Երբ սուտն արդեն կախարդական փայտիկի պես մի բան է, կարևոր կերակուր․ «Փաստ»
ՄԱՄՈՒԼԻ ՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆ
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
2018 թ.-ի ապրիլ-մայիս ամիսներին հասարակության լայն շրջանակներին դեռևս անհայտ Պողոսին ասացին, որ իրեն արդեն 25 տարի անխնա թալանում են, դե, նա էլ մտածեց, որ այսպես այլևս հնարավոր չէ ապրել ու դուրս եկավ «Սերժին մեժելու»։ Եթե անկեղծ լինենք, ապա հասկանալի էլ չէր, թե Պողոսի ինչն էին թալանում, որովհետև Սերժին մերժելուց հետո պարզվեց, որ նրա ունեցվածքը չավելացավ, ավելին՝ պակասեց։ Եթե էլ ավելի անկեղծ լինենք, ապա իսկապես պետք էր Սերժին մերժել: Մենք բոլորս գիտեինք, թե ինչ խնդիրներ կային ու ինչու հասարակության մի ստվար հատված տենչում էր մերժել Սերժին։ Այստեղ, սակայն, մի նուրբ դրվագ արձանագրենք ու անցնենք առաջ։
Սերժ Սարգսյանի իշխանության տարիներին անցկացված բազմաթիվ պրոֆեսիոնալ սոցիոլոգիական հարցումներն ու հետազոտությունները ցույց էին տալիս, որ հասարակությունը երկրում ամենաշատը դժգոհ էր արդարությունից։ Այո, կզարմանաք, բայց ոչ թե սոցիալական վիճակից, տնտեսությունից, ոչ թե երկրի անվտանգությունից, այլ հենց արդարությունից։ Անարդարությունն, ի դեպ, շատ հաճախ խիստ սուբյեկտիվ ընկալում ունի, թերևս ամենահեշտ ճկվող ու մանիպուլացվող դրսևորումներից է, ինչը 2018 թ.-ին շատ փայլուն խաղարկեց «հեղափոխական» թիմը։
Հիմա ըստ էության։ Նիկոլը սկսեց Գյումրիից քայլելով գալ Երևան ու հընթացս լայվով տեղեկացնել, որ Սաշիկը արագաչափերով ու կարմիր գծերով անարդար ձևով թալանում է բոլորին, ու եթե չլինի Սաշիկը, ապա տանը «դիվան քշողը» կսկսի մեքենա քշել ու լավ ապրել։ Թե ինչ պարզվեց ու ինչ եղավ հետո, իհարկե, ո՛չ հուզիչ է, ո՛չ էլ, առավել ևս, ծիծաղելի։ Արձանագրենք՝ վերը նշածս դրվագը հեղափոխության, ինչպես հետո պարզվեց՝ սովորական իշխանափոխության ամենաառանցքային դրվագներից մեկն էր, ստի կայսրության հիմնասյուներից մեկը։ Ի դեպ, ստի կայսրության նվաճումն ու աշխարհագրության ընդլայնումը սկսվել է դեռևս 90-ականներից, երբ Նիկոլ Փաշինյանը սկսեց իր լրագրողական գործունեությունը։
Իսկ բուն հեղափոխության գործընթացի մեկնարկը տրվեց 2016 թ.-ի Ապրիլ յան քառօրյա պատերազմից անմիջապես հետո և իր կուլմինացիային հասավ Սերժ Սարգսյանի՝ վարչապետ ընտրվելու օրերին։ Ապրիլ յան քառօրյա պատերազմը յուրատեսակ ատելության գեներատոր դարձավ հասարակության լայն շերտերի համար, երբ հրապարակ նետվեց ամենամեծ ստերից մեկը՝ զինվորը սոված կռվում էր բահերով։ Գիտենք, թե մեր ազգն ինչ զգայուն է բանակի, զինվորի հարցում։ Թե հետո իրականում ինչ պարզվեց, թող