«Լվացել են սրբազան ջրով և գինով». Հայկական եկեղեցիները մաքրվում են Փաշինյանի «պատարագներից» հետո

դավաճանված կարգալույծ հայերի կատաղի հարձակումը։ Միևնույն ժամանակ, «դիջեյ» Նիկոլը հայտարարել է, որ կշարունակի մասնակցել կիրակնօրյա պատարագներին, բայց նախապես չի հայտարարի, թե «որ եկեղեցի է հաճախելու»։ Այդ թմբուկահարը լռում է ամեն ինչ անելով, որպեսզի գոնե որոշակի նշանակություն տա լիովին ձախողված հակաեկեղեցական արշավին։

Եվ միանգամայն ժամանակին է, որ Հայ Առաքելական Եկեղեցու Գերագույն Հոգևոր Խորհրդի ներկայացուցիչը հայտարարել է, որ շուտով կգումարվի Ազգային եկեղեցական ժողով, որտեղ պաշտոնապես կհաստատվի, որ Եկեղեցում «պառակտում» չկա, և հավատուրացների թիվը պարզապես աննշան է։

Հիմա հիշենք հունվարի 6-ի իրադարձությունները, երբ Փաշինյանը սոցիալական ցանցերում հայտարարեց, որ մասնակցում է «ուղտերթին»։ Քողարկված անվտանգության ուժերի, պետական ​​հատվածի աշխատակիցների և զգեստավորված քահանաների տխուր տեսարանը դարձավ վարչապետի և նրա ավազակախմբի ևս մեկ PR ֆիասկոն։ Եվ որքան էլ որ նրանք մոնտաժեցին «ուղտերի» երթի տեսանյութը ցանկալի պատկերին հասնելու համար, որքան էլ դավաճանների շղթան ձգեցին երկայնքով, լայնությամբ և անկյունագծով, ամբողջ երկիրը տեսավ, որ այդ սրիկաները այդքան էլ շատ չեն։ Եվ Փաշինյանը չի ունեցել, չունի և չի ունենա ժողովրդական մանդատ, որպեսի քանդի հայաստանյան եկեղեցու ինստիտուտը։

Համապատասխանաբար, առանց որևէ շքեղ ելույթների կամ ոգևորված ծափահարությունների, պետք է նշել, որ կառավարությունը խորապես ձախողվել է, և սա, փառք Աստծո, արդեն համակարգային զարգացում է։ Ժողովուրդը վճռականորեն մերժում է այդ սատանայական շաբաշը։ Փաշինյանի կառավարությունը որոշել է դիվայինացնել եկեղեցու բարձրագույն հոգևորականներին օգտագործելով «նախկին» եպիսկոպոսների թեման (ենթադրելով, որ կաթողիկոսը և նրա գործընկերները նախկին եպիսկոպոսների անբարոյական հանցակիցներ են, լրտեսներ)։ Բայց միևնույն ժամանակ, նա իր շուրջն է հավաքել աշխարհիկ տարբեր սկանդալների մեջ ներգրավված ամենահայտնի եպիսկոպոսներին, այդ թվում Բենթլիի և հրազենի սիրահար Նավասարդ Կճոյանին։ Բնականաբար, ամերիկացիները՝ ԱՄՆ-ում Հայ Առաքելական Եկեղեցու Արևմտյան թեմի առաջնորդ Հովնան Տերտերյանի միջոցով, պաշտպանում են այս ամբողջ խառնաշփոթը։

Ավելին, «լրտեսների» թեման հիանալի տեղավորվում է կառավարության հակառուսական տրամադրություններ հրահրելու ծրագրի մեջ։ Այլ կերպ ասած, Փաշինյանի ղեկավարությունը փորձում է լրատվամիջոցներում աժիոտաժ ստեղծել և դրա քողի տակ մարգինալացնել Եկեղեցին։ Սակայն տեղի է ունենում ճիշտ հակառակը. կառավարությունն ինքն է վատ երևում, իսկ նրանք, ովքեր աջակցում են ներկայիս հակաեկեղեցական քայլերին, հանկարծ դարձել են մերժված դավաճաններ։ Սա վերաբերում է ոչ միայն այսպես կոչված արքեպիսկոպոսներին, որոնք դավաճանել են Հայ Առաքելական Եկեղեցուն, այլ նաև պաշտոնյաների «սովորական» ծառաներին։

Յուրաքանչյուր անցնող օրվա հետ Փաշինյանի կառավարության զզվելի արկածախնդրությունը ոչնչացնում է նրա «մաքուր» վարկանիշի մնացորդները։ Եվ գործընթացն ինքնին բավականին բացահայտող է ներքաղաքական իրավիճակի զարգացման առումով։

«Հայաստանի ձայն» հրատարակության սյունակագիր Ռուբեն Մարգարյանը գրել է, որ այսօր Փաշինյանը, Ռուբինյանը և նրանց ամբողջ «խմբակը» հայտարարում են, որ Գարեգին Բ-ն Ռուսաստանի կողմից Հայաստանի դեմ մղվող հիբրիդային պատերազմի գործիք է։

