Ծուռը նստենք՝ դուզը խոսենք

Վերջին օրերին հասարակական-քաղաքական օրակարգում բուռն քննարկվում է այն հարցը, թե ինչպես կարող են կորոնավիրուսային «պատերազմում» հայտնված երկրի հրամանատարն ու անմիջական պատասխանատուն (վարչապետն ու առողջապահության նախարարը) գնալ արձակուրդ։ Ինչպես ժողովուրդն է ասում, եկեք «եկեք՝ ծուռը նստենք, դուզը խոսենք»։ Միթե՞ երբ նախորդ ամիսներին նրանք իրենց տեղում էին, այնպիսի մի պայքար էին տանում այդ աներևույթ թշնամու դեմ, որ հիմա, դիրքը լքելով, հանկարծ մեծ պարտությու՞ն ենք գրանցում։ Այսպես թե այնպես վիրուսի դեմ պայքարն իշխանությունը վաղուց է տապալել, վկան վարակակիրների ու մահերի մեծ թիվն է։ Դրանից առավել էլ ի՞նչ է պետք, որ մարդիկ համոզվեն` այս իշխանությունը ձախողել է իր աշխատանքը, չի կարողացել մարդկանց կյանքը փրկել (չմոռանանք նաև, որ անձամբ Փաշինյանը և Թորոսյանն են խոստովանել, որ ժամանակին բուժօգնություն չցուցաբերելու պատճառով Հայաստանում մահ է գրանցվել)։

Ի դեպ, տապալման հարցում իշխանությունում էլ համոզված են, նոր չէ, որ Թորոսյանից իմքայլականները մեծ դժգոհություն ունեն։ Այնպես որ, հասարակությունն ավելի հանգիստ ու խաղաղ է այս ընթացքն անցնում՝ առանց Արսեն Թորոսյանի մահաշունչ ու աշխարհակործան հայտարարությունների։ Ինչ վերաբերում է «գլխավոր հրամանատարին», Նիկոլ Փաշինյանը կորոնավիրուսի տարածման առաջին օրերին հայտարարում էր, թե վիրուսը տնտեսությունում հեղափոխություն անելու համար հնարավորություն է ստեղծում։

Գուցե մի տեսակ միօրինակ հնչի, բայց կհամաձայնեք, որ անարդար է՝ համաճարակաբան, տնտեսագետ, դատավոր ու դատախազ Փաշինյանին միայն վիրուսի դեմ անհաջող պայքարի մեջ մեղադրել, դա անարդար է։ Այդուհանդերձ, դժվար է չհամաձայնել Փաշինյանի հետ այն հարցում, որ իսկապես այս երկու տարին մեծ հնարավորությունների ժամանակահատված էր ոմանց պարգայում։ Դրանում համոզվելու համար շատ բան պետք չէ, պարզապես հարկավոր է ուսումնասիրել նրա իշխանության վերնախավի հայտարարագրերը, թե ինչպես են այս ընթացքում նրանք շքեղ մեքենաների, առանձնատների, թանկ բնակարանների ու բանկային կլորիկ գումարների տեր դարձել։