությունը փնովելն է, սակայն դա ոչ մի տեղ չտանող ճանապարհ է։ Ազգային ժողովում հայտնված ընդդիմադիր «Հայաստան» և «Պատիվ ունեմ» դաշինքները եզակի շանս ունեն բացահայտելու գործող իշխանությունների հանցանքները, Նիկոլ Փաշինյանի ապիկարությունը, ժողովրդին բացատրելու սպառնացող մարտահրավերները, այլընտրանք և տեսլական առաջարկելու։ Այլապես, մեր պետությունը կշարունակի մնալ նույն տեղապտույտի մեջ, իսկ արտաքին ու ներքին սպառնալիքներն ավելի վտանգավոր կդառնան։ Միով բանիվ, հարկավոր է նստել, սթափ դատել, գնահատել, թե ի՞նչ կատարվեց, ո՞վ որքան էր մեղավոր և ինչո՞ւ ընտրողների մեծ մասը չգնաց ընտրության, մի զգալի մասն էլ նախընտրեց քվեն տալ կառավարումը ձախողած, պետակա համակարագն ու տնտեսությունը ջախջախած, Արցախի մեծ մասը թշնամուն նվիրած «քաղաքացիական պայմանագրին»։

Գեղամ Մանասյան