Հայաստանը դանդաղորեն գնում է Վրաստանի ԼԳԲՏ ճանապարհով
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
news-front.info-ն գրում է, որ ԼԳԲՏ շքերթի հետ կապված վրացական սկանդալը դանդաղորեն վերանում է օրակարգից, բայց չպետք է մտածել, որ եվրոպական այդ հատուկ արժեքները միայն Վրաստանի տարածքով են ճանապարհ անցնում: Վրացական դիսկոտեկը սկսել է մարել: Ավանդույթի համաձայն, դա ի սկզբանե իմաստ չուներ, բայց ժողովուրդը գոնե գոլորշի է թողնում: «Եվրոպական» արժեքների դեմ անհավասար պայքարի հիմքում ընկած վերջին պոռթկումը ինքնաբուխ բողոք էր Եվրոպայի մեկ այլ բանագնաց Չարլզ Միշելի Վրաստան ժամանման դեմ: Այնուամենայնիվ, սխալ կլինի մտածել, որ Կովկասում «եվրոպական արժեքները» աճեցվում են բացառապես Վրաստանում: Հայաստանում «կապույտ» մարգագետինը պակաս պարարտ չէ։ Այնտեղ ևս պակաս հաջողություններ չեն գրանցվել, պարզապես հայկական տեղեկատվական օրակարգը ուղղակի հաճախ մթագնում է ԼԳԲՏ-ի ծիլերը:
Ճիշտ է, որևէ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ Հայաստանում կան 350-ից մինչև 3000 արևմտյան շահույթ չհետապնդող կազմակերպություններ: Եվ դա հաշվի չառնելով ԱՄՆ-ի շուրջ 2500-ոց դիվանագիտական անձնակազմը: Քաղաքացիներն անխոնջ աշխատում են, այդ թվում ԼԳԲՏ օրակարգը խթանելու գործում: Ով ասես, որ չկա այնտեղ, կա Բաց հասարակության ինստիտուտը՝ Սորոսի հիմնադրամը, Ժողովրդավարության ազգային հիմնադրամը, Հելսինկյան քաղաքացիական ասամբլեայի Վանաձորի գրասենյակը, Թրանսփարենսի Ինթերնեշնլ Հայաստանը և նույնիսկ այնպիսի առանձնահատուկ կազմակերպություններ, ինչպիսիք են Եհովայի վկաները և Մորմոնները:
«Ժողովրդի ձայն» ակումբի փորձագետ Արմեն Ղուկասյանի խոսքով, Հայաստանի ընդամենը 40 ակտիվ հասարակական կազմակերպությունների, ինչպիսին է Սորոսի գրասենյակը, տարեկան ընդհանուր բյուջեն կազմում է շուրջ 33 միլիոն դոլար: Հիմնականում գյուղատնտեսական երկրի համար այդ գումարը տիեզերական է:
Եվ, իհարկե, այդ միջոցների մի մասն ուղղակիորեն ուղղվում է աջակցելու ԼԳԲՏ տարբեր կառույցներին, որոնք պատրաստում են Հայաստանի համար հատուկ «նախաձեռնության ծես» իրականացնել: Օրինակ, Հայաստանում «PINK Armenia» («Վարդագույն Հայաստան») կազմակերպությունն է շատ ակտիվ: Նրան է պատկանում նաև «Right Side» կազմակերպության գրասենյակը: Այս կազմակերպությունները չեն թաքցնում իրենց նպատակները և հանրահռչակում են ԼԳԲՏ օրակարգը:
Եվ ինչո՞վ ասես, որ նրանք չեն զբաղվում: Այնտեղ կարելի է գտնել հրահանգներ, բրոշյուրներ, տարբեր զեկույցներ և իհարկե լինում են սեմինարներ: Բացի այդ, նրանք գրեթե ամեն տարի կազմակերպում են Trans Camp, այսինքն մի տեսակ ամառային ճամբար իրենց շրջապատի համար: Նրանք նույնիսկ որոշակի կրեատիվություն են ցուցաբերում իրենց բուռն գործունեության մեջ: Օրինակ, «Right Side»-ն տրանսգենդեր մարդկանց համար դիմահարդարման մաստեր-կլասսներ է կազմակերպում:
