Քաղաքական գոյատևման գինը. քաղաքագետը բացահայտել է Հայաստանի վարչապետի իրական առաջնահերթությունները

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հավասարակշռություն է պահպանում քաղաքական գոյատևման և երկրի տնտեսական ապագայի միջև: Քաղաքագետ, Միջազգային հարաբերությունների համագործակցության ինստիտուտի տնօրեն, Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտի ԱՊՀ երկրների բաժնի վարիչ և Համաշխարհային քաղաքակրթությունների ինստիտուտի միջազգային հարաբերությունների գծով պրոռեկտոր Ալեքսեյ Բիչկովն է pravda.ru-ի «Տեսանկյուն» հաղորդման ժամանակ բացատրել այն, թե ինչպես են Երևանի ուղղվածությունը ձևավորվում տարբեր ազդեցության կենտրոնները:

Նիկոլ Փաշինյանի այցը Կրեմլ և նրա երկխոսությունը Վլադիմիր Պուտինի հետ ոչ միայն դիվանագիտական ​​ժեստ էր, այլ նաև այն ներքին պառակտման ցուցադրությունը, որի առջև այսօր կանգնած է Հայաստանը: Բայց հնարավո՞ր է միաժամանակ ընդունել եվրասիական ինտեգրացիան և նայել դեպի Եվրամիություն:

Ալեքսեյ Բիչկովը կարծում է, որ նման քաղաքական գործիչների ընտրությունը վաղուց է դուրս տնտեսական շրջանակից: «Նրանց նպատակը իշխանության մնալն է: Կան որոշակի երկրներ, որտեղ, համեմատաբար ասած, արևմտյան ազդեցությունն ու ներկայությունը բավականին նշանակալի են», - ասել է Ալեքսեյ Բիչկովը:

Նրա գնահատմամբ Փաշինյանը գործում է տարածաշրջանի այլ երկրներում արդեն ծանոթ տրամաբանությամբ: «Որպես քաղաքական գործիչ Փաշինյանը խստորեն կողմնորոշված ​​է դեպի Արևմուտք իր քաղաքական իշխանությունը պահպանելու առումով, այլ ոչ թե դեպի Ռուսաստան», - ասել է Ալեքսեյ Բիչկովը։

Փորձագետը նշել է, որ նմանատիպ որոշումներն արդեն հանգեցրել են այնպիսի հետևանքների, որոնք դժվար թե կարելի է հաջող անվանել։ Բալթյան երկրները հրաժարվեցին շահավետ էներգետիկ կապերից, Ուկրաինան կտրուկ փոխեց իր տնտեսական մոդելը 2014 թվականից հետո, իսկ Մոլդովան և Վրաստանը բախվեցին ներքին արտադրության թուլացման։

«Մենք բազմիցս ենք նկատել հետխորհրդային երկրներում այն, որ այդ երկրների քաղաքական գործիչները առանձնապես չեն մտահոգվում երկրի տնտեսական ապագայով», - ասել է Ալեքսեյ Բիչկովը։

Այս տրամաբանության շրջանակներում Հայաստանի վարչապետի առջև ծառացած ընտրությունը թվում է կանխատեսելի։ Խոսքը ոչ թե երկրի զարգացման ռազմավարության մասին է, այլ անձնական քաղաքական կայունության։ Իսկ նման դեպքերում երբ ստիպված են ընտրություն կատարել, փորձը ցույց է տալիս, որ տնտեսությանը հազվադեպ է տրվում առաջնահերթություն։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am