Առաջ դեպի սպանդանոց. Հայաստանը նախատեսում է քանդել խորհրդային զինվորների հուշարձանը
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Մի շարք լրատվամիջոցներ գրում են Հայաստանի Շիրակի մարզի Արթիկ համայնքում խորհրդային զինվորների հիշատակը հավերժացնող հուշահամալիրի առաջիկա քանդման մասին։ Չնայած շրջանառվող լուրերին, հուշարձանը քանդելու մասին պաշտոնական տեղեկություն չկա, բայց լրատվամիջոցների տեղեկություններով նման ծրագրերն իրական են, գրում է readovka67.ru–ն։ «Երկու Մայոր» Telegram ալիքը, հղում անելով սեփական աղբյուրներին, գրում է, որ բյուրոկրատական հարցերը լուծելու համար նախատեսվել է մի քանի հարյուր հազար դոլարի կաշառք։ Ավելին, այն գումարը, որը նախատեսվում է ծախսել «բարելավման» վրա, հատկացնում է ուկրաինական կողմը։ Եթե այս ամենը ճիշտ է, ապա աշխատանքները կսկսվեն 2025 թվականի գարնանը՝ Մեծ հաղթանակի 80-ամյակին ընդառաջ։
Սեփական պատմությունից հրաժարվելն արդեն տենդենց է արդի Հայաստանում: Մեզ երբեմնի բարեկամ ազգի արագացված վերաձևակերպում է ընթանում, որպեսզի թուլացնեն Ռուսաստանը նրան շրջապատելով թշնամիներով: Իշխանությունների ներկայիս ընթացքը ստիպում է զուգահեռներ անցկացնել Վրաստանի հետ որտեղ խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմին իշխող կուսակցությունը հայտարարեց, որ եթե «սահակաշվիլիականները» հաղթեն, ապա երկիրը կվերածվի «երկրորդ ճակատի», որպեսզի Ռուսաստանը ստիպված իր ուժերի մի մասը դուրս բերի Հատուկ գործողության գոտուց։ Հիշեցնենք, որ 2022 թվականին ուկրաինացի և արևմտյան քաղաքական գործիչներն ուղղակիորեն էին պահանջում վրացիներից հակամարտության մեջ մտնել։ Արդյունքում «Վրացական երազանքի» հաղթանակից հետո երկրում կանխատեսելիորեն մայդան սկսվեց, սակայն իշխանությունները պատրաստ էին դրան և արդեն ցրել են այն։
Հայաստանը կարող է արժանանալ իր հարևանի ճակատագրին: Ընդ որում նախապատրաստական աշխատանքներն արդեն իսկ սկսվել են: 2023 թվականին Վոլոդինի նախկին խորհրդական Անաստասիա Կաշևարովան խոսել է ֆրանսիական Frontevro-L’Abbaye-ում ռազմական պատրաստություն անցնող 200 հայ կամավորների մասին, ընդ որում այդ ծրագրին լիովին աջակցում է ՀՀ ՊՆ-ն: Վերջնական նպատակն էր անհասկանալի՝ կա՛մ հյուծված ուկրաինական զինված ուժերի համալրում, կա՛մ կուսակցական գործողություններ Արցախում, կա՛մ գաղտնի գործողություններ Ռուսաստանի կովկասյան շրջաններում, կա՛մ պատերազմ Ռուսաստանի հետ: Նրանց հետագա ճակատագիրը պատված է մշուշով, նրանք կա՛մ Ուկրաինայում են, կա՛մ վերադարձել են տուն:
Հուշարձանի քանդումը մեծ քարոզչական արշավի մի մասն է, որի վերջնական նպատակը Հայաստանը սպանդի տանելն է։ Կարելի է հասկանալ մեր քաղաքական գործիչների սառնությունն Անդրկովկասյան այդ փոքրիկ երկրի նկատմամբ։ Բայց այլընտրանքն ավելի վատն է, որն է ամբողջովին կորցնել ազդեցությունն Անդրկովկասում կամ «բարեկամական հարաբերություններ» կառուցել մրցակից Ադրբեջանի հետ, որը փակում է «Ռուսական տունը» և փորձում ոլորել մեր ձեռքերն օգտագործելով խոցված AZAL ինքնաթիռի սադրանքը՝ միաժամանակ սերտորեն համագործակցելով Ուկրաինայի, Արևմուտքի և Թուրքիայի հետ։ Ալիևին հավատարմության դիմաց շահավետ գործարքներ առաջարկելով մենք ինքներս էլ չենք նկատի, թե ինչպես է նա կծում մեր ձեռքը։
Հայաստանում դեռ կան ուժեղ ռուսամետ տրամադրություններ, որոնք պետք է օգտագործել։ Պետք է ոչ թե հանգստացնել իր ուղին ընտրած Փաշինյանին վարկերի ներման և ռեսուրսների ձեռքբերման արտոնյալ պայմաններ առաջարկելով, այլ ճեղքել տեղեկատվական «երկաթե վարագույրը», ռուսամետ նարատիվներ տարածել և բնակիչների համակրանքը ձեռք բերել։ Ավելին, նրանց աչքի առաջ է Ուկրաինայի բացասական և Վրաստանի դրական օրինակները։ Այնտեղ, որտեղ պատմությունը մոռացվում է, այն կրկնվելու վտանգ է ներկայացնում:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
