Ռուս խաղաղապահները Ղարաբաղում չեն կռվի, իսկ ռուսական տանկերը Բաքվի վրա չեն գնա. փորձագետ

Տեսականորեն Ռուսաստանը շատ բան կարող է անել, դա մեծ տերություն է, նրա կշիռը՝ չնայած ուկրաինական պատերազմին, բավական է Ադրբեջանի վրա ազդելու համար, սակայն գործնական հարթությունում լուրջ չէ մտածել, որ խաղաղապահները Ղարաբաղում կռվելու են։ Այս մասին News.am-ի հետ զրույցում ասաց քաղաքագետ Ալեքսանդր Իսկանդարյանը։

«Արցախում այժմ գտնվում են շուրջ 2000 խաղաղապահներ՝ թեթեւ հրաձգային զենքով եւ թեթեւ տեխնիկայով, որոնց շրջապատում է ադրբեջանական բանակը ՝ մինչեւ 50 000 մարդ՝ բոլոր տեսակի զինատեսակներով։ Այն դեպքում, երբ խաղաղապահները դրոշ են, այլ ոչ թե ռազմական ուժ։

Ընդ որում, Ռուսաստանը սահմանակից է Ադրբեջանին։ Իսկ Ռուսաստանը կարո՞ղ է տեսականորեն գրոհել Ադրբեջանը հյուսիսից։ Դերբենդի կողմից ռուսական տանկերի շարասյուններ կմտնեն եւ կգնան Բաքու։ Արդյո՞ք ռուսական ռազմական նավատորմը կմոտենա Ապշերոնի ափերին: Միանգամայն ակնհայտ է, որ նման բան տեղի չի ունենա։ Ըստ այդմ, այն ճնշումը, որը Ռուսաստանը գործադրում է կամ չի գործադրում, կրում է քաղաքական բնույթ։

Ալիեւը՝ լավ հասկանալով այս ամենը, ոչ մի համոզում չի լսում եւ շարունակում է անել այն, ինչ անում է»,-նշեց փորձագետը։

Նա նկատեց, որ քաղաքական համաձայնություններն ապրում են այնքան, որքան ապրում է իրականությունը, որը ծնել է դրանք։

Նրա խոսքով՝ իրականությունը, որը ծնեց 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունը, կտրուկ փոխվեց ուկրաինական պատերազմի սկսվելուց հետո։

«Մենք հիմա լրիվ այլ քաղաքական իրականության մեջ ենք ապրում։ Չկա ԵԱՀԿ Մինսկի խումբ, չկա միջազգային հանրության կողմից Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի վերաբերյալ քննարկում, չկա Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի որոշման միջոցով ղարաբաղյան հակամարտության լուծման փորձ։

Այս իրողությունները մահացան, քանի որ մահացավ քաղաքական իրավիճակը, որը ծնեց դրանք։ Իրավիճակը հիմա շատ է տարբերվում եղածից։ Օրինակ՝ Թուրքիան այժմ կարեւոր է Ռուսաստանի համար։ Թուրքիայի արժեքը Ռուսաստանի համար վերջին տարիներին կտրուկ աճել է։ Իսկ եթե ասում ենք Ադրբեջան, ապա նկատի ունենք Թուրքիան»,-նշեց Իսկանդարյանը։  

Նա պարզաբանեց, որ Թուրքիան Ռուսաստանի համար չափազանց արժեքավոր ռեսուրս է։

«Թուրքիան բոլոր խնդիրներով հանդերձ արժեք է նաեւ Եվրոպայի համար։ Այն ՆԱՏՕ-ի միակ անդամն է, որը միաժամանակ սահմանակից է Սիրիային, Իրաքին, Իրանին եւ նախկին Խորհրդային տարածքին։ Բացի այդ, սա ՆԱՏՕ-ի երկրորդ բանակն է։ Եվ Ադրբեջանն էլ նշանակություն ունի Արեւմուտքի համար»,-հավելեց Իսկանդարյանը։

Ըստ նրա՝ Հայաստանի միջամտությունը Ղարաբաղի շուրջ խնդիրների լուծմանը նվազել է։

«Իսկ ի՞նչ այլ գործիքակազմեր ունի պաշտոնական Երեւանը։ Իսկ ի՞նչ կարող է նա անել այս իրավիճակում։ Գրոհել Լաչինի միջա՞նցքը, ռմբակոծել Բաքո՞ւն։ Ինչպե՞ս պետք է դրան հետագայում արձագանքեն միջազգային հանրությունն ու ներքին դերակատարները։

Ես չէի ասի, որ այդ հնարավորությունները շատ են եւ դրանցից չեն օգտվում։

Այն, ինչ տեղի է ունենում, գործընթաց է, որի շրջանակներում լավ կլինի հետեւողական քաղաքականություն կառուցել՝ փորձագիտական լավ բազայով, բոլոր քաղաքական ուժերի համախմբմամբ»,-եզրափակեց Իսկանդարյանը։