Այդպես, ցավոք, եղավ

Երկու հայազգի «իրավապաշտպաններ»՝ Վահե Ավետյանը եւ Վահան Մարտիրոսյանը, նոյեմբերի 8-ին Բաքվում ինչ-որ միջոցառման են մասնակցել:

Vesti.az-ը հրապարակել է լուսանկար, որտեղ նրանք գլուխ են խոնարհում Խոջալուի «ցեղասպանության զոհերի» հուշահամալիրում:

Վահե Ավետյանն ասել է, որ Խոջալուն «հայ ժողովրդի պատմության մեջ ընդմիշտ կմնա սեւ բիծ»:  Իսկ Վահան Մարտիրոսյանը հարց է հնչեցրել.

«Ինչո՞ւ Սարգսյանը եւ Կրեմլը հրաժարվում են բացել «հայոց ցեղասպանության» մասին արխիվները: Չէ՞ որ Թուրքիայի նախագահ Էրդողանն առաջարկում է բացել արխիվները, որպեսզի պատմաբաններն ուսումնասիրեն: Մի ակնթարթում թուրքերը մորթել են հայերին, որ այնտեղ ազատ եւ բարեկեցիկ ապրու՞մ էին: Այդպես չի լինում»։ Դժվար է հավատալ, որ այս բառերը հնչել են հայ մարդու շուրթերից: Բայց չհավատալու հիմքեր էլ չկան: Որովհետեւ դա նույն մարդն է, որ մեկ տարի առաջ Վրաստանի տարածքով անցել էր Ադրբեջան, տեւական ժամանակ ընտանիքով ապրել Բաքվում, հետո տեղափոխվել երրորդ երկիր: Ստույգ՝ Ուկրաինա, Օդեսայի մարզ, որտեղից թղթակցում է ադրբեջանական haqqin.az-ին՝ «հատուկ թղթակցի» կարգավիճակով:

Ցավալի է: Բայց չէ՞ որ հայրենիքը լքելուց առաջ Վահան Մարտիրոսյանը կարողացել էր իր համար ստեղծել «հալածված հանրային գործչի», «արդարության համար պայքարում առաջամարտիկի» կերպար: Այդ հարցում նրան մեծ աջակցություն էր ցուցաբերել մամուլը: Ինչպես որ այսօր էլ կայքեր կան՝ հրապարակում են Վահե Ավետյանի «գրական գոհարները»: Այդ հանդուրժողականության պատճառով չէ՞, որ մեզանում գտնվում են լրագրողներ, որ իրենց դժգոհությունը կիսում են հակառակորդ երկրի մամուլում: Խոսքի, տեղեկություն ստանալու եւ տարածելու ազատության իրավունքի մասին ձեւախեղված պատկերացումները չե՞ն, արդյոք, բերում նրան, որ հայ մարդը, որ չի կիսում Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը, Բաքվում կասկածի տակ է առնում ցեղասպանության իրողությունը:

Սոցիալական ցանցերում, իհարկե, տասնյակ հազարավորներ ամենավերջին բառերով կհայհոյեն Վահե Ավետյանին եւ Վահան Մարտիրոսյանին, նրանց կանվանեն «թուրք», «դավաճան»: Եվ դարձյալ կշահի ադրբեջանական քարոզչությունը: Որովհետեւ այդ ամենը կներկայացվի որպես «հայ իրավապաշտպանների դեմ կազմակերպված բռնություն»: Երեւույթը, ամենայն հավանականությամբ, արժանի է ավելի խոր վերլուծության: Հայհոյել միշտ կարելի է: Բայց, երեւի, առաջին հերթին հարկ է մտածել, թե որտեղ, երբ եւ ինչպես ենք վրիպել, որ մեր իրականության մեջ հայտնվել է վահանմարտիրոսյանություն: Ինչո՞ւմ ենք թերացել: Որտե՞ղ:

Դպրոցո՞ւմ, բուհո՞ւմ, բանակո՞ւմ: Առօրյայո՞ւմ… Մշակույթո՞ւմ: Իսկ որ թերացել ենք, կասկածել պետք չէ: Նույնիսկ եթե դա հատուկ ծառայությունների թերացումն է, իրավապահ մարմինների՝ պատասխանատուն նախ հասարակությունն է: Բոլորս ենք պատասխանատու, եթե մեր ամբողջությունից մեկը տրոհվել-անցել է հակառակորդի ճամբարը: Այդպես, ցավոք, եղավ: Եվ հակառակորդը, ինչպես տեսնում ենք, փորձում է երեւույթը դարձնել ավելի ընդգրկուն: Մի Վահան Մարտիրոսյան ոչինչ չարժե: Վտանգավորը վահանմարտիրոսյանությունն է, որ թշնամական քարոզչությունը ճիգ է անում ներդնել հայ իրականության մեջ: Եվ, երեւի, այստեղ մեր լռությունն ամենեւին էլ ոսկի չէ… Վահրամ ԱԹԱՆԵՍՅԱՆ

Նյութի աղբյուրը ` hraparak.am