Իշխանությունը լկտիանում է հասարակության թույլտվությամբ
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
2013թ.-ի նախագահական ընտրությունների քարոզարշավի շրջանակում Սերժ Սարգսյանը կեսկատակ արտասանեց իր հայտնի նախադասությունը՝ «ինչքան ուզես, էնքան խփենք»։ Մեծ աղմուկ բարձրացավ, քննադատություններ, քարկոծումներ, թե ո՞նց կլինի սենց, էս ի՞նչ է ասում Սերժ Սարգսյանը։ Ու այդպես կամաց-կամաց գնացինք Սերժին մերժելու։ Սերժին մի լավ մերժելուց հետո, իշխանության գլխին նստեցրինք մի մարդու, ով տարիներով մեզ կերակրել էր միայն ստերով ու կեղծիքներով։ Հետո այդ մարդը արտասանեց իր հայտնի խոսքը՝ «ինչ որ պետքա, էդ էլ բանակցում ենք»։ Ու շատ չանցած տեղի ունեցավ պատերազմը՝ հազարավոր զոհեր, տարածքների կորուստ, խարխլված երկիր, գիտեք, թե ինչ։ Նիկոլը, երբ ԱԺ ամբիոնից հոխորտում էր, թե ինչ պետքա, էդ էլ բանակցում ենք, հակասում էր իր այն ասածին, թե բա առանց ժողովրդի հետ խոսելու, Արցախի հարցում որևէ պայմանավորվածություն և փաստաթուղթ չի ստորագրվի։ Սերժն ավելի ազնիվ էր։ Նա գոնե նման բաներ չէր խոստանում։ Ինչևէ, ցանկացած իշխանություն լկտիանալու հակում ունի, եթե հասարակությունը զգոնությունը թուլացնում է։ Իսկ մենք միշտ թույլ զգոնությամբ ենք եղել։ Ասել եմ, որ երբ նախկինում մի դատարկագլուխ պատգամավոր էր ընտրվում ու 5 տարի ոչինչ չէր անում, նույն մարդը 5 տարի հետո գալիս ու նորից ընտրվում էր։ Ու այդպես կարող էր 5 անգամ ընտրվել։ Նիկոլի «ուսապարկերին» էլ սկզբից ասում էին թողեք թող աշխատեն, հիմա էլ թե բա 30 տարի թալանած երկիրը էս խեղճերը ո՞նց 3 տարում դզեն։
Քարոզչական այս հնարքն, իհարկե, աշխատում է, բազմաթիվ մարդիկ հավատում են դրան ու նաև իրենք էլ ակամայից դառնում են այդ թեզի տարածողները։ Բայց ոչ մեկ շուռ չի գալիս և հարցնում՝ «ով փրկիչ Նիկոլ, ո՞վ է թալանել, ո՞ւմ է թալանել, ինչքա՞ն է թալանել, բա խի՞ չես բռնում թալանչիներին։ 3 տարվա մեջ մի թալանչին ի՞նչ էր, որ չբռնեցիր»։ Այն, որ նախկինում թալանչիություն, կոռուպցիա, կաշառակերություն եղել է, դա փաստ է։ Իսկ հիմա չկա՞։ Իհարկե կա, ուղղակի երբ Նիկոլին հարցնում են, թե ինչու պիտի քայլած նախարարիդ ու դեպուտատիդ միլիոններով պարգևատրում տաս, իսկ թոշակառուին 3000 դրամ, բոլորից բարձր սկսում է գոռալ, թե բա կոպեկ առ կոպեկ հետ եմ բերելու։ Է բեր, ո՞վ է խանգարում, ո՞վ է ձեռքդ բռնել։
Իրականում ամեն բան այնքան պարզ ու հստակ չէ, ինչպես մենք ենք հաճախ կարծում, կամ ուզում, որ լինի։ Հասարակությունը հիմա էլ բողոքում է Իմ քայլի պատգամավորներից, թե բա չեն աշխատում, դիլետանտ են, քաղաքական տհասությունն էլ չասած։ Միշտ այն կարծիքին եմ եղել, որ նույն այդ պատգամավորը, որից հիմա բողոքում ենք, նորից է ընտրվելու, որովհետև մենք սիրում ենք, որ մեզ խաբում են, էդ զոհի բարդույթը մեր մեջից դուրս չի գալիս։ Բա չասենք՝ ո՞նց խաբեց ընտրվեց, ո՞նց չնվնվանք, թե ինչ վատ ենք ապրում, իշխանությունները մեզ բանի տեղ չեն դնում։ Սա է։ Այսպես է, դրա համար ամեն մեկն իր հերթին գալիս մեզ ֆռռացնում է ու գնում։
Հիմա հետ ենք նայում ու ջղայնացած ինքներս մեզ ասում, թե ո՞նց կարող էինք Նիկոլին բերել իշխանության։ Բայց գրեթե վստահ եմ, կհայտնվի մի ուրիշ Նիկոլ ու մենք արագի մեջ կմերժենք այս Նիկոլին, քանի որ նոր Նիկոլի ստերն այլևս ավելի հնչեղ կլինեն։ Բայց ես լավատես եմ՝ կարծում եմ մեր ազգն այլևս երբեք իշխանության չի բերի պոպուլիստ ստախոսի, ով վերջնականապես կկործանի մեր երկիրը։ Ու մի բան էլ, այո, մենք ենք մեղավոր, որ թե նախորդ, թե ներկա իշխանությունները այսքան լկտի պահվածք ունեն։
Անի Առաքելյան
