Ահա այսպիսի փոխատեղում. Դմիտրի Սոլոննիկով
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Vecherka-spb.ru–ն գրում է, որ Հարավային Կովկասի թեման ներխուժել է եվրասիական տարածքի ներկայիս օրակարգ և նույնիսկ հայտնվել առաջին էջերին։ Ադրբեջան-Հայաստան հաշտեցման ուղու ինտենսիվացումը սկսել են արտգործնախարարներ Սերգեյ Լավրովը, Արարատ Միրզոյանը և Ջեյհուն Բայրամովը, որոնք հայտարարել են Ռուսաստանի Դաշնության խորհրդատվական մասնակցությամբ սահմանների սահմանազատման և սահմանագծման հարցերով, ինչպես նաև փոխվարչապետների գլխավորությամբ տրանսպորտային հաղորդակցությունների ապաշրջափակման հարցերով եռակողմ հանդիպման մասին:
Հետաքրքիր է այն, որ հենց այդ խորհրդակցությունների նախօրեին հայկական կողմը հայտարարեց, որ դադարեցնում է հայկական կոնյակի արտահանումը Ռուսաստան։ Ափսոս չէ (դա կոնյակ էլ չէր), և Ռուսաստանին, որն ուղղված է ներմուծման փոխարինմանը, դա միայն ձեռք կտա։ Բայց Երևանի կոնյակի գործարանը պատկանում է ֆրանսիացիներին, և այստեղ նրանք են որոշում կայացնում, ինչը շատ բնական է։
Իսկ հետո Կրեմլում կայացել է Եվրասիական տնտեսական բարձրագույն խորհրդի նիստը, որին առաջին անգամ մասնակցել է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը։ Փաստ, որն ինքնին խոսում է ԵԱՏՄ ապագայում մեծ պոտենցիալ փոփոխությունների մասին։ Բացի այդ, բարձր մակարդակի բանակցություններ են տեղի ունեցել Ադրբեջան-Հայաստան-Ռուսաստան ձևաչափով։ Եվ ահա, ոչ առանց անակնկալի Նիկոլ Փաշինյանի կողմից, ով, ժամանել էր Մոսկվա, հայտարարեց ՀԱՊԿ-ից Հայաստանի հնարավոր դուրս գալու մասին, մեղադրեց ռուս սահմանապահներին Հայաստանի և Իրանի սահմանին չարտոնված աշխատանքի մեջ, ինչպես նաև արգելեց Արտաքին գործերի նախարարության պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան մեկնաբանել Հայաստանի ղեկավարության հայտարարությունները, թեև Հայաստանի Արտաքին գործերի նախարարությունը մեկնաբանում է ցանկացած ժամանակ։ Միաժամանակ, Հայաստանի ներկայացուցիչն անտեսել էր ՀԱՊԿ պաշտպանության նախարարների խորհրդի նիստը։ Ըստ ամենայնի, հայկական պատվիրակությունը այս ամենն է համարել լավագույն ֆոնը Մոսկվա այցի համար։
Բայց Ադրբեջան-Հայաստան երկխոսության համար Մոսկվայի հանդիպումը շատ դրական էր։ Նախ լիակատար ինքնիշխանության փոխադարձ ճանաչումը մինչ 1991թվականի սահմաններում և տարածքային պահանջների բացակայություն։ Այսինքն Երևանը վերջնականապես ճանաչեց Ղարաբաղը որպես ադրբեջանական։ Երկրորդ հայտարարություն Հայաստանից Ղարաբաղ և Ադրբեջանից Նախիջևան տրանսպորտային հաղորդակցությունների բացման մասին էր։ Երրորդը Բաքվի և Ստեփանակերտի միջև երկխոսության միջոցով Ղարաբաղի հայ բնակչության իրավունքները ապահովելու առաջարկը (սա հիմնարար տեղաշարժ է արտաքին երաշխիքների պահանջից)։
Ընդհանուր առմամբ, հսկայական քայլ է արվել խաղաղության պայմանագրի ստորագրման ուղղությամբ։ Բայց Ռուսաստանում դա դժվար թե տեղի ունենա։ Ալիևին արդյունք է պետք, բայց Փաշինյանի համար կարևոր է դափնիները տալ Եվրոպային կամ Ամերիկային, ուստի այնտեղ ինչ որ տեղ պետք է սպասել եզրափակիչ փուլին։
Հիմա վրացական հարցի մասին: Վրացիների համար Ռուսաստան այցելելու և ուղիղ ավիափոխադրումներ սկսելու համար վիզաների վերացման ոչ այնքան էական քայլերը կրկին բորբոքեցին հակամարտությունը կառավարության և նախագահ Սալոմե Զուրաբիշվիլիի միջև։ Ե՛վ կառավարությունը ձևավորող խորհրդարանը, և՛ ընտրական կոլեգիայի կողմից նշանակված նախագահը վերընտրվելու են հաջորդ տարվա հոկտեմբերին։ Այսպիսով, հիմա մենք տեսնում ենք ընտրական մրցավազքի մեկնարկը, որտեղ կոշտ հակառուսական պրոեվրոպական կուրսը կմրցի Ռուսաստանի նկատմամբ պրագմատիկորեն մեղմ կուրսի հետ:
Արդյունքում Անդրկովկասում գծվում է ապագայի հնարավոր պատկերը։ Վրաստանը կշարունակի ձգտել դեպի ՆԱՏՕ և ԵՄ, բայց կբարելավի հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ ընդհուպ մինչև դիվանագիտական հարաբերությունների վերականգնումը և սահմանային խնդիրների կարգավորումը։ Առանց դրա նրանց չեն ընդունի ՆԱՏՕ։ Հայաստանը կարագացնի իր դուրս գալը ՀԱՊԿ-ից և ԵԱՏՄ-ից, բայց կստորագրի Ադրբեջանի հետ սահմանային պայմանագիր: Առանց դրա, դարձյալ ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու ճանապարհ չկա։ Ադրբեջանը կկարգավորի հարցերը Հայաստանի հետ և կամրապնդի ինտեգրումը ԵԱՏՄ-ին: Ահա այսպիսի փոխատեղում:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