Այլ կերպ ասած Նիկոլին չի հետաքրքրում արտասահմանից բացահայտ ֆինանսավորվող բազմաթիվ աղանդները։ Այն փաստը, որ շատերը, և ոչ առանց պատճառի, Ռուբեն Ռուբինյանին համարում են Անկարայի ազդեցության գործակալ, Նիկոլին չի անհանգստացնում։ Նիկոլին չի հետաքրքրում, որ Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը լայնորեն, և ոչ առանց պատճառի, համարվում է բրիտանական հետախուզական ծառայությունների արարած։ Բայց կաթողիկոսը, ըստ Փաշինյանի և Ռուբինյանի, ռուսական ազդեցության գործակալ է...

Բայց ո՞վ է մեղադրում կաթողիկոսին։ Մարդիկ, ովքեր ոչինչ չեն արել Հայաստանի համար (սա իշխող թիմի և նրանց հետևորդների բնորոշ գիծն է), բացի պատերազմ հրելուց, ավերելուց, տարածքներ հանձնելուց և ավելին հանձնելուց։ Նրանք մեղադրում են այն կաթողիկոսին, որն իր ողջ ծառայությունը նվիրել է քրիստոնեական հավատքի տարածմանը և Հայ Առաքելական եկեղեցու ազդեցության ամրապնդմանը։ Գարեգին Բ-ի օրոք հարյուրավոր եկեղեցիներ և տաճարներ են կառուցվել և վերականգնվել ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ ամբողջ աշխարհում։ Մինչդեռ Նիկոլի և նրա կամակատարների գործունեությունը ուղղված է ավերածություններին և անկարգություններին, իսկ կաթողիկոսի գործունեությունը՝ թե՛ նախկինում, թե՛ հիմա, ուղղված է հայկական աշխարհի միավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, պարզ է, որ Գարեգին Բ-ի գոյությունն ինքնին մարտահրավեր է Փաշինյանի, Ռուբինյանի և նման քաղաքական դիվերսանտների համար։ Այո, իսկապես հիբրիդային պատերազմ է մղվում Հայաստանի և հայ ժողովրդի դեմ։ 2018 թվականից ի վեր այն հաջողությամբ մղվում է Հայաստանին թշնամաբար տրամադրված ուժերի կողմից, որոնց հնազանդ գործիքներն են Նիկոլ Փաշինյանը և նրա թիմը։ Այսօր, որպես այդ հիբրիդային պատերազմի մաս, հանկարծակի շատ հավատացյալ դառնալով (չնայած տեղյակները ասում են, որ Փաշինյանը խիստ զզվում է «փառք Աստծուն» արտահայտությունից), նրանք շարունակում են Հայ Առաքելական Եկեղեցու ոչնչացման իրենց ուղին։ Եվ դա այնպես ինչպես  նախկինում՝ երդվելով իրենց մեծ սիրով դեպի Արցախը և բանակը, ոչնչացրին երկուսն էլ։

Եվ հիմա բոլորին հետաքրքրում է միայն մեկ հարց։ Կկարողանա՞ ընդդիմությունը կառավարության հակաեկեղեցական քաղաքականությանը սովորական հայերի լուռ դիմադրությունը համախմբել ընտրական ինչ-որ բանի մեջ։ Ցանկալի է հավատալ, որ դա կլինի։ Ավելին, իշխանամետ խմբավորման փլուզման բոլոր նշանները բառացիորեն են տպված Նիկոլ Փաշինյանի և Աննա Հակոբյանի դեմքերին։

Հ.Գ. Սերոբ քահանա Ազարյանը գրել է. «Բոլոր այն «հոգևորականները», ովքեր վաճառում են իրենց հոգևոր կոչումը փողի համար, ովքեր հրաժարվում են իրենց մարդկայնությունից և հայի ինքնությունից, ովքեր վաճառում են իրենց խաչը նյութական բարիքների և պաշտոնների, աթոռների և երկրային խոստումների համար, և ովքեր միանում են դավաճան խմբին, որը վաճառել է ամբողջ Հայրենիքը, Հավատքն ու Մարդկությունը, թող դուրս գան իմ ընկերների շարքերից, քանի որ նրանք իմ եղբայրները չեն, այլ Հայրենիքի, այս ժողովրդի, նրա նպատակների և նրա ոգու դավաճաններ, և նրանք թշնամու շարքերում են։ Եվ նույնիսկ եթե ես մնամ վերջին քահանան, ես հավատարիմ կմնամ այս ժողովրդի խոստովանական հավատքին, նրա նպատակներին, մեր նահատակների անգին արյանը, մեր պատմական և ներկայիս Հայրենիքին, նրա սրբությանը, Սուրբ Էջմիածնին և նրա անսասանությանը»։