Եթե տնտեսական քաղաքականությունը չփոխվի, Հայաստանը չի կարողանա զարգանալ
ՏՆՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆ
Խորհրդային կարգերի փլուզումից հետո երկրի տնտեսության ազատականացումը հանգեցրեց վայրի կապիտալիզմի, որտեղ մարդն արժեք չուներ: Հախուռն սեփականաշնորհումը հանգեցրեց նրան, որ մարդիկ ոչ միայն կորցրեցին իրենց աշխատատեղերը, այլև օրվա հաց վաստակելու հույսը: Սրան զուգահեռ փակվեցին շատ գիտահետազոտական հիմնարկներ, որտեղ հավաքված գիտական միտքը պարզապես նետվեց փողոց: Կամաց-կամաց սկսեցին մահանալ գիտատար ուղղությունները, քանի որ սեփական արդյուանբերություն չունեցող երկրին այլևս պետք չէին ինժեներներ, ֆիզիկոսներ աստղագետներ և այլն:
Վայրի սեփականաշնորհմանը զուգահեռ շրջանառվում էր այն միտքը, թե ձեռնարկությունների սեփականատերերն ավելի լավ կարող են կառավարել այս կամ այն արտադրությունը, բայց ստացվեց այնպես, որ գործարանների եղածը աճուրդի հանվեց և շատ արագ այն դարձավ ամայի մի վայր: Հետո սկսվեց դրսի ներդրողների ակտիվ փնտրտուքը, եղած փլատակների վրա ինչ-որ բան զարգացնելու համար, բայց հետո պարզվեց, որ ներդրումները պետք էին ոչ թե տնտեսությունը զարգացնելու, այլ օրվա էլիտայի պահանջները բավարարելու համար: Սրան զուգահեռ արտագաղթի աննախադեպ աճող տեմպերի պայմաններում երկրի տնտեսությունը փոխեց իր դեմքը և արտադրական ենթակառուցվածքներին փոխարինեցին առևտրի տաղավարները:
Թե ո՞րը կլինի երկրի տնտեսական զարգացման ապագայի տեսլականը, այս պահին դժվար է ասել, բայց մեկ բան ակնհայտ է, որ եթե տնտեսական քաղաքականությունը չփոխվի, Հայաստանը չի կարողանա զարգանալ և կարճ ժամանակ անց ընդամենը կվերածվի օտարի կապիտալով և ցանկություններով զարգացող տարածք, որտեղ կարող են ներդրվել նաև մեր հակառակորդների գումարները:
Արմինե Գրիգորյան
