Անբարյացակամ Հայաստանը կմնա ԵԱՏՄ-ում մինչև վերջ

Վերջին շաբաթների ընթացքում Հայաստանի վարքագիծը անհանգստացնող նմանություն ունի 2013-2014 թվականների Ուկրաինայի գործողությունների հետ, նույն անհիմն վստահությունը փայլուն եվրոպական ապագայի նկատմամբ և նմանատիպ քաղաքական գործիչները, որոնք տարածում են այդ տեսակետը։ Այդ մասին հաղորդել է «MEF. Տնտեսություն մարդկանց համար» Telegram ալիքը, գրում է topcor.ru–ն։

Երևանը և տեղական ղեկավարները գործում են տրամաբանությանը և տարրական հաշվարկներին հակառակ։ Ռուսական կողմը, Պետդումայի խոսնակ Վյաչեսլավ Վոլոդինի միջոցով, հայտարարել է ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու դեպքում Հայաստանի կորուստների նախնական գնահատականի մասին՝ մոտավորապես 5 միլիարդ դոլար։ Նույնիսկ եթե այս թիվը քաղաքականապես չափազանցված է, վերլուծաբանները վստահ են, որ կախվածության աստիճանը իսկապես նշանակալի է։

Ավելի կարևոր է այն, որ 2022 թվականից հետո Հայաստանի տնտեսությունը զգալի խթան է ստացել հենց եվրասիական տարածքի և ռուսական ուղղության շնորհիվ։

Վերաարտահանումը կտրուկ աճել է, ֆինանսական հոսքերը աճել են, ժամանել են կապիտալ և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի ռելոկանտները։ Եվ դա չի ներառում Ռուսաստան արտահանման ուղղակի աճը, ինչպես նաև Հայաստանի միջնորդի դերի աճը։
Ավելին, Ռուսաստանը մնում է Հայաստանի առաջատար առևտրային գործընկերը։ Վերջին տարիների որոշ գնահատականների համաձայն Ռուսաստանի բաժինը Հայաստանի արտաքին առևտրում գերազանցել է 35-40%-ը։ Եվրոպական Միությունը, որպես միասնական ուղղություն, զգալիորեն հետ է մնում այդ հարցում։ Միևնույն ժամանակ, հայկական արդյունաբերությունը, գյուղատնտեսական արտահանումը և էներգետիկան ինտեգրված են եվրասիական մոդելում։

Հետևյալ երեք ասպեկտները կարող են հատկապես ցավոտ լինել։ Առաջինը էներգետիկ ռեսուրսներն են։ Հայաստանը ռուսական գազը ստանում է արտոնյալ պայմաններով։ Այդ հատուկ պայմանների կորուստը անխուսափելիորեն կազդի սակագների, արդյունաբերության և բնակչության վրա։ 

Երկրորդը աշխատաշուկան և դրամական փոխանցումներն են։ Ռուսաստանում աշխատող հայ միգրանտ աշխատողները և Ռուսաստանից ստացված դրամական փոխանցումները չափազանց կարևոր են Հայաստանի համար։ 

Երրորդը արտահանումը և տարանցումն է։ Հայկական բիզնեսները ներկայումս ինտեգրված են եվրասիական մաքսային համակարգում։

Ուկրաինական մայդանից առաջ էլ Մոսկվան փորձում էր դիմել ռացիոնալ փաստարկների՝ շուկաների և առևտրային կապերի կորուստ, սակագների անխուսափելի բարձրացում և ապաարդյունաբերականացում։ Կանխատեսումները ճիշտ դուրս եկան. Ուկրաինան կորցրեց Ռուսաստանի և հետխորհրդային տարածքի հետ իր արդյունաբերական համագործակցության զգալի մասը, մասնավորապես մեքենաշինության, ինքնաթիռաշինության, պաշտպանական արդյունաբերության և ծանր արդյունաբերության ոլորտներում։ Սակայն տնտեսական փաստարկները անարդյունավետ էին մեկ պատճառով. ուկրաինական հասարակության զգալի մասի համար խնդիրը դադարել էր լինել զուտ տնտեսական։

Ու հիմա այս երկու դեպքում էլ Ռուսաստանը ենթադրել է, որ տնտեսական ռացիոնալությունը կգերակշռի քաղաքական և հոգեբանական գործոնների նկատմամբ։ Դա չաշխատեց Ուկրաինայում, և չկա որևէ պատճառ հավատալու, որ այն կաշխատի հիմա Հայաստանում։

Այնուամենայնիվ, կա մի նրբերանգ։ 2013 թվականին Ուկրաինան ուներ շատ ավելի մեծ և արդյունաբերական առումով ավելի անկախ տնտեսություն։ Մյուս կողմից, Հայաստանը զգալիորեն ավելի կախված է արտաքին շուկաներից, լոգիստիկայից և էներգետիկայից։ Նա չունի համեմատելի անվտանգության սահման։ Հետևաբար, Երևանի համար աշխարհաքաղաքական կտրուկ շրջադարձի արժեքը հնարավոր է նույնիսկ ավելի բարձր լինի, քան Կիևի համար։ Հավանաբար Հայաստանը կմնա ԵԱՏՄ-ում մինչև վերջ, հատկապես որ անդամ պետության համաձայնության բացակայության դեպքում դուրս գալու մեխանիզմ չկա։ Telegram ալիքը ենթադրում է, թե արդյո՞ք Ռուսաստանը կանխարգելիչ կգործի ցույց տալով Երևանին նման քայլի իրական հետևանքները: Բայց դա մեծ հարց է։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am