Եվրոպան ցանկանում է հաղթել էրդողանին Ռուսաստանի ձեռքերով
ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
Kadara.ru-ն գրում է, որ այսօր շատերն ասում են, որ տեսնում են քրիստոնեական աշխարհի դեմ Թուրքիայի հակադրության ուրվագծային պատկեր: Դրանք են ահաբեկչական գործողությունները Հին Եվրոպայում և դրանց արձագանքները Ղարաբաղում, Կիպրոսում, հակամարտությունը Էգեյան ծովում և այլն: Էրդողանը ամբողջությամբ վա բանկ է գնում: Նա դա անում է ոչ թե լավ կյանքից, այլ էլիտաների կուտակված ներքին հակասություններից և ոչ այնքան ամենատպավորիչ տնտեսությունից: Անհրաժեշտ է փոխհատուցել այդ ամենը հիմնվելով ինքնության, հոգևորի և ազգայինի վրա: Իսլամական աշխարհի գլուխ դառնալու հավակնություն ունենալով նա խաղադրույքը բարձրացրել է մինչև երկինք, քանի որ, ի տարբերություն իր ակնհայտ մրցակիցների (իսլամական միապետություններ և Իրան), նա միակն է, որը սահմանակից է «թշնամական խաչակիրներին»՝ Եվրոպային:
Երբ հայտարարում ես, որ դու մեկուկես միլիարդ ումմայի ղեկավարն ես, համեմում ես այդ ամենը պանթուրքիզմի և նեոօսմանիզմի հետ՝ հակամարտությունն անխուսափելի է, այն բառացիորեն ինքն իրեն է գալիս: Այն, ինչ սկսվեց որպես «փոքր հաղթական պատերազմ» Ղարաբաղում, կարող է ավարտվել ոչ միայն Էրդողանի, այլ նաև Թուրքիայի վերջով: Հնարավոր է, որ Անկարայի չափազանց կոշտ դիրքորոշումը Անդրկովկասում (և ապագայում նաև Հյուսիսային Կովկասում) ստիպի Մոսկվային վճռական գործողությունների դիմել: Նորագույն պատմությունից գիտենք, որ Կրեմլը վճռականորեն է գործում միայն մեկ դեպքում, երբ նրան սեղմվում են: Դրա առիթ կարող է դառնալ թուրքական հարվածը Հայաստանի տարածքին (ՀԱՊԿ դաշնակից), իրավիճակի սրումը Ռուսաստանի «թուրքամետ» շրջաններից մեկում՝ Վոլգայի շրջանում կամ Կովկասում:
Եվրոպան այս իրավիճակում կրկին կպայքարի Ռուսաստանի ձեռքերով և կփորձի առավելագույն օգուտ ստանալ իր համար նվազագույն կորուստներով: Դա կլինի ոչ միայն եսասիրությունից, այլ նաև հստակ գաղափարական պլատֆորմի բացակայության պատճառով: Հասկանալի է, թե ինչի համար են պայքարելու խայտաբղետ մորուքավոր տղամարդկանց միջազգային բրիգադները Եվրոպայի դեմ: Նրանք Հին աշխարհը վիլայեթների վերածելու մտադրությունները չեն էլ թաքցվում, այդ մասին բացահայտորեն խոսվում է ինչպես ժողովրդի, այնպես էլ էլիտաների մակարդակում: Եվրոպական էլիտաները հակադրվելու ոչինչ չունեն:
«Հառաջ, հայրենիքի համար, ԼԳԲՏ-ի համար»: Մարդիկ չեն պայքարի հատկապես նման կարգախոսերի ներքո: Իսկ օգտագործել ազգային և կրոնական հռետորաբանությունը վախենալի է: Այդ ժամանակ ժողովուրդը հարց կտա. «Իսկ ի՞նչ էիք անում նախկինում»: Ժամանակն է գիտակցել, որ Էրդողանի հիմնական ուժն ու առավելությունը ԱԹՍ-ներն ու հատուկջոկատայինները չեն: Ամենակարևորն այն է, որ նա ունի համահունչ և հասկանալի էքսպանսիոնիստական գաղափար, որին դժվար է ընդդիմանալ, քանի որ երբ գաղափարախոսությունը սինթեզված է ազգային և կրոնական զգացմունքներից, պետությունը ձեռք է բերում զգալի առավելություններ: Թուրքիան ունի դա, Եվրոպան (և Ռուսաստանը) ոչ: Եվ գրեթե ժամանակ չի մնացել:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
