Ի՞նչ կարևոր բաներ են պակասում Հայաստանում

Բացի բնակիչների չափազանց իմպուլսիվությունից, տարածված ծխելու տարածվածությունից և վտանգավոր վարորդությունից, Հայաստանը կարող է տհաճորեն զարմացնել առօրյա կյանքի այլ որոշակի կողմերով։ Քննարկենք որոշ առանձնահատկություններ, որոնք կարող են ծայրահեղ թվալ զբոսաշրջիկներին, գրում է vestikavkaza.ru–ն։

Հայկական տները կենտրոնական ջեռուցում չունեն։ Գարունը Հայաստանում շուտ է գալիս, ամառը երկար է, իսկ աշունը՝ թավշյա։ Սակայն ձմռանը նույնիսկ ջերմաստիճանի աննշան անկումը կարող է ուժեղ ցրտեր առաջացնել։ Սակայն հայկական ձմռան խնդիրը ձյան հաստությունը կամ բարձր խոնավությունը չէ։ Հիմնական անհարմարությունը կենտրոնական ջեռուցման բացակայությունն է։ Շատերը իրենց տները տաքացնում են էլեկտրաէներգիայով, մինչդեռ ավելի հարուստները գնում են գազի կաթսաներ։ Մասնավոր հատվածում կարող եք գտնել ինչպես ժամանակակից պինդ վառելիքի կաթսաներ, այնպես էլ հնամաշ «բուրժույկա» վառարաններ։ Գազը այնտեղ թանկ է, իսկ փայտը ոսկու գին ունի։ Հայաստանի ածխի պաշարները և ներմուծված էներգետիկ ռեսուրսները խնայում են այն։ Գյուղերում գրեթե բոլորը գարնանից սկսած գոմաղբ են պաշարում։ Բարեբախտաբար, Հայաստանում երկարատև ցրտեր չեն լինում, բայց եթե այնտեղ այցելեք ձմռանը, արժե ձեզ հետ մեծ քանակությամբ տաք հագուստ ունենալ։

Հայաստանում խաղահրապարակներ չկան։

Երկրում, որտեղ երեխաները խնամվում են և համարվում են ընտանիքի ամենամեծ գանձերը, խաղահրապարակներ չկան։ Ռուսաստանում գրեթե յուրաքանչյուր բակում կան ճոճանակներ և ավազափոսեր, բայց Հայաստանում երեխաները հաճախ իրենք են ստեղծում իրենց սեփական խաղահրապարակները։ Հայերը պրագմատիկ ժողովուրդ են, ուստի իմաստ չեն տեսնում գումար և արժեքավոր տարածք վատնել խաղահրապարակի վրա, որը, նրանց կարծիքով, շուտով ձանձրալի կդառնա արագ աճող երեխաների համար։ Բակերում սովորաբար լինում են նստարաններ, սեղաններ և տաղավարներ, կամ լավագույն դեպքում ֆուտբոլի, վոլեյբոլի կամ բասկետբոլի դաշտեր։

Հայերը կարծում են, որ եթե երեխաները ակտիվ են, ապա նրանց պետք է ծանոթացնել իրական սպորտին վաղ տարիքից։ Ոմանք նույնիսկ պնդում են, որ խաղահրապարակները խոչընդոտում են նրանց երևակայությանը և երեխաների զարգացմանը, ովքեր պետք է կարողանան ստեղծել իրենց սեփական զվարճանքը։ Ավելին, ցանկացած խաղահրապարակ ծախս է, որը տնտեսապես շահավետ չէ։ Հետևաբար, գրեթե բոլոր մունիցիպալիտետները չափազանց ժլատ են նման նախաձեռնությունների հարցում, իսկ հայ խորհրդարանականները, նույնիսկ ընտրողներին կաշառելու համար, չեն կառուցում մանկական խաղահրապարակներ նախընտրելով ներդրումներ կատարել երիտասարդների համար նախատեսված սպորտային ակումբներում: Հետևաբար, եթե պլանավորում եք տեղափոխվել Հայաստան փոքր երեխայի հետ, պատրաստ եղեք, որ ամբողջ փողոցը կդառնա նրանց խաղահրապարակը։

Հայաստանում հայերենի դասընթացներ չկան։

Հայերենի դասատու գտնելը դժվար չէ, բայց կազմակերպված լեզվի դասընթացներ չեք գտնի նույնիսկ Երևանում: Հայերը բավականին բարյացակամ են, և տեսնելով ռուսախոսի անմիջապես անցնում են նրանց լեզվին՝ նույնիսկ սարսափելի առոգանությամբ: Սա հարմար է, բայց չափազանց անիրագործելի այն երկրում, որտեղ մարդիկ նախընտրում են շփվել իրենց մայրենի լեզվով: Հայերենի այբուբենը բարդ է. տառերը կարելի է տարբերակել թեթևակի շտրիխով կամ հայելային պատկերով: Այն սահուն սովորելը անհնար է: Բոլոր հայերեն պիտակները, գնապիտակները, գործարար փաստաթղթերը և ցուցանակները (բժիշկների, պետական ​​​​մարմինների և այլնի համար) գրված են մեկ, պաշտոնական լեզվով: Բացառություն են կազմում հուշանվերների խանութները և առևտրային բանկերը, որտեղ ամեն ինչ կարող է կրկնօրինակվել ռուսերեն և անգլերեն լեզուներով: Քանի որ Հայաստանի հայերը լեզվի հարցում չափազանց պահպանողական են և զիջումների չեն գնում նույնիսկ այլ երկրներից եկած իրենց հայրենակիցներին, բոլոր այցելուները ստիպված են իրենք սովորել նրանց լեզուն։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am