«Ռուս խաղաղապահները Ղարաբաղի բնակիչներին նվիրել են հույս և խաղաղություն». Յուլյա Չիչերինա
ՄՇԱԿՈՒՅԹ
riafan.ru-ն գրում է, որ Յուլիա Չիչերինան հայտնի է Ռուսաստանում և արտերկրում ոչ միայն որպես սիրված կատարող, այլ նաև որպես իր երկրի հայրենասեր: Նա այցելել է նախկին ԽՍՀՄ քարտեզի գրեթե բոլոր թեժ կետերը՝ Հարավային Օսիա, Աբխազիա, Դոնբաս: 2020 թվականի հոկտեմբերին երգչուհին, առանց երկմտելու, գնացել է Լեռնային Ղարաբաղի պատերազմական գոտի տեղի բնակչությանը և ռազմական անձնակազմին բարոյապես աջակցելու համար:
FAN-ին տված հարցազրույցում երգչուհին պատմել է, թե ինչն է ստիպել նրան շտապ գնալ Ղարաբաղ, և ինչ իրավիճակ է եղել առաջնագծում:
- Յուլիա, ինչու՞ որոշեցիր մեկնել Լեռնային Ղարաբաղ:
- Ես լավ գիտեմ, թե ինչ է տեղի ունենում չճանաչված հանրապետություններում ռազմական գործողությունների ընթացքում: Դոնբասի օրինակով ես գիտեմ, թե ինչպես են ոտնահարվում մարդու իրավունքներն, և ինչպես այսպես կոչված քաղաքակիրթ աշխարհը չի նկատում այդ խախտումները: Բոլոր հանրապետությունները, ինչպիսիք են ԴԺՀ-ն, ԼԺՀ-ն, Հարավային Օսիան, Աբխազիան, Մերձդնեստրը՝ նախկին ԽՍՀՄ-ի բեկորներն են: Ղարաբաղում ռազմական գործողությունների բռնկումից անմիջապես հետո համացանցը լցվեց կադրերով, թե ինչպես են Ղարաբաղի պաշտպաններին խոցում ժամանակակից թռչող անօդաչու սարքերից, և այդ կադրերն ուղեկցվում են ադրբեջանցի օգտատերերի չարագործ բացականչություններով: Ինձ համար անմիջապես պարզ դարձավ, թե ով է ճնշողը, և ով է ճնշվողը:
- Եվ դուք գնացի՞ք Ղարաբաղ հենց որ իմացաք, որ այնտեղ պատերազմ է սկսվել:
- Ես զանգահարեցի ընկերոջս ՝ իմ շատ երգերի չափածոների հեղինակ, WarGonzo նախագծի հիմնադիր Սեմյոն Պեգովին: Նա ասաց, որ առաջնագծում շոգ է, իսկ բարոյական աջակցությունը չի վնասի մարտիկներին:
- Ինչպե՞ս հասաք ձեր նպատակակետին:
- Նախ ինքնաթիռով թռա Երևան, այնտեղից մեքենայով Լաչինի միջանցք, որտեղ մենք թուրքական անօդաչու թռչող սարքերի կրակի տակ էինք, բայց, փառք Աստծո, ոչինչ տեղի չունեցավ, բոլորս ողջ ու առողջ հասանք Ստեփանակերտ: Այնտեղ կա մի հյուրանոց, որը կոչվում է «Հայաստան». պատերազմի ժամանակ գրեթե բոլոր թղթակիցները բնակվել են այնտեղ:
- Ինչպիսի՞ իրավիճակ էր տարածաշրջանում: Ի՞նչն է ձեզ ամենից շատ տպավորել:
- Ես այնտեղ էի, քանի որ անհրաժեշտ էր իմ օգնությունն ու բարոյական աջակցությունը: Գնացել եմ առաջնագիծ: Այցելել են հարակից շրջանի տեղի բնակիչներին: Ես իմ աչքերով տեսել, թե որքան դժվար և ծանր է նրանց համար վերապրել կատարվածը: Մարդկանց աչքում վիշտ էր ... հոկտեմբերին շատ սարսափելի էր: Տագնապի շչակն անընդհատ հնչում էր, և արկերը քաոսային ընկնում էին երկնքից՝ ոչնչացնելով Ստեփանակերտի ենթակառուցվածքները: Այդ ժամանակ փողոցներում ոչ ոք չկար: Ով կարող էր, գնացել էր, իսկ մնացածները երեխաների հետ նկուղներում էին։ Բայց արդեն Նոր տարվա ժամանակ՝ հակամարտության գոտում զինադադարի պայմանագրի ստորագրումից մեկուկես ամիս անց, Լեռնային Ղարաբաղի մայրաքաղաքը շատ աշխույժ էր: Կարող եմ ասել, որ Ստեփանակերտի կենտրոնում խցանումներ էին: Քաղաքը լցված էր տուն վերադարձած փախստականներով, ռմբապաստարաններից բարձրացած մարդկանցով: Զգացվում էր, որ կյանքի շունչ կա քաղաքում:
