Փողոցային պետական դավաճաններին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարյուրավոր հիմքեր կան, և դա շատ շուտով դառնալու է իրողություն

Բայց ոչ պակաս կարևոր է բարոյական պատասխանատվությունը՝ մեր ժողովրդի բարոյական նշաձողը «զգետնելու» համար:

Վերջին 2.5 տարում հրապարակային սեռական բնույթի հայհոյանքը դարձավ մեր առօրյա կյանքի անբաժան ուղեկիցը. հայհոյում են բոլորը՝ կին թե տղամարդ, մեծ ու փոքր, հայհոյում են հրապարակային, առանց ամաչելու, որ այդ հայհոյանքը կարող են կարդալ մեր մայրերը, քույրերը, երեխաները:

Նախկինում Հայ մարդն ուներ ամոթ և պատկառանք շրջապատի նկատմամբ, գիտեին խոսքի ծանր գինը, զգուշանում էին ոչ նորմատիվ լեքսիկոնից՝ եթե շրջակայքում կին կամ երեխա կար: Եթե չէին նկատում ու հայհոյում էին, հազար անգամ ներողություն էին խնդրում և ամոթից կարմրում:

Նախկինում մեկ անզգույշ խոսքը կամ արտահայտությունը կարող էր դառնալ պատասխան պահանջելու և պատժելու առիթ, իսկ հիմա դա դարձել է կյանքի նորմա:

Ինչ է կատարվում հիմա, ուղղակի խայտառակություն է, անբարոյականություն, ամեն ինչ գլխի վրա շուռ է եկել, չենք ճանաչում ո՛չ կին, ո՛չ երեխա, ո՛չ մեծ, աջ ու ձախ հայհոյում ու վիրավորում ենք այլ միտք կամ կարծիք արտահայտելու համար:

Հայեր ջան, մի՛ արեք, մեզ չի՛ սազում, ուշքի եկեք, հարգե՛ք ձեր կանանց ու երեխաներին, մի այլասերեք մեր ավանդական արժեքները, թասիբն ու արժանապատվությունը, ինքնասիրությունն ու բարոյականությունը:

Սա կանցնի, կգնա ու կվերանա, մենք կշարունակենք ապրել իրար հետ: Եկեք այնպես անենք, որ հետագայում չամաչենք իրար աչքերի մեջ նայելուց . . .