Բայց չպետք է մտածել, որ «եվրոպական արժեքների» համար լոբբինգը սահմանափակված է միայն արևմտամետ համոզման մի քանի կազմակերպություններով: Ընդհանրապես այս շարժման հովանավորներն ու պաշտպանները նստում են շատ ավելի բարձր գրասենյակներում, քան ցանկացած մեկ այլ կազմակերպության գրասենյակն է:
Օրինակ 2019 թվականի ապրիլին Լիլիթ Մարտիրոսյանն է ելույթ ունեցել Հայաստանի խորհրդարանում, ինչից որոշ խորհրդարանականներ ուղղակի քիչ էր մնում ճերմակեին: Փաստն այն է, որ Լիլիթը ժամանակին Վաղարշակ է եղել, իսկ այժմ նա ներկայացնում է վերոհիշյալ «Right Side» կազմակերպությունը: Վաղարշակը, այսինքն Լիլիթը ծայրաստիճան պաթետիկորեն բարձր է գնահատել Փաշինյանի «հեղափոխությունը», ինչը նրան թույլ է տվել անգամ ելույթ ունենալ խորհրդարանում: Ի դեպ, այդ օրվա խորհրդարանական օրակարգում փաստացի դրված էր դատական համակարգը բարեփոխելու, ինչպես նաև երեխաների և հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների պաշտպանության հարցերը: Բայց հենց առաջին րոպեից Վաղարշակն ամեն ինչ գլխիվայր շուռ է տվել և սովորության համաձայն սկսել տարածել իր թեման. «Խնդրում եմ ընդունել ինձ որպես խոշտանգված, բռնաբարված, ֆիզիկական բռնության ենթարկված, այրված, դանակահարված, սպանված, արտագաղթած, խտրական վերաբերմունքի ենթարկված, աղքատ և գործազուրկ տրանսգենդեր մարդկանց հավաքական կերպար»: Երբ անակընկալի եկած խորհրդարանականները վրդովվել են այն փաստից, որ ամբիոնն օգտագործվում է գեյ լոբբիի համար, այդ ժամանակ վարչապետ Փաշինյանն է անձամբ շտապել օգնել Լիլիթին, այսինքն Վաղարշակին: Վրաստանի հետ անալոգիաներն արդեն իսկ ակընհայտ են, Թբիլիսիում նախագահ Սալոմե Զուրաբիշվիլին է ԼԳԲՏ անձանց պաշտպանը:
Այնուամենայնիվ, Փաշինյանի պահվածքը, այսպես ասած, ԼԳԲՏ թևում քաղաքական գործընթացը (և սա քաղաքականություն է, ոչ թե պայքար «իրավունքների» համար) ի սկզբանե սպասելի էր: Նրա իշխանության գալուն պես, ԼԳԲՏ գրասենյակները անմիջապես վերափոխվել են: Արդեն 2018 թվականի աշնանը, երբ Փաշինյանը վերջապես հաստատվել էր վարչապետի աթոռին, արևմտամետ կազմակերպությունները հայտարարել էին «Նոյի հպարտություն»-ը համասեռամոլների մեծ շքերթի մասին: Ճիշտ է, այն ժամանակ տեղացիներին հաջողվել էր խեղդել այդ իրադարձության զարգացումը բողբոջում, բայց դրանից «եվրոպացի ինտեգրողների» ծրագրերն ընդհանրապես չեն փոխվել:
Եվ դա նորից զարմանալիորեն փոխկապակցված է Վրաստանի ուղու հետ: Եվ, ինչպես Վրաստանում է, այնպես էլ Հայաստանում է, հայկական «ծիածանի» գրասենյակները միշտ ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն նպաստում են հակառուսական օրակարգին: Եվ նրանք չեն կարող առաջ չմղել այդ օրակարգը: Ի վերջո, առկա է ոչ միայն արևմտամետ գաղափարական համախմբում, այլ նաև կոշտ ֆինանսական համախմբվածություն: Չկան այնպիսի «ծիածան» կազմակերպություններ, որոնք չեն սնվում արևմտյան փողերով: Երբեմն այդ գումարները անցնում են «Սորոսի հիմնադրամի» միջով, որի մեջ թաթախված է Փաշինյանն իր թիմով, իսկ երբեմն էլ ուղղակիորեն գումարներ ստացվում են ԱՄՆ-ից և Եվրոպայից:
Ավաղ, այդ հարցում դեռ դրական սցենարներ չկան ...
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