- Հավանաբար, դրա համար որոշակի նախադրյալներ կայի՞ն:
- Իհարկե: Ամենակարևոր նախադրյալը ռուս խաղաղապահներն են: Հայտնվելով հակամարտության գոտում՝ նրանք Լեռնային Ղարաբաղի բնակիչներին խաղաղության հույս են բերել: Մեր զինվորները ցույց են տալիս, որ միայն Ռուսաստանի թևի տակ այնտեղ կարգ ու կանոն կլինի: Համոզված եմ, որ եթե հիմա Լեռնային Ղարաբաղում կայացվի Ռուսաստանին միանալու հանրաքվե, ապա բնակչության ճնշող մեծամասնությունը անվերապահորեն կհամաձայնվի դրան:
- Առաջնագծում համերգներ տվե՞լ եք զինվորականների համար:
- Հոկտեմբերին ես առաջին համերգներն եմ ունեցել Լեռնային Ղարաբաղի պաշտպանների համար: Ամանորի նախօրեին երգել եմ մեր խաղաղապահների համար, շնորհավորել Ստեփանակերտի մանկապարտեզների երեխաներին և հանրապետության զինված անձնակազմին:
- Հակամարտության գոտի այցելելուց հետո ի՞նչ եզրակացություններ եք արել ինքներդ ձեզ համար:
- Ամբողջ համաշխարհային հանրության համար, իր արևմտյան արժեքներով, ֆրանսիական «Շարլի Էբդո»-ում սպանված և ԱՄՆ-ում ծնկով խեղդված սևամորթ Ժորժ Ֆլոյդով, չկա Լեռնային Ղարաբաղ երկիր: Նրանց համար Արցախը Ադրբեջանի տարածք է: Արտասահմանյան լիբերալները կարծում են, որ պատերազմ չի եղել: Պարզապես հակաահաբեկչական գործողություն է ընթացել, ինչպես Դոնբասում է եղել: Այնտեղ, ինչպես Դոնբասում, օգտագործվել են կաստերային և այլ արգելված զենքեր: Եվ դա ընդդեմ իր իսկ սեփական բնակիչների՝ տատիկ և պապիկների, կին և երեխաների: Լեռնային Ղարաբաղում, ինչպես նաև Ուկրաինայում «մամուլ» մակագրությունը նշանակում էր թիրախ... այսպես կոչված «հակաահաբեկիչները» անօդաչու թռչող սարքերից խոցում էին քրիստոնեական եկեղեցիները և ջարդում գերեզմանները, և հենց իրենք էլ այդ ամենը տեղադրում համացանցում:
- Երբ դու առաջնագծում ես եղել, Մերձմոսկովյան Կլինի ոստիկանությունը
հայտարարություն է ստացել քո դեմ: Իբր, սոցիալական ցանցերի միջոցով ձեր զանգերով դուք էթնիկական ատելություն եք սադրում մարդկանց մեջ ...
- Դա զրպարտություն է, որին ես չեմ կարող պատասխանել, քանի որ զրպարտիչն ինքը թաքցրել է իրեն, բայց առաջ է քաշում դատավարության պատրաստ զոհ խամաճիկի: Կարծում եմ, որ ոստիկանությունը պետք է լինի զգոն:
- Կարծում եք բեմի աշխատողը, անկախ նրանից ով է նա՝ երգիչ, թե դերասան, պե՞տք է հրապարակայնորեն արտահայտի իր քաղաքական համոզմունքները:
- Արվեստագետը պետք է ազնիվ լինի, և առաջին հերթին անկեղծ չմոռանալով, որ սատանան ստի հայրն է: Հայրենիքի համար դժվար ժամանակներում դուք կարող եք բանաստեղծ չլինել, բայց պետք է քաղաքացի լինեք:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