ասի Անդրանիկ Քոչարյանը, որը ԱԺ էր կանչել նույնիսկ Սերժ Սարգսյանին։ Բայց մի բան էլ ես իմ կողմից ասեմ՝ այն, ինչ արձանագրել է ԱԺ քննիչ հանձնաժողովը՝ էլի ո՛չ հուզիչ է, ո՛չ էլ, առավել ևս, ծիծաղելի։ Այդուհանդերձ... Երկար չկենտրոնանանք մինչհեղափոխական ստերի վրա, ամենի մասին յուրաքանչյուրը հատիկ առ հատիկ գիտի։ Անցնենք առաջ։ Հետհեղափոխական Հայաստանն առանց Սերժի էր, թերևս միայն առանց Սերժի։
Մնացած ամեն բան, ըստ էության, նույնն էր։ Հետհեղափոխական Հայաստանում սուտն արդեն կախարդական փայտիկի նման մի բան էր, կարևոր կերակուր՝ համարյա մանանա, որով պետք էր հեղափոխական էյֆորիան հասցնել խորհրդարանական ընտրությունների։ Նիկոլ Փաշինյանը հասկանում էր, որ ամեն նախորդ սուտը ջրելու համար հարկավոր է հորինել մի ուրիշ սուտ, բայց դա պետք է լիներ ավելի մեծ, քան նախորդը, հակառակ դեպքում հպարտ քաղաքացու մոտ էյֆորիայի դոզայի դիսբալանս կառաջանար։ Նիկոլ Փաշինյանը նաև հասկանում էր, որ սուտը ավազե ամրոցի պես մի բան է, որը շուտ ու հեշտ փլվում է, սակայն նա կանգ չէր առնում։ Օրինակ՝ 44 օր մենք հաղթում էինք, գյոռբագյոռ էինք անում թշնամուն։ Մնացածը գիտեք։ Նիկոլ Փաշինյանը նույնիսկ հիմա կանգ չի առնում՝ դեռ շարունակում է հնարավոր բոլոր հարցերում նենգափոխել, խեղաթյուրել։
Անկեղծ ասած, այս ամենն ասացի, որպեսզի ցույց տամ ոչ թե այն, որ Նիկոլ Փաշինյանը և յուր թիմը պաթոլոգիկ ստախոսներ են, այլ այն, որ ինչպես մինչև հեղափոխությունը, այնպես էլ հետհեղափոխական Հայաստանում, ինչպես մինչև պատերազմը, այնպես էլ հետպատերազմական Հայաստանում Նիկոլ Փաշինյանին, նրա ստերին հավատում են բյուր քաղաքացիներ՝ պաշտպանում ու արդարացնում են դրանք, գեներացնում ու տարածում են դրանք, ի վերջո քարոզում են դրանք։ Այո, ընկերներ, մեզ հետ, մեր կողքին ապրում են մարդիկ, ովքեր պաշտպանում ու քարոզում են փաշինյանական եղկելի ստերը, որոնք հաճախ հայրենիք, բարոյականություն և այլ արժեքներ չեն խնայում։ Սա է մեր ազգի խնդիրն այսօր։ Ազնիվ լինենք՝ Նիկոլ Փաշինյանն ի սկզբանե եղել է պատճառ, հիմնադիր, կնքահայր..., բնորոշեք ոնց ուզում եք։
Հիմա նա դարձել է հետևանք, քանի որ ստեղծել է իր պատկերով, նմանությամբ աշխարհընկալմամբ, լեզվամտածողությամբ տասնյակ հազարների։ Նիկոլիզմը ունի հետևորդներ, նիկոլիզմն ունի քարոզիչներ, ու ամենավտանգավորը՝ նիկոլիզմը բացի նիկոլիզմից ուրիշ իզմեր չունի։ Ինձ հաճախ են հարցնում՝ ինչո՞ւ հրաժարական չի տալիս պարտված, կապիտուլացված Նիկոլ Փաշինյանը։ Ես պատասխանում եմ՝ քանի որ դեռ կա նիկոլիզմը։ Հաղթեք նիկոլիզմին՝ կհաղթեք Նիկոլին։ Սա է ամենակարճ ու անցնցում ձևերից մեկը։
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
