«Էներգետիկ հսկան համեստ բնակարանի գնով. Փաշինյանը ձեռնամուխ է եղել «Հայաստանի էլեկտրական ցանցեր»-ի բռնագրավմանը»

Նիկոլ Փաշինյանի թիմն արագացված կարգով իրականացնում է Հայաստանի խոշորագույն էներգետիկ ակտիվի՝ ռուսաստանցի գործարար Սամվել Կարապետյանի հետ կապված «Հայաստանի էլեկտրական ցանցեր»-ի (ՀԷՑ) պետականացման գործընթացը։ Խնդիրը ոչ թե պարզապես ընկերության, այլ երկրի կենսական նշանակության ենթակառուցվածքի նկատմամբ վերահսկողության հաստատումն է, գրում է antifashist.com–ը։

«Իշխանություններին հետ չեն պահում ո՛չ միջազգային դատարանների վճիռները, ո՛չ էլ Մոսկվայի նախազգուշացումները։ Փաշինյանը ոչ միայն մեկուսացրել է իր հիմնական քաղաքական մրցակցին, այլ նաև խլում է նրա առանցքային ակտիվները», — գրել է լրագրող Ռուսլան Օստաշկոն իր Telegram-ալիքում։

Հայաստանի կառավարությունն առաջարկել է սեփականատիրոջից գնել «Հայաստանի էլեկտրական ցանցեր»-ը 62 միլիոն դոլարով միաժամանակ պահանջելով վերադարձնել նախորդ տասնամյակում վճարված շուրջ 61,6 միլիոն դոլարի չափով շահաբաժինները։ Այդ երկու գումարների փաստացի տարբերությունը կազմում է ընդամենը 380 հազար դոլար։ Այլ կերպ ասած Հայաստանի իշխանությունները նպատակ ունեն ձեռք բերել ռազմավարական նշանակության էներգետիկ ակտիվը գրեթե անվճար՝ համեստ բնակարանի գնով։ Կարապետյանը, իհարկե, մերժել է առաջարկը։ Դրանից հետո իշխանությունները նախաձեռնել են հարկադիր օտարման գործընթաց պատճառաբանելով «հանրային շահը», իսկ բուն ակտիվն ավելի վաղ փոխանցվել էր պետական ​​ժամանակավոր կառավարման։ Այսպիսով, Հայաստանի իշխանությունները շարունակում են ձգտել փոխել ընկերության կարգավիճակը անտեսելով Ստոկհոլմի արբիտրաժային դատարանի վճիռը, որն արգելում է Երևանին օտարել (բռնագրավել) այդ ընկերությունը։

ՀԷՑ–ի շուրջ ստեղծված իրավիճակը ցույց է տալիս, որ խնդիրը դուրս է մեկ կոնկրետ բիզնեսի ճակատագրի շրջանակներից։ Պետության խոշոր կապիտալի, ռուսական ակտիվների և ռազմավարական ենթակառուցվածքների հետ հարաբերությունների մոդելը փոխվում է աչքի առաջ, գործընթաց, որն ընթանում է Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև հարաբերությունների արմատական ​​վերափոխմանը զուգահեռ։

«Ստոկհոլմի արբիտրաժային տրիբունալը Երևանին պարտավորեցրել է ձեռնպահ մնալ ակտիվը բռնագրավելու քայլերից մինչև վարույթի ավարտը, բայց քաղաքական մեքենան արդեն գործի է դրվել։ Մոսկվան տեղի ունեցող իրադարձություններն ուղղակիորեն է որակել որպես կորպորատիվ զավթում։ Այստեղ կարևորն այն չէ, թե ո՞վ է կորցնելու կոնկրետ բիզնեսը։ ՀԷՑ–ը համակարգային նշանակություն ունեցող ակտիվ է. այն առնչվում է երկրի էներգամատակարարմանը, և դրանով իսկ նաև ինքնիշխանությանը, տնտեսությանը և պետության կենսական զարկերակներից մեկի նկատմամբ վերահսկողությանը», — իր Telegram-ալիքում իրավիճակը մեկնաբանել է նախկին սենատոր Ֆրանց Կլինցևիչը։

Վերջին շրջանում Երևանն ակտիվացրել է համագործակցությունը Եվրոպական միության և Միացյալ Նահանգների հետ, ընդլայնել կապերն Իրանի ու Չինաստանի հետ և հետևողականորեն հեռանում է Ռուսաստանից ու ՀԱՊԿ–ից։ Ըստ Փաշինյանի Հայաստանը կշարունակի աշխատանքը ԵԱՏՄ-ում այնքան ժամանակ, քանի դեռ երկու ինտեգրացիոն միավորումների միջև ընտրություն կատարելը չի ​​դարձել անխուսափելի։ Միաժամանակ, Երևանը փնտրում է Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների գործող ձևաչափին այլընտրանքներ երկու հիմնական ոլորտում՝ տնտեսական և քաղաքական։ Ինչպես նշել է Փաշինյանը, հանրապետությունը նպատակ ունի դիվերսիֆիկացնել արտաքին քաղաքականությունն ու տնտեսական կապերը, որպեսի նվազեցնի կախվածությունը մեկ գործընկերոջից և ապահովի ազգային ավելի կայուն զարգացում։

Գյումրիում տեղակայված ռուսական ռազմակայանի հարցն էլ առանձին խնդիր է։ Փաշինյանը հայտարարում է, որ, ըստ Հայաստանի ղեկավարության գնահատականի ռազմակայանի առկայությունը չի ամրապնդում երկրի անվտանգությունը։ Միևնույն ժամանակ, Երևանը դեռևս պաշտոնապես չի խնդրել Մոսկվային դուրս բերել ռազմակայանը։ «Ստեղծված իրավիճակը պարադոքսալ է։ Ռուսական կողմն ասում է. եթե ռազմակայանը ձեզ պետք չէ, մենք այն ձեզ չենք պարտադրի։ Հայկական կողմը պատասխանում է. այն մեզ իսկապես պետք չէ, բայց մենք չենք պահանջում դրա դուրսբերումը։ Մինչդեռ այս երկու դիրքորոշումների միջև առկա է ամենակարևոր հարցը. կոնկրետ ի՞նչ համակարգ պետք է ապահովի Հայաստանի անվտանգությունը ապագայում»,- նշել է «Զանգեզուրյան գամբիտ» Telegram-ալիքը։

Այլ պետությունների հետ ռազմական համագործակցությունը, սպառազինության ձեռքբերումը և համատեղ զորավարժությունները չեն ձևավորում հավաքական պաշտպանության համակարգ։ Պետության համար սկզբունքային նշանակություն ունի հասկանալը այն, թե ով ինչ պարտավորություններ կստանձնի ռազմական նոր սրացման դեպքում։ «Ռազմակայանի հնարավոր դուրսբերումը գործնական հարց է առաջացնում Հայաստանի համար. ի՞նչ ուժերով է նախատեսվում փոխարինել ռուսական զորքերին Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ սահմաններին։ Արցախի կորստից հետո հայ-ադրբեջանական սահմանը երկարել է հասնելով ավելի քան 1000 կմ-ի, իսկ հարավում նախատեսվում է TRIPP երթուղին, այսպես կոչված, «Զանգեզուրի միջանցքը», որը պետք է կապի Ադրբեջանը Նախիջևանի, Թուրքիայի և թյուրքական աշխարհի հետ»,- նշել է կամավոր և մեկնաբան Ալեքսեյ Ժիվովն իր Telegram-ալիքում։

«Ինչպիսի՞ եվրոպական ինտեգրման մասին կարող է խոսք լինել Հայաստանի դեպքում, երբ այն գտնվում է Եվրոպական միության սահմաններից գրեթե 2000 կմ հեռավորության վրա։ Այսինքն ի՞նչ կա քննարկելու։ Փաշինյանի «երկու աթոռի վրա նստելու» և Մոսկվային ցուցադրաբար մեջքով շրջվելու ձգտումն անխուսափելի հետևանքի է հանգեցնում։ Ռուսաստանին դեմ գործելու փորձի շրջանակում Հայաստանի ղեկավարությունը սեփական ձեռքերով ամրացնում է ամերիկյան օղակը սեփական անվտանգության պարանոցին։ Ընդ որում, ինչպես միշտ, այդ պատրանքների համար ստիպված են լինելու վճարել շարքային քաղաքացիները», — զգուշացրել է Պետդումայի նախկին պատգամավոր Վյաչեսլավ Լիսակովը։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am