Նիկոլի միամիտ երազանքը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Վերջին երկու ամիսներին տեղի ունեցածը, եթե փորձենք ընդհանուր գծերով նկարագրել, ապա կարելի է ասել, որ Փաշինյանը մինչև պատերազմն սկսվելն է հասկացել, որ տարածքների վերադարձով կորցնելու է իշխանությունը: Թե ինչից է հասկացել՝ կդժվարանամ ասել, բայց որ հասկացել է, կամ նրան գլխի են գցել, միանշանակ է: Ըստ էության՝ պատերազմի առաջին օրերի Նիկոլի պահվածքը վկայում է, որ որոշել էր կռվել և պահել տարածքային ստատուս քվոն, բայց այդ որոշումը, այսպես ասեմ, հայի վերջին խելքն էր, որ ուշացումով այցելել էր նրան: Իսկ ավելի ուշ նա հասկացավ, որ պատերազմն էլ իր խելքի բանը չէ: Ադրբեջանը տարածք առ տարածք առաջ էր շարժվում, ու թշնամու ամեն քայլը թափահարում էր Փաշինյանի երերացող աթոռը: Չէին օգնում անգամ ՀՀ ՊՆ-ի և հայտնի ՊՈԱԿ-ի ֆեյք զեկույցները՝ «զգետնել ենք», «օդ ենք հանել», «գյոռբագյոռ ենք սարքել», դժոխք ենք քշել» և այլ նայիվ ու մանիպուլյատիվ թեզեր։
Պատերազմի դաշտից հավաստի լուրերը շատ արագ էին տեղ հասնում, և առնվազն Երևանում գիտեին, որ Հայկական բանակի զորամիավորումներն ու կամավորական ջոկատները հարավային ուղղությունում հայտնվել են մսաղացի մեջ և հսկայական կորուստների գնով (մարդուժ եւ տեխնիկա)՝ կա՛մ անցել Հայաստան, կա՛մ փրկվել ԼՂԻՄ նախկին սահմաններում: Փաշինյանին մնացել էր մեկ զենք՝ իր անուղղելի պոպուլիզմը, որը, եթե հաշվի առնենք նրա կնոջ և որդու՝ Արցախում գտնվելու փաստի առնչությամբ սոցցանցերում և մամուլում բարձրացված աղմուկը, առաջվա էֆեկտիվությունը չուներ:
Ցավոք, Շուշին դարձավ այն վերջին բարձունքը, որի «անկումից» հետո Փաշինյանը սպիտակ դրոշ բարձրացրեց և տառացիորեն փախավ մարտադաշտից՝ հայրենիքի պաշտպանությունը հանձնելով օտար խաղաղապահների: Ասել, որ այսքանից հետո Նիկոլ Փաշինյանը հաշտվեց աթոռը կորցնելու մտքի հետ, սուտ կլինի: Նա տենդագին արդարացումներ էր որոնում և ընտրություն չէր կատարում մեղավորներ նշանակելու հարցում: Նրա համար բոլորն էլ ընդունելի մեղավորներ էին՝ գեներալներ, զորահրամանատարներ, սերժանտներ, զինվորներ, 18-20 տարեկան երեխաներ, կամավորներ, ազատամարտիկներ, նախկիններ, կիսանախկիններ, առաջին գծում հայտնված ոստիկաններ, անգամ հպարտ քաղաքացիներ, որոնք վճռական պահին այնքան էլ հպարտ չէին պահում իրենց: Հինգ հազար զոհ ունեինք, հազարավոր անհետ կորածներ ու գերի, կորցրած 5 շրջան ու մի բան էլ ավելի: Մեղավոր չէր միայն մեկ մարդ, և պետք էր ուժերի գերլարումով հանրությանը համոզել, որ այդ մեկ մարդը Նիկոլ Փաշինյանն է:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
