Քիմ Քարդաշյանի երկրորդ այցը Հայաստան

Lragir.am-ը գրում է․

Փարիզում թալանել են Քիմ Քարդաշյանին: Բարեբախտաբար, հայուհին ֆիզիկապես չի տուժել, բայց ասում են, որ վախեցած է: Դե, ինչպես չվախենար, երբ դիմակավորված անձինք ներխուժում են հյուրանոցի համար, սպառնում, թալանում: Ըստ տեղեկատվության, Քիմ Քարդաշյանից խլել են մի քանի միլիոն դոլար արժողության զարդեղեն:

Թե ինչ էր անում նրա անվտանգության ծառայութունը` պարզ չէ: Ինչպե՞ս են կարողացել դիմակավորված անձինք ներխուժել համար: Չնայած ասում են, թե եղել են ոստիկանության համազգեստով: Հավանաբար դա է դեր խաղացել Քիմի անվտանգության ծառայությունը շրջանցելու հարցում:

Բոլոր դեպքերում, լավ է, եթե վնասը լինի զուտ նյութական: Խոսքն իհարկե միլիոնների մասին է, բայց Քիմը դրանցից շատ ունի, բարեբախտաբար դեռեւս երիտասարդ է եւ ունի բավարար ֆիզիկական ռեսուրսներ նորանոր միլիոններ աշխատելու համար: Կարեւորը, որ նրա հոգեբանական վնասվածքները չլինեն խորը եւ վերականգնվեն արագ, նա շատ վախեցած չլինի եւ վախը չթողնի բարդ հետեւանքներ:
Պարզապես մի տեսակ տպավորություն կամ զգացողություն կա, կարծես թե, որ միլիոններ կորցրել է ոչ միայն Քիմը, այլ նաեւ Հայաստանը: Իհարկե, ոչ ուղղակի իմաստով: Պարզապես, այդ միլիոնները կարող էին բաժին հասնել ոչ թե հանդուգն թալանչիներին, այլ Հայաստանին: Թեեւ, Հայաստանին բաժին հասնելու դեպքում էլ դրանք կարող էին ի վերջո մնալ թալանչիներին, ինչպես Հայաստանում եղած գործնականում բոլոր ռեսուրսները:

Բայց, բոլոր դեպքերում, եթե Քիմն իմանար, որ միլիոնավոր դոլարների արժողության այդ զարդերը մեկ տարի անց պետք է դառնային ավազակների բաժին, գուցե դրանք 2015 թվականին թողներ Հայաստանում, ուր այցելել էր առաջին անգամ:

Քիմ Քարդաշյանը 2015 թվականի ապրիլին եկել էր պատմական հայրենիք: Նրան հրավիրել էին Հայաստան, չէր մերժել: Հայաստանն այդ մի քանի օրերին ամբողջ աշխարհի ուշադրության կենտրոնում էր, քանի որ Քիմ Քարդաշյանն ունի միլիոնավոր երկրպագուներ: Հայաստանը պատրաստվում էր ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին: Հայերի հանդեպ կատարված այդ ոճրագործության վերաբերյալ Քարդաշյանի ամեն մի գրառում արժանանում է միլիոնավոր երկրպագուների ուշադրությանն ու հավանությանը: Քիմն այդ առումով դարձավ միջազգային ճանաչման հարցում հայկական դիվանագիտության «գաղտնի զենքը»:

Բայց է՞լ ինչ մնաց նրա այցից Հայաստանին: Իհարկե, այցն ուներ նաեւ ահռելի քաղաքակրթական նշանակություն: Քիմն ի վերջո լոկ մարմին չէ: Քիմն աշխատանք է, տքնաջան աշխատանք, մի ամբողջ թիմի աշխատանք, որտեղ մարմինը ռեսուրս է, բայց այն հսկայական արդյունք է ապահովում մարդկային մտքի, ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման, աշխատանքի արժեւորման շնորհիվ:

