Համացանցում հայերեն գրելով ոչ թե օտարվում ենք աշխարհից, այլ հակառակը՝ դառնում քաղաքակիրթ աշխարհի հարազատը. Վահե Ղազարյան
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Վահե Ղազարյանը իր ֆեյսբուքյան էջում գրում է.
Այսօր համացանցում հայերենով գրելու օրն է:
Ասում են՝ կարևոր չէ, թե փողոցային բառերո՞վ ես արտահայտում ասելիքդ, թե՞ մաքուր հայերենով, կարևորը՝ ասելիքդ է: Այս հատվածային մոտեցումը ջերմ արձագանք է գտնում թերուսների մոտ: Իրականում ամեն խոսք իր լեզուն ունի, որի ընտրությունը կախված է ասելիքի տեսակից, բովանդակությունից, ինչպես նաև՝ այն լսարանից, որին ուղղվում է:
Օրինակ. Հին հունարենում զրույցի լեզուն կոչվում էր էպոս, գիտական և իրավական տեքստերինը՝ լոգոս, իսկ ավանդազրույցի և առասպելի լեզուն՝ միֆոս: Այսպիսով՝ տարբեր հարթություններում տեղեկություն փոխանցելու համար կիրառում էին նույն լեզվի տարբեր բառեր և տարբեր կանոններ:
Պարզ ասած՝ բանավոր զրույցի լեզվով գիտական կամ իրավաբանական տեքստեր չէին կազմում, և՝ հակառակը: Նույն տրամաբանությամբ մի ժամանակ կարծում էին, թե համացանցային լեզուն չի կարող հայերեն լինել, այլ միայն՝ լատինատառ: Այդ պնդումը հիմնավորելու համար բերվում էին ցնդաբանական պատճառաբանություներ, թե լատինատառը քաղաքակրթական ընդհանրություն է ապահովում, իսկ հայերենն այդ հարթության մեջ անկատար է:
Այնինչ, ժամանակակից ծրագրերի մատչելիությունը հայերենով հաղորդակցվելու և տեղեկություն տարածելու լիարժեք հնարավորություն են ստեղծում: Բացի այդ հայերենով կարելի է առավել ճշգրիտ արտահայտել հայ օգտատիրոջ ասելիքը:
Իսկ ամենակարևորը՝ համացանցում հայերեն գրելով ոչ թե օտարվում ենք աշխարհից, այլ հակառակը՝ դառնում քաղաքակիրթ աշխարհի հարազատը, և մեր համեստ տեղեկատվական լուման ներդնում մարդկության մշակութային առաջընթացի շնորհակալ գործում:
