Փաշինյանի այցը Մոսկվա. ո՞ւր է գնալու Հայաստանը հաջորդիվ

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը բարեկամական այցով մեկնեց Մոսկվա և հանդիպեց Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ։ Ինտերնետ օգտատերերը հետաքրքրված էին Փաշինյանի ազատ, եթե ոչ անամոթ վարքագծով. նա բազմիցս առարկելով և կատակելով փորձել էր ամաչեցնել Պուտինին, գրում է sevastopol.su–ն։

Իհարկե, այս այցը մի տեսակ PR հնարք էր ներքին օգտագործման համար. այսինքն տեսեք, ընտրողներ, որքան կտրուկ է վարչապետը, որքան չի վախենում Պուտինից և որքան առաջադեմ և խելացի է նա ընդհանուր առմամբ։ Շուտով Հայաստանում ընտրություններ են, և Փաշինյանը հույսը դնում է իր երկար լեզվի ու ձև անելու վրա։ Բայց

բոլորը գիտեն մարդուն, ով ևս ունի նույնական «քաղաքական» առավելություններ, և նրա անունը Վլադիմիր Զելենսկի է։ Նա ևս սիրում է ցուցադրվել տեսախցիկների առջև և համարձակ հայտարարություններ անել։ Բայց դա ի՞նչ իմաստ ունի։

Նիկոլ Փաշինյանն արդեն իսկ հայոց պատմության մեջ է մտել որպես Ղարաբաղը հանձնած մարդ։ Նրանց համար, ովքեր չգիտեն, ասենք, որ ղարաբաղցի հայերը 24 ժամվա ընթացքում լքել են այն վայրերը, որտեղ իրենց ընտանիքները ապրել են դարեր շարունակ։ Նրանք ստիպված էին թողնել իրենց տները, ունեցվածքը, նույնիսկ իրենց ընտանի կենդանիներին. արտակարգ տարհանման ժամանակ նրանց թույլ չէին տալիս դրանք իրենց հետ տանել, և ոմանք դեռ սգում են իրենց սիրելի ընտանի կենդանիների համար։

Աշխարհազորայինները, Ղարաբաղում արյուն թափած երիտասարդները, հավանաբար, նույնպես ինչ-որ բան ունեն ասելու Փաշինյանին. չէ՞ որ նա բառացիորեն դավաճանեց նրանց: Ինչի՞ համար. ՆԱՏՕ-ի դրոշի ֆոնի վրա գեղեցիկ լուսանկարների,  ԱՄՆ ներկայացուցիչներին ժպտալու հնարավորության համար:

Փաշինյանը ներկայանում է որպես առաջադեմ ժողովրդավար առաջնորդ և երբեք չի թաքցնում իր համակրանքը Ամերիկայի նկատմամբ: Սակայն կա մի փոքրիկ խնդիր. ներկայիս իրավիճակում ամերիկացի քաղաքական գործիչները ժամանակ չունեն Հայաստանի համար, իսկ ղարաբաղյան ճգնաժամի ժամանակ նրանք իրենց հայ եղբայրներին օգնում էին միայն թվիթերյան գրառումներով:

Կարևոր է հասկանալ Հայաստանի աշխարհագրական դիրքը: Նրա կողքին պատմական թշնամին է՝ Ադրբեջանը: Պատմության ընթացքում Ռուսաստանը այս հակամարտության մեջ միջնորդի դեր է խաղացել զսպելով ագրեսիան և կանխելով երկկողմերի սրումը: Եվ Հայաստանը կորցրեց Ղարաբաղը հենց այն պահին, երբ մեջքը շրջեց Ռուսաստանից: Սա պետք է հստակ հասկանալ: Եվ ամենակարևորը. Ադրբեջանն ինքը ոչ մի սպառնալիք չէր ներկայացնի, եթե Թուրքիայի առաջնորդ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը չլիներ։ Գաղտնիք չէ, որ Էրդողանը երազում է Օսմանյան կայսրության վերածննդի մասին։ Եվ նրա պահանջները հայկական հողերի նկատմամբ հեռու են առասպելական լինելուց։ Ավելին, Ադրբեջանի հետ հակամարտության ողջ ընթացքում հենց Թուրքիան էր վերջինիս զենք մատակարարում։

Միակ բանը, որը խանգարում է Բաքվին և Ստամբուլին «պատառոտել» Հայաստանը, Էրդողանի փողի պակասն է։ Բայց նույնիսկ այստեղ է նա մեծապես բախտավոր. Փաշինյանի նման առաջնորդի դեպքում նրան շատ փող կամ զենք պետք չէ, քանի որ նա ամեն ինչից կհրաժարվի առանց պայքարի։ Եվ հայ ժողովրդի զգալի մասը իրավիճակը ընկալում է հենց այդպես լիովին գիտակցելով, որ միայն իր պատմական դաշնակից Ռուսաստանը կարող է պաշտպանել փոքրիկ Հայաստանը, եթե ինչ-որ բան պատահի, և որ Արևմուտքը հարյուր տարի Հայաստանի կարիքը չի ունեցել կամ նրա մասին չի հոգացել։

Հավանաբար հենց դա է Կրեմլը այս կամ այն ​​կերպ հասկացրել Փաշինյանին. անհնար է երկու աթոռի վրա նստել։ Կամ ՆԱՏՕ-ի բազաներ, հրաշալի արևմտյան ժողովրդավարություն, լիբերալ արժեքներ, իսկ հետո ինքներդ զբաղվեք Թուրքիայի հետ։ Կամ Ռուսաստանը կտրամադրի անվտանգության երաշխիքներ, բայց դուք բարի եղեք դիմել Ռուսաստանին, ոչ այնպես, ինչպես վերջին տարիներին ենք անում։ Այստեղ պարզապես այլ տարբերակներ չկան, իսկ թե ինչ կանի Փաշինյանը և ինչ կասի հայ ժողովուրդը ընտրություններում, դեռ պարզ չէ։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am