Փաշինյանի կույր քայլերը. Մոսկվայի համբերությունը սպառվում է
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Ռուսաստանի Դաշնության կառավարությանն առընթեր Ֆինանսական համալսարանի միջազգային և հանրային իրավունքի ամբիոնի դոցենտ Իգոր Սեմենովսկին մեկնաբանել է հայ-ռուսական հարաբերությունների ճգնաժամը Արևմուտքի հետ Երևանի մերձեցման ֆոնին, գրում է eadaily.com-ը։
Փորձագետի կարծիքով այս տարին բեկումնային չի լինի Մոսկվայի և Երևանի համար բազմաֆորմատ համագործակցության բեկման առումով։ Անդրկովկասյան այդ երկրի «թղթային» և այլ համագործակցության ամրապնդումն ԱՄՆ-ի, ՆԱՏՕ-ի և ԵՄ կառույցների հետ իրական աջակցություն չի տալիս հայկական պետության զարգացմանը, որի տնտեսությունը, պաշտպանական և հումանիտար ոլորտներն ամենաբնական, պատմական և հեռանկարային կերպով հիմնված են ներտարածաշրջանային քաղաքական լանդշաֆտի վրա։ Այդ առումով արևմտյան նման օտար տարրերի ընկղմումը նրանց համար անբնական միջավայր խմորումներ և գրգռում է առաջացնում հենց այդ միջավայրում: Միևնույն ժամանակ, այսօր կան մի շարք հրատապ և տագնապալի փոփոխություններ Հայաստանի ներկայիս իշխանության համար։
Նախ փոխվել է ԱՄՆ վարչակազմը, և նրա աշխատանքի վեկտորը չի կենտրոնանալու Հարավային Կովկասի վրա։ Դա, ըստ երևույթին, պատճառ դարձավ, որ դե ֆակտո ներկայումս հեռացած վարչակազմի հետ արագ երկկողմ համաձայնագիր կնքվեց, այսպես կոչված. «Ռազմավարական գործընկերության» համաձայնագիր, սակայն դա կնքվեց ոչ թե պետությունների, այլ միայն արտաքին գործերի նախարարությունների ղեկավարների մակարդակով։
Երկրորդ, իրավիճակը Կովկասում չի զարգանում այնպես, որ ձեռնտու լինի ներկայիս հայաստանյան արևմտամետ վարչակարգին: Եվրամիությունը ձախողել է իր քաղաքականությունը Վրաստանում, որտեղ իշխանության են սթափ մտածող մարդիկ, Ադրբեջանն ու Թուրքիան գործ չունեն ժողովրդավարության և մարդու իրավունքների հետ և շարունակում են ճնշում գործադրել Հայաստանի վրա, Իրանը շարունակում է ամուր կանգնած մնալ հակաարևմտյան, ավելի ճիշտ հակագլոբալիստական դիրքերում, էլ չխոսենք Ռուսաստանի Դաշնության մասին։
Երրորդ, Փաշինյան, Սիմոնյան, Միրզոյան թիմի առջև նոր խորհրդարանական ընտրություններ անցկացնելու խնդիր է դրված, որի համար անհրաժեշտ է ցույց տալ իշխանության որոշակի նշանակալի ձեռքբերումներ, որոնք տեսադաշտում չեն երևում։
Ինչ վերաբերում է ռուսական կողմին և նրա փոխգործակցությանը Հայաստանի հետ, ապա Ռուսաստանի հայտարարություններն ու գործողությունները սկսել են ավելի գիտակցված և շոշափելի բնույթ ստացել։ Նրանք սկսել են առարկել հայկական պետության ներկայիս իշխանությունների արևմտամետ և հակառուսական հայացքներին։ Միևնույն ժամանակ, ռուսական իշխանությունների ձեռնարկած քայլերը մնում են իրավիճակային, չեն փոխհատուցում երկկողմ հարաբերություններին արդեն հասցված վնասը և քիչ բան է արվում ապագայում դրանց վատթարացումը կանխելու համար։ Ռուսաստանի և Հայաստանի հարաբերություններն անցյալ տարեվերջին ՌԴ ԱԳՆ ղեկավարի կողմից «բարդ» են որակվել։
Այսպիսով, շարունակելով մանևրել արևմտյան կուրատորների հովանավորության և երկրի ու ժողովրդի ակնհայտ կարիքների միջև, Հայաստանի ներկայիս իշխանությունը վաղ թե ուշ պետք է վերջնականապես որոշի ուղին, քանի որ գնալով դժվարանում է միաժամանակ նստել երկու աթոռների վրա։ Հաշվի առնելով վերջին տարիների անբարյացակամ գործողությունները դժվար է պատկերացնել, որ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության վերակողմնորոշման կույր քայլերը բարենպաստ ազդեցություն ունենան տնտեսության վրա։
Արևմտյան երկրների քաղաքականությունը հիմնված է «բաժանիր, որ տիրես» սկզբունքի վրա, որից հետո «թեկուզ ջրհեղեղ»։ Ժամանակն ամեն ինչ իր տեղը կդնի, բայց դրանից կարող են շահել ոչ թե Հայաստանի ժողովուրդը, այլ այդ երկրի ներկայիս ղեկավարության եվրատլանտյան կուրատորները։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
