Ինչպե՞ս փայտ չդնել ընդդիմության «անիվների» մեջ. «Փաստ»

ՄԱՄՈՒԼԻ ՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆ 14 Ապրիլ, 2026 9:34

Որքան մոտենում են ընտրությունները, այնքան ավելի մեծ թափ են ստանում ոչ միայն հիմնական ընդդիմադիր ուժերի դեմ ագրեսիվ հակաքարոզչությունը իշխանական կամ իշխանամերձ շրջանակներից (ինչը «սովորական» ու, որքան էլ տարօրինակ չհնչի, շատ բնական է), այլև «խայթոցների» փոխանակումը հենց ընդդիմադիրների միջև:

Ստեղծված իրավիճակում, երբ երկիրն աղետի տարած փաշինյանական իշխանությունը վարկանիշային առումով ընկած վիճակում է, ցավալի է դիտարկել ընդդիմադիր ուժերին մասնատման տանող լրացուցիչ դրսևորումները: Կրկնենք, շատ հասկանալի է, որ փաշինյանական քարոզչության կամ ՔՊ-ի սատելիտների կողմից հետևողականորեն սլաքներ են ուղղվում հիմնական ընդդիմադիր ուժերի դեմ: Բայց բացարձակապես անընկալելի է, երբ նման ազդակներ դրսևորվում են ընդդիմադիր ընկալվող սեգմենտից: Ակնհայտ է, որ այդ վերջին դրսևորումները անհրաժեշտ է արագորեն մարել, թույլ չտալ, որ դրանք ծավալվեն ու «քար գցեն» իշխանափոխության առումով մի ամբողջ ժողովրդի ունեցած հնարավորության վրա:

Առնվազն ընթացիկ քաղաքական իրավիճակում կարելի է հստակ արձանագրել, որ կա երեք հիմնական ուժ՝ «Ուժեղ Հայաստան» դաշինքը «Հայաստան» դաշինքը և ԲՀԿ-ն՝ «Առաջարկ Հայաստանին» նախաձեռնությամբ, որոնք այս պահի դրությամբ ունեն հստակ հնարավորություն Փաշինյանին հեռացնելու համար: Հետևաբար, ցանկացած քար՝ նետված նրանց ուղղությամբ, նշանակում է ճանապարհին փայտ դնել անիվների տակ, այսինքն՝ նպաստել Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության վերարտադրմանը:

Իրենց հերթին՝ այդ ուժերն ու նրանց առանցքային ներկայացուցիչները պետք է հասկանան ու իրենց հաշիվ տան, որ հանրության ճնշող մեծամասնությունն իրենցից ակնկալում է մեկ գլխավոր բան. հեռացնել իշխանությունից Նիկոլ Փաշինյանին ու նրա գլխավորած ՔՊ-ն: Դա է հանրային գլխավոր պահանջն ու ակնկալիքը, անկախ այն բանից, թե նշված երեքից յուրաքանչյուրը «մրցանակային» որ տեղում կլինի ձայների հաշվարկից հետո: Փաշինյանի իշխանությունից հոգնած, զզված, նրա ու ՔՊ-ի բերած աղետներից, կորուստներից ու ավերներից ձերբազատվել կամեցող շուրջ 70-75 տոկոս մեծամասնության համար էական չէ, թե հատկապես որ մի ընդդիմադիր ուժն ավելի շատ ձայն կստանա:

Ավելին, կարծում ենք, որ թե՛ քաղաքական դաշտին, թե՛ հանրության և ընտրողների ճնշող մեծամասնությանն ուղղված հրաշալի ազդակ կլինի այն, որ թե՛ նշյալ երեք հիմնական ուժերը, թե՛ ընտրությանը մասնակցող մյուս բոլոր իրապես ընդդիմադիր ուժերը հանդես գան համատեղ հայտարարությամբ: Ընդ որում, երկարաշունչ տեքստերի, ճոխ արտահայտությունների կարիք չկա: Ընդամենը 2-3 կետ, պայման, կանոն: Նախ՝ որ բոլոր ստորագրող կողմերի նպատակն այս իշխանություններին հեռացնելն է, և որ ստորագրող ուժերց ոչ մեկը ոչ մի դեպքում ՔՊ-ի հետ կոալիցիա չի կազմի: Երկրորդ՝ պարտավորվածություն այն մասին, որ մեկը մյուսի դեմ չի պայքարելու, միմյանց դեմ հակաքարոզչություն չեն անելու, ամեն մեկն իրեն է ներկայացնելու և իշխանությունների հեռացման իր տեսլականը: Վերջապես՝ որ բոլորը պարտավորվում են տեր կանգնել ժողովրդի քվեին (թե՛ ընտրությունների վերահսկման առումով, թե՛ հետընտրական գործընթացների) և միասին ձևավորել նոր, ազգային իշխանություն:

Սա պետք է լինի հիմնական այդքան չարչրկվող «միասնականության» հենքը: Մնացածը խոսակցական թեփ է, եթե կուզեք՝ «լոլոներ»: Իսկ համատեղ հայտարարությունը կամ հռչակագիրը կլինի կարևոր քաղաքական ակտ ու շատ լավ ուղերձ հանրությանը՝ միաժամանակ արտահայտելով պայքարի մեջ մտած ընդդիմադիրների վճռականությունը՝ Փաշինյանի ու ՔՊ-ի աղետաբեր իշխանավարման մղձավանջին վերջ տալու հարցում:

Մենք անծանոթ չենք հայրենի քաղաքական դաշտի դերակատարներին: Բայց եթե չիմանայինք էլ, որ նրանց միջև, այսպես ասենք՝ տարաձայնություններ կան, ապա վերջին շրջանը բավարար էր դրա մասին պատկերացում կազմելու համար: Բայց այս պահին շատ կարևոր է այդ հին ու նոր նեղսրտումները, տարաձայնությունները կամ դժգոհությունները մի կողմ դնել, դա հետո էլ կարելի է քննարկել ու ինքնակարգավորել: Միջանձնային, միջկուսակցական հարաբերությունները, «նեղացածությունը», «խռովածությունը» շատ փոքր, շատ չնչին հարցեր են՝ համեմատած այն բանի հետ, ինչի համար «հավաքվել» ենք:

Երկրի, ժողովրդի, սերունդների ճակատագրի հարցն է դրված: Հայաստանի՝ հայկական լինելու, ժողովրդի ազգային ինքնության պահպանման հարցն է դրված: Հարկավոր է կենտրոնանալ գլխավոր այդ հարցերի վրա և թույլ չտալ, որ նեղ՝ վերը նշված փոքր հանգամանքները ոտք գցեն ու խանգարեն հասնել հիմնական խնդրի լուծմանը: