Սիրտը չդիմացավ երջանկությանը

Երեկ մեզնից շատերի կյանքի ամենաերջանիկ օրերից էր։ Հուզմունքը, ոգեւորությունը, միասնականության եւ երջանկության զգացումը համակել էին մեզ։ Սակայն իմ շրջապատում ամենից շատ այս օրվան սպասում էր մի մարդ։ Մարդ, ով անվերապահորեն սիրում եւ ընդունում, նույնիսկ երկրպագում էր Նիկոլին։ Մարդ, ով ջանք չէր խնայում իր իշխանամետ մտերիմ, բարեկամ, ընկերներին համոզելու, որ այս հեղափոխությունը կենսական նշանակություն ունի Հայաստանի համար։ Մարդ, ով, չնայած իր տարիքին, իմ եւ բազմաթիվ երիտասարդների կողքին էր հեղափոխության ողջ ընթացքում։

Նա մասնակցեց բոլոր հանրահավաքներին, փակեց փողոցներ, քայլեց երթերի ժամանակ, վիճեց ոստիկանների հետ եւ այլն։ Ճակատագրի բերումով, նրա ազգանունն էլ էր Փաշինյան։ Աշոտ Փաշինյանը ծնվել էր 1955 թվականին, ընդամենը 63 տարեկան էր։ Կյանքի մեծ մասն ապրել էր Ռուսաստանում, ուներ շինարարական ընկերություն, մեծ ընտանիք, թոռներ։ Չնայած Նիկոլ Փաշինյանի հետ ազգակցական կապ չուներ, սակայն Նիկոլին սիրում էր հարազատ եղբոր պես։

Երեկ ցերեկը Նիկոլի՝ վարչապետ դառնալու լուրը հրապարակում միասին էինք տոնում, իրար շնորհավորում, խոսում Հայաստանի լուսավոր ապագայի եւ բազմաթիվ անելիքների մասին։ Թաց աչքերով՝ դժվարությամբ զսպելով մեր հուզմունքը։ Այնուհետեւ բաժանվեցինք, եւ ընդամենը ժամեր անց մեզ հասավ մի ողբերգական լուր։ Երեկոյան Աշոտ Փաշինյանը մահացավ սրտի կաթվածից։

Թվում է, թե երանելի մահ է, մահ՝ երջանկությունից։ Սակայն, դժբախտաբար, Աշոտի կյանքի ամենաերջանիկ օրն իր հարազատների համար դարձավ ամենավատ օրը։ Հարազատներին պետք է մխիթարի թերեւս այն, որ Աշոտը տեսավ իր երազանքի՝ Նոր եւ Ազատ Հայաստանը։

Ուզում եմ մեջբերել նրա խոսքերը․ «Տասնյակ տարիներ շարունակ երազել եմ այսպիսի առաջնորդի ու ղեկավարի մասին։ Փա՜ռք քեզ, տե՜ր Աստված, որ լսեցիր մեր աղոթքները, ազատագրեցիր մեր Հայաստան աշխարհը ու տալիս ես մեզ հնարավորություն՝ վերածնե՜լ ու շենացնե՜լ մեր Հայրենիքը»։ Թող որ Աշոտի հոգին խաղաղությամբ հանգչի։

Մարիամ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