Փաշինյանն ընդդեմ Հատիկակեր բզեզի. Ի՞նչ է իրականում պատահել Հայաստանի Ռուսաստան արտահանման հետ

Կան պատմություններ, որոնք նույնիսկ սցենարիստներն են դժվարանում հորինել. իրականությունն ինքն է հոգ տանում իր մասին: Երկիրը, որը մինչև վերջերս «եվրոպական ուղու» գաղափարը մուրճով խցկում էր ընտրողների գլուխ, հանկարծ 180 աստիճանով շրջվել է դեպի Մոսկվա: Բայց ոչ թե ծաղկեփնջով և ժպիտով, այլ ձեռքում պաշտոնական բողոքով:

 

runews24.ru–ն  ուսումնասիրել է այդ անսպասելի ժեստի իրական պատճառը:

Հայաստանի էկոնոմիկայի նախարար Գևորգ Պապոյանը հայտարարել է, որ հանրապետությունը պաշտոնական բողոք է ուղարկել Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողով: Ձևակերպումը խուսափողական է, ինչ-որ բան «առևտրի վրա խոչընդոտների և սահմանափակումների» մասին: Պարզ լեզվով ասած բողոքը հնչում է այսպես. Հայաստանից Ռուսաստան արտահանումը գործնականում դադարեցվել է, և Երևանը խուճապի մեջ է:

Եվ հիմա ամենահետաքրքիրը. սա առաջին հարվածը չէ, այլ վերջինը: Եթե սա պարզապես հանկարծակի արգելք լիներ, կարելի էր մեղադրել պատահականությանը կամ քաղաքական ամբիցիաներին: Սակայն փաստերը բոլորովին այլ պատկեր են ցույց տալիս. սա զայրույթի հանկարծակի պոռթկում չէ, այլ մեթոդական, ձգձգված պատմություն, կարծես ինչ-որ մեկը դիտավորյալ երկրին հնարավորություն էր տվել բարելավվելու, սակայն դա անընդհատ անտեսվել է։

Ժամանակագրությունը գրեթե հետհաշվարկի է նման։ Արդեն մայիսի 22-ին հայկական ծաղիկներն էին ժամանակավոր սահմանափակումների տակ։ Մեկ շաբաթ անց՝ մայիսի 30-ին, տուժեցին նաև թարմ լոլիկը, վարունգը, պղպեղը, համեմունքները և ելակը։ Հաջորդ օրը՝ մայիսի 31-ին, ավելացավ նաև ծաղիկների շուկայի մնացած մասը։ Հունիսի 1-ին կասեցվեց երեք հայ արտադրողների կոնյակի և գինու վաճառքը, ինչպես նաև Ջերմուկ հանքային ջուրը, որը տասնամյակներ շարունակ եղել է հայկական տոների խորհրդանիշը։ Հունիսի 2-ից արգելվեցին կորիզավոր մրգերը՝ բալը, կեռասը, ծիրանը, սալորաչիրը, դեղձը, նեկտարինը և խաղողը։ Նույն օրը արգելվեց նաև գրեթե բոլոր հայկական ընկերությունների կենդանի ձկան և ձկնամթերքի մուտքը։ Եվ հետո եկավ վերջին ակորդը. հունիսի 12-ից «Ռոսսելխոզնադզորը» ընդլայնեց արգելքը ներառելով Հայաստանից եկող բացարձակապես բոլոր կարանտինային ապրանքները, այդ թվում Ռուսաստանի տարածքով դեպի ԵԱՏՄ այլ երկրներ այդ ապրանքների տարանցումը: Նպատակային միջոցառումները վերածվեցին ամբողջ ապրանքային կատեգորիայի լիակատար փակման։

Պաշտոնական բացատրությունը հնչում է չոր և բյուրոկրատական, բայց դա չի խանգարում էությանը. պատճառը կարանտինային օրգանիզմների համակարգված հայտնաբերումն է: Հայկական մրգերով և ընկույզներով ճանապարհորդող «ուղևորների» մեջ հայտնաբերվել է Հատիկակեր բզեզը՝ վնասատու, որը կարող է ցանկացած հացահատիկի պահեստավորման օբյեկտի ավերածություններ պատճառել: Այսպիսով հիմնական մանրամասնությունը, որը Երևանը նախընտրում է բարձրաձայն չհիշատակել. սահմանափակումները չեն մտցվել մեկ գիշերվա ընթացքում, այլ փուլ առ փուլ սկսած մայիսից, և ամեն անգամ խախտումները շարունակվել են: Սա հանկարծակի կազմակերպված չի եղել, սա մի շարք նախազգուշացումներ էին, որոնք մեթոդաբար անտեսվել են։

