Պարտության ու կեղծիքի սիմվոլները չեն կարող երկիր ու բանակ վերականգնել

«Պատերազմի պարտության պատճառն այն էր, որ բոլորս էլ թերացել ենք, հարկեր չենք մուծել, ընտրություններ ենք կեղծել, Արցախ չենք գնացել»,- Արցախյան 44-օրյա պատերազմում Հայաստանի ՊՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Արծրուն Հովհաննիսյանն է ասում։

Ըստ Հովհաննիսյանի՝ «այնպես չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանը ժառանգել էր իդեալական բանակ, կրթված սպայական համակարգ և միայն իր սխալներով տարավ պարտության, խնդիրներն ավելի խորն են...Հիմա էլ ժամանակը սխալ ենք օգտագործում, «ռազբորկաներով», մեղավոր նշանակելով ենք զբաղված, փոխանակ զբաղվենք սխալների վերհանմամբ, բանակը արագ կարգի բերելով»: Ոսկե խոսքեր, ինչ խոսք։ Կարևորը, սակայն, բովանդակությունը չէ, այլ թե ով է ասում։

Պատերազմի ողջ ընթացքում ժողովրդին կեղծիքով ու ստով սնած, երկիրն ու բանակը անփառունակ պարտության տարած մարդիկ չեն կարող և պարզապես իրավունք չունեն զբաղվելու բանակի վերականգնման գործով։ Պարտության, ստի սիմվոլները ի վիճակի չեն որևէ բան կառուցելու։ Նրանք կարող են միայն ապականել, ինչպես ապականեցին «Հաղթելու ենք» կարգախոսը, ինչպես ապականեցին երեք տասնամյակ ստեղծված ու փայփայած բանակը, նախորդ սերնդի հաղթանակները։ Իհարկե, այսօր թիվ մեկ խնդիրը պարտությունից ուշքի գալն է, բայց դա չեն կարող անել նիկոլփաշինյաններն ու արծրունհովհաննիսյանները, չեն կարող անել «Քաղաքացիական պայմանագրի» պաշտոնյաները, որոնք Հայաստանի Հանրապետության պարտության գլխավոր մեղավորներն են։

Դա կարող է անել մի իշխանություն, որը ցավոտ ու արագ բարեփոխումներ իրականացնելու կամք կունենա, վճռականություն կդրսևորի, գլխիկոր չի կանգնի թշնամու առջև։ Այդպիսի իշխանությունը կկարողանա նաև պարզել պատերազմի մեղավորներին։ 9 ամիս է անցել, Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը դեռ որևէ փաստ չի ներկայացրել իր ասած դավաճանության մասին, որևէ մեկին մեղադրանք չի կարողացել առաջադրել։

Նորայր Առաքելյան