Հուսալքված հայը միշտ էլ ապավինում է եկեղեցուն․ հեռու չէ այն օրը, որ «հոգևոր Հայաստանը» կհաղթի «նոր Հայաստանին»

«Տավուշը հանուն հայրենիքի» շարժման այն կարգախոսը, որ «հոգևոր Հայաստանը» հաղթելու է «նոր Հայաստանին» ամենաշատն է քննադատվում իշխանական քարոզչամեքենայի կողմից։

Կարծես դեռ նոր օրակարգ առաջ չեն մղել կամ նոր կեղծ տեղեկատվություն չեն հասցրել գեներացնել։ Խնդրին նայում են իրենց պրիզմայում և մանիպուլացնում հասարակությանը, ինչն իշխանությունը հրաշալի է անում արդեն վեց տարի շարունակ։

Նշում են, որ իրենց պատկերացրած «նոր Հայաստանը» թալանի, կեղծ ընտրությունների և այլ նման բաների դեմ է, իսկ թափ առնող շարժումը փորձում է վերականգնել այդ ամենը։ Իսկ ի՞նչ է իրականում պատկերացնում ՀՀ քաղաքացին այդ «նոր Հայաստան» անվան տակ, ի՞նչ է տեսնում սեփական աչքերով։

2018թ.-ին նոր հայաստանյան խոստումներից ոչ մեկն իրականություն չդարձավ։ Նույնիսկ ամենամանրերը, որ հրապարակ էին նետվում զանգվածներ գեներացնելու համար՝ կարմիր գծեր, արագաչափեր և այլն, այդպես էլ մնացին անկատար։

2018թ.-ի իշխանությունը բերեց բանակցությունները սեփական կետից սկսելու քաղաքականություն, որի արդյունքը` 2020թ.-ի 44 օրյա պատերազմն էր, Արցախի կորուստը, ՀՀ տարածքի որոշ հատվածի օկուպացիան և որ ամենակարևորն ու հավետ անդառնալին՝ 5000-ից ավելի զոհն ու տասնյակ հազարը գերազանցող վիրավորները։

2021թ.-ին հերթական անգամ վերարտադրվելուց հետո, ամրացավ այդ զիջելու քաղաքականությունը՝ զորքերի հետ քաշման բանավոր հրամաններ, գերիների վերադարձի հարցի փակում, ուղիղ բանակցություններ Ադրբեջանի հետ, Թուրքիայի նախագահին հաճոյանալու քաղաքականություն՝ նույնիսկ ցեղասպանության փոխարեն Եղեռն տերմինն օգտագործելու գնով, հակառուսականություն և ոստիկանապետություն՝ բռնապետություն։

Հասարակության համար «նոր Հայաստանը» ասոցացվում է՝ պարգևավճարների, նոր և թանկարժեք մեքենաների հետ, որոնք պիտի ծառայեն միայն իշխանությանը, իրենց թիկունքում պայմանավորվածությունների, գնաճի, պատերազմի, զոհերի, հայրենիքի կորստի, ստի ու կեղծիքի, արժեքների ոտնահարման, Արցախի կորստի, էթնիկ զտման, թշնամու կողմից ստորացված ապրելու, վատ արտաքին քաղաքականության, պետական համակարգի և մասնավորապես՝ ջախջախված բանակի հետ, զորամասում այրված 15 զինծառայողի, իրենց տներին կարոտ` արցախցի փորքրիկների թախծոտ աչքերի, անարժանապատիվ գոյատևան հետ։

Եվ այս ամենն ապրած քաղաքացին, ում այլ ապագա էին խոստացել, մեղմ ձևակերպմամբ, հուսալքված է, իսկ այդ հոգեվիճակում միշտ էլ հայը եկեղեցուն է ապավինում, և ուրեմն հեռու չէ այն օրը, որ «հոգևոր Հայաստանը» կհաղթի «նոր Հայաստանին»։

 Աղբյուրը՝ 1or.am