 

Ռոսսելխոզնադզորը նաև անկեղծորեն բացատրել է իր գործողությունների տնտեսական հիմնավորումը. Ռուսաստանին հասցված վնասը կարող է հանգեցնել ոչ միայն սեփական բերքի կորստի և բռնկումների դեմ պայքարի ծախսերի, այլ նաև արտահանման շուկաները կորցնելու ռիսկի այն երկրներում, որտեղ այս վնասատուն անգամ գոյություն չունի: Այլ կերպ ասած, վարակված բեռնափոխադրմանը թույլ տալը կնշանակեր վտանգել սեփական հեղինակությունը այլ շուկաներում: Պարզվում է, որ ոչ ոք պատրաստ չէ զոհաբերել դա ուրիշի ծիրանի համար: Եվ ամենակարևորը. սա ժամանակավոր միջոց չէ ցուցադրական նպատակներով կամ «եկեք մեկ-երկու ամիս հանդուրժենք դա», արգելքը ուժի մեջ կմնա մինչև մշակվի առաքվող ապրանքների անվտանգությունն ու հետագծելիությունն ապահովելու հստակ ալգորիթմ: Բյուրոկրատական ժարգոնից թարգմանաբար մինչև Հայաստանն ինքը կարգի չբերի իր սեփական այգին՝ բառացիորեն ասած:

Եվ ահա այստեղ էլ սկսվում է ամենահետաքրքիրը: Խնդիրը ընդունելու և այն լուծելու ուղղությամբ աշխատելու փոխարեն, վարչապետը, անկեղծ ասած, ընտրել է հարձակման ոչ ավանդական անկյուն. լրատվամիջոցների հաղորդագրությունների համաձայն, Նիկոլ Փաշինյանը պնդում է, որ Ռուսաստանը արհեստականորեն է խոչընդոտներ ստեղծել արտահանման համար: Այսինքն խոսքը վնասատուի մասին չէ, խԽոսքը ամիսներ շարունակ զգուշացված կարանտինային արդյունքների մասին չէ, խոսքը երկրի որակի վերահսկողության համակարգի մասին չէ, որը, ըստ երևույթին, ձախողված է բոլոր ճակատներում՝ ծաղիկներից մինչև կոնյակ, խոսքը, իհարկե, չարամիտ Մոսկվայի մասին է։

Ի դեպ, այս հռետորաբանությունը նոր չէ. այն հնչել է նույնիսկ ընտրություններից առաջ։

Հունիսի 7-ի առավոտյան քվեարկելուց հետո Փաշինյանը լրագրողներին ասել էր, որ Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում լարվածությունը արհեստականորեն է ստեղծվում, հարաբերությունները «հիմնված են փոխադարձ հարգանքի վրա», և ինքն «շատ մտերիմ հարաբերություններ» ունի Վլադիմիր Պուտինի հետ։ Սա հնչում էր ուրախ բառացիորեն մի քանի օր առաջ, նախքան Ռուսաստանից արգելքների ներհոսքը, մեկը մյուսի հետևից, և արագացված տեմպերով հենց ընտրությունների օրերին և անմիջապես դրանից հետո։

Համընկնո՞ւմ է։ Հնարավոր է։ Բայց սա հնչում է որպես հին հայկական քաղաքական հնարքի կատարյալ օրինակ. նախ ցուցադրաբար հեռանալ դաշնակիցներից, հույսը դնել նոր գործընկերների վրա և ընտրողներին պատմել հեքիաթներ «Եվրասիական տնտեսական միության վետոյի» և «բարեկամության ինստիտուցիոնալ հիմքերի» մասին։ Եվ հենց որ իրական հետևանքները սկսեն ի հայտ գալ, հանկարծ հիշել եղբայրական հարաբերությունները և շտապել բողոքել նույն այն հաստատություններին, որոնց ցուցադրաբար անտեսել ես։ Այստեղ արժե կանգ առնել և հիշել համատեքստը։ Հունիսի 7-ին Հայաստանում տեղի են ունեցել խորհրդարանական ընտրություններ, որոնցում Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը հավաքել է մոտ 49.8% ձայն, որը բավարար է ինքնուրույն կառավարություն ձևավորելու համար, բայց առանց սահմանադրական մեծամասնության։ Քվեարկությունը տեղի է ունեցել ռուսամետ դաշինքի կողմնակիցների ձերբակալությունների և ընդդիմության կողմից ընտրակեղծիքների մեղադրանքների, «Բարգավաճ Հայաստանի» ներկայացուցիչներին խորհրդարան մտնելու համար բառացիորեն տասնյակներով պակասող ձայների և որոշ ընտրատեղամասերում «կորած» քվեաթերթիկների լուրերի ֆոնին։