Քիմն ունի միլիոններ, որոնք իշխանության յուրացման արդյունք չեն, հանրային ռեսուրսների գողանալու եւ մսխելու արդյունք չեն, այլ ահռելի աշխատանքի, որոնք մի ամբողջ «ինդուստրիալ թիմային» մտքի եւ աշխատանքի արդյունք են, ինչի վրա էլ փաստացի կառուցվել է արեւմտյան քաղաքակրթական առաջընթացը գործնականում բոլոր բնագավառներում:

Այդ իմաստով, Քիմը հնարավորություն էր, որպեսզի Հայաստանի հանրությունը հաղորդակից լինի այդ առաջընթացին, բայց նաեւ դա ապահովող աշխատանքային բանաձեւին եւ գործընթացին:

Թե ինչ արդյունք թողեց նա Հայաստանում այդ իմաստով, դժվար է ասել: Բայց հարցը, թե «ճանաչման» ռեսուրսից բացի, էլ ինչ ռեսուրս ձեռք բերեց Հայաստանը աշխարհահռչակ հայուհու այցով, մնաց բաց:

Եվ այդ իմաստով, կամա թե ակամա, գուցե իհարկե ոչ լավ առիթով, բայց առաջանում են մտքեր, որ Քիմը կարող էր ստեղծել Հայաստանի հետ կապված զարգացման ծրագրերի, նոր նախաձեռնությունների աջակցման մի հիմնադրամ, այն միլիոններով, որ թալանվեցին Փարիզում:
Իհարկե չի բացառվում, որ Քիմը Հայաստանին շոշափելի օգնություն կարող է ցուցաբերած լինել, ինչը գաղտնի է պահվում ինչ-ինչ ռազմավարական նկատառումներից ելնելով, օրինակ, որ այն հեռու լինի շատ ու շատ հայաստանցի բարձրաստիճան թալանչիների աչքից:

Միեւնույն ժամանակ, եթե անգամ այդ միլիոնները Քիմը մեկ տարի առաջ դրած լիներ Հայաստանի աջակցության գործի համար, միեւնույն է նա մեկուկես տարի անց Փարիզ կրկին կգնար թանկարժեք զարդերով, որը դարձել է նաեւ նրա աշխատանքի մի բաղադրիչ: Եվ Քիմի մոտ կրկին կգտնեին թալանելու միլիոններ:

Եվ միշտ էլ կառաջանար այն մերկանտիլ մտայնությունը, որ դրանք կարող էին լինել Հայաստանինը, գոնե:
Այդուամենայնիվ, բոլոր դեպքերում, իհարկե չափազանց վատ առիթով, բայց Քիմի հայաստանյան այցից ավելի քան մեկուկես տարի անց Փարիզի թալանչիները անուղղակիորեն առաջ բերեցին հարցը` Քիմից նրանց մնացին միլիոններ, իսկ ինչ մնաց Քիմից Հայաստանին:

Բայց, ամենակարեւորն իհարկե առողջությունն է, կամ ինչպես ասում են` ինչ լինում է, թող զարդին լինի: Իսկ Քիմ Քարդաշյանը բազմաթիվ հայաստանցիների հիացմունքի ներքո առաջին անգամ լինելով պատմական հայրենիքում, թերեւս այդ այցից մեկուկես տարի անց ըստ էության հոգեբանական զգացողություններով ներդաշնակվեց հայրենակիցների հետ, որոնք ի տարբերություն նրա, արդեն մոտ երկու տասնամյակ են ապրում ամեն օր թալանված լինելու զգացումով:

Այդպիսով, հասունացել է Քիմ Քարդաշյանի երկրորդ, եւ փաստացի արդեն ոչ բուտաֆորիկ` իրական, խորքային եւ անկասկած շատ ավելի հասուն այցը Հայաստան, որն արդեն շատ ավելի խորն ու արդյունավետ հետք կթողնի թե Քիմի, թե Հայաստանի կյանքում: Հայաստանն ու Քիմը միասին կարող են հաղթահարել թալանվածության տխուր զգացումը: