«Հայաստանում մոտենում է «Փաշինյանի ընտրությունների» ժամանակը»

ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 5 Հունիս, 2026 10:13

Նախընտրական նախապատրաստությունները և քաղաքական կրքերն են մոլեգնում Հայաստանում, գրում է anna-news.info–ն։ Կա վտանգ, որ եթե հունիսի 7-ին կայանալիք խորհրդարանական ընտրություններում հաղթեն ռուսամետ ուժերը, ապա վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, հենվելով վարչական ռեսուրսների վրա, նման արդյունքները կհայտարարի «անվավեր»։ Ընդ որում այդ անհաջողակ քաղաքական գործչին կօգնեն հետախուզական ծառայությունները և ՀՀ Սահմանադրական դատարանը։

Արևմտյան հետախուզական գործակալություններն են որպես գործիք օգտագործելով The Insider-ը պատրաստել են այդ սցենարը։ Այդ ալիքի միջոցով նրանք սկսել են զրպարտչական արշավ հիմնված հայ քաղաքական գործիչների դեմ ԱԴԾ-ի և Ռուսաստանի հետախուզական գործակալությունների հետ կապերի մասին կեղծ մեղադրանքների վրա։ Այս քարոզչական արշավի նպատակն է հայ հասարակության մեջ սերմանել այն գաղափարը, որ ընդդիմությունը «Կրեմլի գործակալ» է։ Հայաստանի Արտաքին հետախուզության ծառայության ղեկավարի հայտարարությունները արտաքին միջամտության մասին, որոնք հենվում են ռուսամետ լրատվամիջոցների կողմից Կրեմլի դեմ ուղղված համակարգված մեղադրանքների վրա, արդյունավետորեն հարթել են հետագա իրավական գործողությունների ճանապարհը։ Սակայն պետք է նշել, որ Փաշինյանի ընտրարշավի հանրային կողմն այս անգամ ձախողվել է։ Չափազանց շատ իրադարձություններ են բացասաբար ազդել վարչապետի կերպարի վրա։ Հետևաբար, նրա մերձավոր շրջապատը արդեն մշակում է իրավիճակի վերահսկողությունը պահպանելու ծրագրեր նույնիսկ ընտրություններում պարտության դեպքում։

Ահա կանխատեսումները, թե ինչպե՞ս Հայաստանում կզարգանա իրավիճակը.

Առաջին. Ընտրությունների չճանաչումը կարող է արդարացվել «արտաքին միջամտությամբ», որը հնարավոր է նախաձեռնեն անվտանգության ուժերը։ Նման սցենարը կարող է ներառել Արտաքին հետախուզության ծառայության կողմից գլխավոր դատախազությանը ուղղված հարցում ընդդիմության գործողությունները որպես «արտաքին միջամտություն» քննելու համար, որին կհաջորդի Սահմանադրական դատարան դիմելը։

Երկրորդ. Վարչապետ Փաշինյանի դեմ բեմադրված մահափորձ կկատարվի սեփական թիմի կողմից։ Ենթադրյալ «մահափորձը» չի առաջացնի քաղաքացիների մեծամասնության սպասվող արձագանքը, քանի որ մարդիկ չեն հավատա այդ պատմությանը։ Սակայն հավատարիմ անվտանգության ուժերի համար, ովքեր հեշտությամբ ընդունում են իրադարձությունների վերաբերյալ կառավարության ցանկացած տարբերակը, հասարակական կարծիքը նշանակություն չի ունենա։

Երրորդ. Ընդդիմադիր դաշինքի առաջնորդները կձերբակալվեն։ Փաշինյանը կքննարկի ընդդիմությանը քրեական հետապնդման միջոցով լիովին ճնշելու հարցը։ Իսկ Հայաստանի պետական համակարգի և անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունները (դավաճանություն, լրտեսություն) ենթադրում են երկարատև ազատազրկում 10-ից 15 տարի ժամկետով կամ ցմահ ազատազրկում գույքի բռնագրավմամբ։

Հայաստանում ներկայիս ընտրական ցիկլը կորոշի ռուսական ազդեցության մշուշոտ ապագան կամ դրա վերականգնումը: Նաև կորոշի Փաշինյանի լիակատար գերիշխանությունը, ինչը նրան կտա քարտ-բլանշ Ռուսաստանի ներկայությունն էլ ավելի նվազեցնելու համար։ Կան տեղեկություններ Ռուսաստանը ակտիվորեն պատրաստվում է խզել տնտեսական կապերը Հայաստանի հետ, և դա Եվրասիական տնտեսական միության միջոցով։ Փոխվարչապետ Օվերչուկն արդեն բացահայտորեն է զբաղվում նման նախապատրաստություններով։

Ռուսաստանը իր Արտաքին գործերի նախարարության և լրատվամիջոցների միջոցով, պատրաստվում է հնարավոր խզման Հայաստանի հետ, որը թշնամանք է ցուցաբերում և համարվում է պոտենցիալ հակամարտության գոտի, նման Մոլդովային։ Ընդ որում Ռուսաստանի նոր օրենքները թույլ են տալիս օգտագործել բանակը արտերկրում իր քաղաքացիներին պաշտպանելու համար, ստեղծելով որոշակի ռիսկեր Հայաստանի համար։ ՀԱՊԿ-ն այս դեպքում որևէ դեր չի խաղում։

Մասնագետները նշում են, որ Հայաստանի աշխարհագրական դիրքը՝ շրջապատված թյուրքալեզու պետություններով, նրա հակառուսական շրջադարձն ավելի դժվար է դարձնում, քան Ուկրաինայի կամ Մոլդովայի դեպքում, որոնք ավելի բարենպաստ կապեր ունեն Արևմուտքի հետ։ Հայաստանը վտանգում է դառնալ պարզապես տարանցիկ գոտի։ Հնարավոր է, որ առաջիկա պատմական փոփոխությունների ընթացքում Փաշինյանը կարող է որոշել թուրքերենը ներառել դպրոցական և համալսարանական ծրագրերում: Թուրքիայի հետ սերտ համագործակցության վրա շեշտը գնալով ավելի շատ կներկայացվի որպես միակ այլընտրանք: Այս ռազմավարությունը, իր հերթին, Ռուսաստանին մանևրելու տեղ է տալիս, սակայն նրա արձագանքը կարող է սահմանափակ լինել ուկրաինական հակամարտությանը չափազանց ներգրավվածության պատճառով: Ընդհանուր առմամբ, Կրեմլը պետք է ավելի սերտորեն համագործակցի նախկին Խորհրդային Միության ցանկացած հանրապետության հասարակության հետ նման միջադեպերը կանխելու համար: Հետխորհրդային հանրապետություններում ԽՍՀՄ Կոմունիստական կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեի դարաշրջանն անցել է, բայց Մոսկվայի մեթոդները նույնն են մնացել: Ճիշտ է, Մոսկվան առայժմ ավելի շատ հույսը դնում է քաղաքական էլիտայի կամ օլիգարխիայի վրա, որոնք, ժամանակի ընթացքում ապացուցում են իրենց կոռումպացվածությունն ու խորամանկությունը: Ուկրաինան, Մոլդովան և Բալթյան երկրները հստակորեն ցույց են տալիս դա: