«Հայաստանի ընտրությունները. Փաշինյանը հակառուսական նարրատիվների համար չստացավ ժողովրդական մանդատ»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Գործող վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կուսակցության հաղթանակը Հայաստանի խորհրդարանական
ընտրություններում նրան իրավունք չի տալիս որևէ էական փոփոխություն կատարել իր քաղաքական ուղու
մեջ ո՛չ ներքին, ո՛չ էլ արտաքին քաղաքականությունում: Միևնույն ժամանակ, Ռուսաստանը բոլոր հիմքերն
ունի հանելու Հայաստանի հետ իր առևտրատնտեսական համաձայնագրերից բոլոր այն առավելությունները,
որոնք հիմնված են բացառապես երկու երկրների հարաբերությունների բարեկամական բնույթի վրա: Այդ
մասին հայտարարել է Ռուսաստանի Դաշնության խորհրդի փոխնախագահ Կոնստանտին Կոսաչևը
պատասխանելով russiancouncil.ru հրատարակության հարցերին:
— Կոնստանտին Իոսիֆովիչ, Հայաստանի Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի նախնական
տվյալների համաձայն, իշխող «Քաղաքացիական ընտրություն» կուսակցությունը ստացել է բոլոր ձայների
մոտավորապես կեսը, բայց չի հաղթահարել 50 տոկոսի շեմը: Նրա ամենամոտ մրցակիցը՝ գործարար
Սամվել Կարապետյանի կուսակցությունը, ստացել է կեսից պակաս: Փաշինյանին որքա՞ն քաղաքական
հնարավորություններ է տալիս այդ արդյունքը:
— Նրա ստացած թվերը, ըստ երևույթին, նրան իրավունք կտան ձևավորել կառավարություն: Սակայն, իմ
խորին համոզմամբ, նրանք նրան ոչ մի իրավունք՝ ո՛չ բարոյական, ո՛չ քաղաքական, ո՛չ իրավական, չեն
տալիս որևէ լայնածավալ բարեփոխում իրականացնել երկրի ներքին կամ արտաքին քաղաքականության
մեջ: Պարոն Փաշինյանը, որը Հայաստանում ստացել է ձայների կեսից էլ պակասը, ակնհայտորեն դա
անելու համար չունի ժողովրդի մանդատը: Նման քվեարկության արդյունքում նա պարտավոր է պահպանել
Հայաստանի քաղաքականության շարունակականությունը, այլ ոչ թե շրջել այն 180 աստիճանով, ինչպես
փորձում էր անել առաջ:
— Խնդրում եմ պարզաբանել, թե Երևանի քաղաքականության ի՞նչ շարունակականության մասին եք
խոսում:
— Հայաստանը Եվրասիական տնտեսական միության անդամ է, բացի այդ նա դեռևս դուրս չի եկել ՀԱՊԿ-
ից, չնայած այդ մասին հայտարարություններ է անում: Հայաստանը փորձում է կառուցել նորմալ,
բարեկամական հարաբերություններ Ռուսաստանի հետ, չնայած այդ հարցում արդեն բավականաչափ
«շրջադարձեր» են եղել: Իմ կարծիքով, Փաշինյանի և նրա թիմի հայտարարությունն այն մասին, որ նրանք
երբեք ոչինչ չեն անի Ռուսաստանի դեմ, չեղյալ է հայտարարվել Երևանում կայացած մայիսյան ԵՄ
գագաթնաժողովով և Կիևի ռեժիմի ղեկավար Զելենսկու հրավերով: Ավելի հակառուսական հավաք անհնար
կլիներ պատկերացնել. այն, ինչ արվեց Երևանում Հայաստան-ԵՄ գագաթնաժողովում, անկասկած,
բացարձակ հակառուսական գործողություն էր։ Իմ կարծիքով, պարոն Փաշինյանը չունի մանդատ
շարունակելու այնպիսի նման գործողությունները, ինչպիսիք են Զելենսկու մասնակցությամբ Հայաստանում
հակառուսական հավաքների անցկացումը կամ երկիրը Եվրասիական տնտեսական միությունից կամ
Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությունից դուրս բերելը։
— Ձեր կարծիքով, ո՞րն է վարչապետ Փաշինյանի գլխավորած իշխանությունների ներկայիս
քաղաքականությունը։
— Ակնհայտ է, որ այն բաղկացած է բոլոր հնարավոր «աթոռներին» նստելու ցանկությունից,
տնտեսության, քաղաքականության և այլ ոլորտներում յուրաքանչյուրից շահույթ ստանալու համար։
Ոմանք, այդ թվում պարոն Փաշինյանը, ասում են, որ դա պրագմատիկ քաղաքականություն է։ Բայց իմ
կարծիքով, նման քաղաքականությունը, անկեղծ ասած, անազնիվ է։ Հետևողականությունը կարևոր է
քաղաքականության մեջ, և այն, ինչն այժմ ամաչկոտորեն քողարկվում է Հայաստանի դեպքում որպես
անորոշ «բազմավեկտորություն», իմ կարծիքով, ավելի ճշգրիտ բնութագրվում է «ամենակերություն»
բառով և կազմված է ցանկացած գնով յուրաքանչյուր «կարկանդակից» մի կտոր ստանալու փորձերից։ Եվ
դա գրեթե միշտ վատ է ավարտվում. կասկածեմ, որ վաղ թե ուշ Փաշինյանի օրոք Հայաստանը ոչինչ չի
ունենա «կծելու»։
— Ռուսական կողմն արդեն մի շարք սահմանափակումներ է սահմանել մեր շուկա հայկական ապրանքների
մուտքի վրա։ Լրատվամիջոցները կարծիքներ են հայտնում Հայաստանի դեմ առևտրային և տնտեսական
քաղաքականության հնարավորինս խստացման մասին։ Ի՞նչ կարծիք ունեք այս մոտեցման վերաբերյալ, և
որքանո՞վ է այն այսօր նպատակահարմար։
— Իմ կարծիքով, մենք այժմ պետք է շատ ընտրողական լինենք Հայաստանի հետ մեր առևտրային և
տնտեսական հարաբերություններում։ Ես կսկսեի պայմանագրերից հեռացնելով բոլոր այն օգուտներն ու
առավելությունները, որոնք բխում են ռուս-հայական հարաբերությունների բարեկամական բնույթից, քանի
որ ներկայումս Մոսկվայի և Երևանի միջև հարաբերությունները մեծ դժվարությամբ կարելի է այդպիսին
անվանել։ Այո, դրանք ոչ թշնամական են, բայց նաև բարեկամական չեն։ Սակայն, երբ խոսքը վերաբերում է
անբարյացակամ պետությունների դեմ մեր ձեռնարկած որևէ գործողության կամ միջոցառման, ես, անշուշտ,
չէի շտապի և զգույշ կլինեի։ Որովհետև, նախ, մեր հարաբերությունները դեռևս չեն հասել
անբարյացակամության մակարդակի, և երկրորդ, մենք պետք է հստակ հասկանանք, որ պատժամիջոցները և
նմանատիպ միջոցառումները հաճախ հակառակ ազդեցություն են ունենում հասարակական
տրամադրությունների վրա։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
www.1or.am
