Ազգային խայտառակության խարանը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Այս օրերին շատ խոսվեց մոսկովյան հայտնի հանդիպումից, որի մասին եղան ամենատարբեր մեկնաբանություներն ու կարծիքները, սակայն ի՞նչ ունենք, ըստ էության։ Փաստացի, Փաշինյան Նիկոլը գնաց Մոսկվա և նորից Հայաստանը սկուտեղի վրա մատուցեց Ադրբեջանին, որն անում է մաս-մաս, ամեն անգամ՝ մի մաս: Նախապես Պուտինը գրկում է Նիկոլին` սփոփելով, որ այս անգամ էլ ցավոտ է լինելու, տալու ես` չստանալով ոչինչ: Սահմանների բացումը, ճանապարհների ապաշրջափակումը Նախիջևանը Մեղրիով կապում է Ադրբեջանի հետ առաջին հերթին, Թուրքիան նույնպես անցնում է այդ ճանապարհով: Ավելին՝ որպեսզի անվտանգ լինի Մեղրիով ճանապարhը, ուրեմն Գորիս-Կապան ճանապարհը պետք է տեղ-տեղ անցի Ադրբեջանի սահմանով, իսկ դրա համար պետք էր Սյունիքի անվտանգ դիրքերը ներս բերել հօգուտ Ադրբեջանի, ինչն էլ արվեց: Այսինքն` մենք պոչներս դրեցինք Ադրբեջանի ոտքի տակ:
Չենք կարող չհամաձայնել, ադրբեջանցիները ճանապարհը կփակեն, չենք կարող նեղություն տալ, քանի որ մեզ նեղություն կտան: Ասեմ ավելին՝ Շուռնուխ այցելած ադրբեջանցի լրագրողն էլ նույնն ասաց` բռունցքը օդում թափահարելով, որ կապկում էր իր տիրակալի սպառնալիքը, թե «երկաթե բռունցքով կպատժվեն հայերը, եթե փորձեն չար նպատակով երթևեկել»: Իսկ հետո հանգիստ անցավ Շուռնուխի՝ Հայաստանին մնացած տարածք, մտավ հայի տուն, ամուսինների հետ թեյեց՝ որպես իրենց նպատակների: Վերջում փողոցում քայլելով ազդարարեց, որ սա իրենց առաջին ֆիլմն է Ալիևի վաղուց խոստացած Ադրբեջանի պատմական մաս Զանգեզուրի մասին, որ հաղթանակի սկիզբը մեկնարկված է, իսկ հաջորդ ֆիլմերը լինելու են ավելի մեծ հաղթանակի` Զանգեզուրն ամբողջովին Ադրբեջանին վերադարձված լինելու մասին: Մեկընդմիշտ հիշե՛ք, Ալիեւն այնքան հիմար չէ, որ որպես շռայլություն՝ գերի վերադարձներ: Բոլորս ենք հասկանում, որ նա ակնհայտորեն Մեղրիով միջանցք է ուզում: Զինադադարից հետո մի 62 գերի ենք տվել, որոնց Մեղրիով միջանցքի դիմաց կվերադարձնի, և մենք գոհ կմնանք:
Համաձայնեք՝ շատ ճկուն է Նիկոլը խաղում նուրբ լարերի վրա: Բայց հարցը բարդանում է, խաղադրույքը բարձրանում է, քանի որ այդ գերիներին Ադրբեջանն աշխարհին ներկայացնում է որպես ահաբեկիչներ: Հնարավոր է, որ միայն միջանցքով վճարած գինը քիչ լինի: Շատն ու քիչն էական չեն, վաղն էլ Սյունիքից մի 100 գերի կտանք` Ադրբեջանին զիջելիք հերթական տարածքի դիմաց ետ ստանալու համար: Եվ այդպես շարունակ: Երբ այսպես իրականությունն ենք փաստում, ոմանց թվում է, թե սև հոռետեսությամբ չափազանցում ենք: Այդ ադրբեջանցի լրագրողը կարող էր մի պանրի դանակով իրեն հյուրընկալած հայ ընտանիքին քշել սահմանից այն կողմ և գերեվարել, հետո հետ գար ու նորից: Սև հոռետեսություն: Ալիևը գոհ մնաց մոսկովյան հանդիպումից, ադրբեջանցիներն էլ ուրախ են, որ Ալիև ունեն: Իսկ մենք լացում ենք, որ Նիկոլ ունենք:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