Հետաքրքիր է այն, որ հենց Կրեմլի հետ սերտ բարեկամության մասին հաղթական հաղորդագրությունների ֆոնին էլ հայտնվեց գյուղատնտեսական ապրանքների արգելքների շարքը։ Սա յուրօրինակ նվեր է նոր խորհրդարանի երդմնակալության համար. մինչ խորհրդարանական տեղերն են բաժանվում երկրի ներսում, Ռուսաստան արտահանման դարպասները մեթոդաբար փակվում են մեկը մյուսի հետևից։

Եվ որտե՞ղ է խոստացված Եվրոպան։ Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովին ուղղված բողոքներին զուգահեռ, հայ պաշտոնյաները աշխույժ խոսում են արտահանման հոսքերը դեպի եվրոպական շուկա վերահասցեագրելու մասին՝ նոր լոգիստիկ երթուղիներ, հունական նավահանգիստներ և մատակարարման դիվերսիֆիկացում: Սցենարը, անշուշտ, գրավիչ է, բայց կա մեկ բայց, որը փչացնում է ամբողջ փաթեթը։ Եթե ռուսական կողմը իր, մեղմ ասած, ոչ ամենախիստ պահանջներով, ամիսներ շարունակ արձանագրել է համակարգված խախտումներ տասնյակ ապրանքային կատեգորիաներում, ապա ինչո՞ւ պետք է եվրոպական սանիտարական ծառայությունները, որոնք հայտնի են իրենց մանրակրկիտությամբ, հանկարծ մեղմություն ցուցաբերեն նույն այդ ապրանքների նկատմամբ: Եվրոպական շուկայում ցանկացած բողոք սպառնում է հանգեցնել ոչ թե ժամանակավոր անհարմարության, այլ երկարաժամկետ փակման: Այսպիսով, արագ վերակողմնորոշման մասին խոսակցությունները ներկայումս ավելի շատ նման են ներքին լսարանի համար հանգստացնող դեղահաբի, քան լավ մտածված տնտեսական ռազմավարության:

Նաև ռուսական կողմը այս պատմությանը ավելացրել է մի շրջադարձ, որը կարող է ամբողջությամբ փչացնել հայերի տրամադրությունը: Ռոսսելխոզնադզորը հստակեցրել է, որ մի շարք ապրանքներ արդեն փոխարինվել են, օրինակ իշխան ձկան մատակարարումները այժմ գալիս են տարածաշրջանի այլ երկրներից:

Հարվածը ոչ այնքան դրամապանակին է, որքան հպարտությանը։ Տարիներ շարունակ Երևանը, կարծես, անկեղծորեն հավատում էր, որ առանց հայկական արտադրանքի ռուսական շուկան պարզապես չի կարող գործել սովորականի պես։ Բայց իրականությունը շատ ավելի քիչ է ռոմանտիկ. փոխարինողներ գտնվել են արագ, առանց դրամայի կամ երկար բանակցությունների։ Դա նշանակում է, որ Հայաստանի բանակցային դիրքը այս իրավիճակում թուլանում է բառացիորեն աչքերի առաջ։

Սա գրեթե կատարյալ ներկայացում է երկու աթոռի վրա միաժամանակ նստելու հետևանքների մասին. վաղ թե ուշ երկուսն էլ կգնան ձեր տակից։ Մինչ Երևանը քննարկում է բազմավեկտոր քաղաքականությունը, եվրոպական ինտեգրացիան և «ԵԱՏՄ վետոն», երկրի որակի վերահսկողության համակարգը, կարծես, գործում էր «գուցե չնկատեն» սկզբունքով։ Բայց նկատեցին։ Եվ արձագանքեցին ճիշտ այնպես, ինչպես պետք է արձագանքի կարգավորող մարմինը ամիսներ շարունակ նախազգուշացումներ տալով։

Արդյունքում, Հայաստանին մնում են. գյուղացիների կորուստները, բյուջետային փոխհատուցման խոստումները, Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովին (ԵՏՀ) ուղղված նոր բողոքը, Մոսկվայի հետ բարեկամության հաղթական հայտարարությունները, որոնք արվել են բառացիորեն արգելքների ալիքի նախօրեին, և ռուսական շուկան, որն արդեն գտել է իշխան գնելու տեղը: Հարցը, թե ո՞վ է այստեղ ավելի շահեկան դիրքում, կարծես թե լուծվում է առանց երկար քննարկումների: