Հայաստանում ռուսական բազան բանալի է ամեն ինչի համար հարավում և արևելքում. մենք ընդմիշտ ենք այդտեղ
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Dzen.ru-ն գրում է, որ վերջերս բավականին զգացմունքային հոդված գրեցի այն մասին, որ մենք Հայաստանում լինելու պատճառ չունենք, քանի որ Փաշինյանը սկսել է աղաղակել Գյումրիից ռուս խաղաղապահների դուրսբերման մասին, քանի որ «Ռուսաստանի ներկայությունը Հայաստանում ոչ միայն չի երաշխավորում վերջինիս անվտանգությունը,այլ, ընդհակառակը, սպառնալիքներ է ստեղծում հանրապետության համար»։ Նաև վերջին երկու ամսվա ընթացքում շատ հայեր են ասել այդ մասին:
Բնականաբար, ես վրդովված էի։ Սրանք սովորական մարդկային էմոցիաներ էին։ Հիմա, երբ մշուշը ցրվել է, էմոցիաները թուլացել են, կարող ես հանգիստ տեսողությունդ ուղղել տարածաշրջան։
Նախ հայկական կողմը Փաշինյանի վարչապետության օրոք անընդհատ է նման հայտարարություններ անում։ Դա ավելի շուտ ծեսի է նման:
Երկրորդ հերթին ճգնաժամ է ՌԴ ԱԳՆ պրոֆեսիոնալ անձնակազմում։ Հարյուրամյա հակասելեկցիա է եղել, երբ մարդիկ դիվանագիտական շրջանակներ են մտել բացառապես ընտանեկան կապերի և այլ կապերի շնորհիվ, որտեղ կարևոր են եղել ոչ թե ինտելեկտուալ կարողությունները կամ նույնիսկ հավատարմությունը հայրենիքին, այլ կապերը: Կոռուպցիան և հովանավորչությունը արել են իրենց կեղտոտ գործը: Ռուսական դիվանագիտական դասի այլասերվածությունն ակնհայտ է: Այսօր միջազգային ասպարեզում հազվագյուտ հաջողություններ տեղի են ունենում ոչ թե նրանց շնորհիվ, այլ ի հակադրություն նրանց։ Պետք է շնորհակալություն հայտնել այն հազվագյուտ էնտուզիաստներին, ովքեր իսկապես ծառայում են Ռուսաստանին, և ոչ թե իրենց դրամապանակին։
Այդուհանդերձ, Պուտինին հաջողվել է նույնիսկ նման հիմար դիվանագիտական մեքենային ստիպել աշխատել և ձեռքի կառավարման ռեժիմով կատարել վերևից ուղարկված որոշումները, քանի որ այդ համակարգը ի վիճակի չէ ինքնուրույն գաղափարներ առաջացնել, բայց հիմա գոնե վատ թե լավ կատարում է պատվերների մի մասը։ Այս փուլում արդեն լավ է: Առջևում, իհարկե, այդ կառույցի լուրջ մաքրումն ու վերակազմավորումն է: Բայց հիմա, ինչպես ասում են, գետնանցման ժամանակ ձիերին չեն փոխում:
Հիմա Հայաստանի մասին: Փաշինյանը Հայաստանի համար ուկրաինացի Յուշչենկոն է, գումարած Պորոշենկոն և մի քիչ էլ Զելենսկին նույն գավաթում: Բայց Հայաստանում ամեն ինչ այդքան հեշտ ու պարզ չէ, որքան Ուկրաինայում:
Նախ, Հայաստանն ունի աշխարհում ԱՄՆ-ի ամենամեծ դեսպանատունը (ավելի քան 3500 աշխատակից, ովքեր իզուր ժամանակ չեն վատնում)։ Սրան պետք է ավելացնել ԱՄՆ-ի ամենահզոր, ամենահարուստ, ամենաազդեցիկ հայկական սփյուռքը։
Եվ ահա առաջին յուրահատկությունը: Ազդեցիկ ամերիկահայերը դեմ են Ռուսաստանի հետ խզմանը։ Եվ դա նշանակում է, որ Գյումրիի բազայի հետ սադրանքը Պետդեպարտամենտի գործն է։
Երկրորդ հերթին Փաշինյանը չափերն անցնում է, քանի որ միանգամից մի քանի տանիք ունի: Դրանք են ԱՄՆ-ի, ԵՄ-ի, Ռուսաստանի Դաշնության և Իրանի տանիքները։ Իսկ Իրանի թիկունքում Հնդկաստանն է, որը հասկացրել է, որ պատրաստ է Թուրքիայի և ԱՄՆ-ի հետ պայքարել հանուն Հայաստանի։
Հնդկաստանին, Իրանին և Ռուսաստանին իսկապես անհրաժեշտ է Հյուսիս-Հարավ միջանցքը որպես այլընտրանք Արևելք-Արևմուտք միջանցքին (Չինաստանի Մետաքսի ճանապարհը, որը շրջանցում է Ռուսաստանը):
Երրորդ հերթին Ռուսաստանի պաշտպանության նախարարությանը, խիստ անհրաժեշտ է ռազմաբազան Գյումրիում: Դա մեր աչքերն ու ականջներն են դեպի ամբողջ Արևելք՝ Ծոցի միապետություններից մինչև Պակիստան, Թուրքիայից մինչև Եգիպտոս։ Եվ ես համոզված եմ, որ մենք պայքարելու ենք Գյումրիի համար, եթե անգամ Գյումրիի ճանապարհին Թուրքիայի հետ ոչնչացնենք Ադրբեջանը, իսկ Հայաստանի հետ Վրաստանը։ Այն բանից հետո, երբ արևմուտքում մեզ համար իջեցրին երկաթե վարագույրը, իսկ Արևելքը ջախջախեց Չինաստանին, մենք միայն մեկ ճանապարհ ունենք դեպի հարավ և մենք պաշտպանելու ենք այդ միջանցքը։ Պարզապես հիմա մենք ներքին էլիտաների փոփոխության փուլում ենք և կապված ենք հատուկ գործողությամբ, բայց մենք արդեն կառուցում ենք Հյուսիս-Հարավ միջանցքը (նոր Վոլգա-Դոն ջրանցքը), Իրանի և Հնդկաստանի և Եգիպտոսի լիակատար աջակցությամբ: Թուրքիան, Սաուդյան Արաբիան և Արաբական Միացյալ Էմիրությունները, Արևելքն ու հարավը մեր կարիքն ունեն, իսկ մենք՝ նրանց։ Մենք թույլ ենք նրանց կամք թելադրելու համար, բայց ուժեղ ենք բոլորին պաշտպանելու համար։ Չինաստանի հետ մենք հակակշիռ ենք Մեծ Բրիտանիային և ԱՄՆ-ին: Նրանք մեզանից չեն վախենում, բայց մեր կարիքն ունեն։
Կարծում եմ, որ մենք գործ կունենանք Ուկրաինայի և Մոլդովայի հետ, և ամբողջ աճով կանցնենք Հյուսիս-Հարավ միջանցքը։ Եկեք շտկենք Վրաստանի որոշ էլիտաների, Ադրբեջանի որոշ վերնախավերի, Հայաստանի որոշ քաղաքական գործիչների ուղեղները։ Հիմա մենք արթնացել ենք անզգայացումից և սկսում ենք ուժ ու ազդեցություն ձեռք բերել։
Լավ կլինի:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
