Երբեմն ընդամենը մեկ փոքրիկ աղյուսը հեռացնելը բավարար է ամբողջ կառույցը քանդելու համար. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

mk.ru–ն «ՀՀ վարչապետը պատրաստվում է զավթել իշխանությունը՝ օգտագործելով «մոլդովական մոդելը»» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ ՀՀ նոր Սահմանադրությունը չի ունենա հղում Անկախության հռչակագրին, քանի որ այն կոչ է անում վերամիավորվել Լեռնային Ղարաբաղի հետ։ Այդ մասին հայտարարել է Նիկոլ Փաշինյանը մարտի 12ին կայացած ճեպազրույցի ժամանակ։ Նրա խոսքով, Անկախության հռչակագիրը «կառուցված է հակամարտության տրամաբանության վրա»։ Բացի դա, հունիսի 7-ին Հայաստանում կայանալիք խորհրդարանական ընտրություններից առաջ Փաշինյանի ռեժիմը կանխարգելիչ միջոցներ է ձեռնարկում իր մրցակիցների դեմ։ Նրանցից շատերը շուտով կարող են ենթարկվել քրեական հետապնդման։

Հիշեցնենք, որ Հռչակագիրն ընդունվել է 1990 թվականի օգոստոսի 23-ին Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի նիստում։ Այդ փաստաթղթով վերացվել է ԽՍՀՄ մաս կազմող Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունը, և հռչակվել է անկախ Հայաստանի Հանրապետությունը, որում այլևս չէին գործում ԽՍՀՄ Սահմանադրությունն ու օրենքները։ Գործող ՀՀ Սահմանադրության նախաբանում նշվում է, որ երկիրը հիմնված է այդ իրավական փաստաթղթի վրա։ Այլ կերպ ասած՝ Անկախության հռչակագիրը առաջին աղյուսն է, որի վրա կառուցվել է Հայաստանի ժամանակակից պետությունը։ Իսկ շինարարները գիտեն՝ երբեմն ընդամենը մեկ փոքրիկ աղյուսը հեռացնելը բավարար է ամբողջ կառույցը քանդելու համար: Սակայն Երևանի նոր «բարեկամները»՝ Անկարան և Բաքուն, պահանջում են, որ այդ աղյուսը հեռացվի: Հենց նրանց համար էլ Փաշինյանը ցանկանում է վերաշարադրել Հայաստանի Սահմանադրությունը: Նոր Հիմնական օրենքի նախնական տեքստը նախատեսվում է հրապարակել մարտին՝ ենթադրաբար հանրային քննարկման համար: Սակայն պարզ է, որ, անկախ հանրային կարծիքից, Անկախության հռչակագրին հղումը Սահմանադրության մեջ կլինի միայն այն դեպքում, եթե Հայաստանում իշխանափոխություն լինի:

Բանն այն է, որ գործող կառավարությունը պատրաստ է հաշվի առնել իր արտաքին «գործընկերների» բոլոր ցանկությունները: Եվ Փաշինյանը կրկին հաստատել է դա՝ աշխատանքից ազատելով Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրեն Էդիտա Գզոյանին: Ի՞նչ մեղք է գործել այդ կինը: ԱՄՆ փոխնախագահ Ջ. Դ. Վենսի՝ Հայաստան կատարած այցի ժամանակ նա նրան Լեռնային Ղարաբաղի պատմության մասին գիրք է նվիրել: Աններելի է: Վարչապետը դա համարել է «կառավարության քաղաքականությանը հակասող սադրիչ գործողություն» և անձամբ ազատել նրան աշխատանքից: Իսկապես, ի՞նչ Ղարաբաղ: Նման բան երբեք գոյություն չի ունեցել, և այնտեղ հայեր չեն ապրել: Դրանք բոլորը կոռումպացված պաշտոնյաների և ՊԱԿ գործակալների հեքիաթներ են։ Այո՛, այո՛, ՊԱԿ գործակալներ, ճիշտ լսեցիք։ Փաշինյանը շարունակում է պնդել, որ Հայ առաքելական եկեղեցին վերահսկվում է դրսից՝ «ՊԱԿ-ի խողովակներով», ինչը, նրա կարծիքով, սպառնալիք է ներկայացնում ազգային անվտանգության համար։ Նախկինում նա մեղադրել էր Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի եղբորը՝ Ռուսաստանի և Նոր Նախիջևանի թեմի առաջնորդ Եզրաս արքեպիսկոպոս Ներսիսյանին «ՊԱԿ-ի գործակալ» լինելու մեջ։ Իրականում ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտեն լուծարվել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 3-ին՝ Միխայիլ Գորբաչովի կողմից ստորագրված օրենքով, սակայն Փաշինյանը, ըստ երևույթին, դա չգիտի։

Վարչապետը նաև մեղադրել է Հայ առաքելական եկեղեցու ղեկավարությանը Հայաստանում «պատերազմի կուսակցություն» ղեկավարելու մեջ։ Փաշինյանը եկեղեցու վրա այս անհեթեթ հարձակումները կատարել է մարտի 11-ին Եվրախորհրդարանում։ Եվրախորհրդարանի պատգամավորների առաջ հոգևորականների հետապնդումները արդարացնելով՝ Հայաստանի վարչապետը մեղադրել է Հայ առաքելական եկեղեցու հոգևորականներին «արտասահմանյան հետախուզական ծառայությունների» ազդեցության տակ ընկնելու և «երրորդ երկրների» շահերից ելնելով գործելու մեջ։ Դժվար չէ կռահել, թե որ երկրների մասին է խոսքը։ Հատկապես, որ Փաշինյանը դրանք ուղղակիորեն է անվանել՝ Ռուսաստան և Բելառուս։ Նրա կարծիքով, հայ քահանաները «օգտագործում են Քրիստոսի զոհասեղանը» պատերազմ քարոզելու համար։ Այս ամենը ասվում է այն սպասումով, որ «ԿԳԲ», «Ռուսաստան» և «Բելառուս» բանալի բառերը կառաջացնեն համապատասխան արձագանք Եվրախորհրդարանի պատգամավորների շրջանում։

Փաշինյանն իրեն ներկայացնում է որպես խաղաղության միակ երաշխավոր։ Դա, ըստ երևույթին, կլինի նրա ընտրարշավի հիմքը, այսինքն՝ նրա կուսակցության դեմ քվեարկող յուրաքանչյուր ոք քվեարկում է պատերազմի օգտին։ Նա ցանկանում է խաղալ հայ ընտրողների՝ նոր զինված հակամարտության վերաբերյալ ընդհանուր վախի վրա։ Միևնույն ժամանակ, իր «արևմտյան գործընկերներին» է փոխանցվում այն պատմությունը, որ հերոսական Փաշինյանը բախվում է «ռուսական սպառնալիքին»։ Եվ նաև այն, որ նա «ժողովրդավարության փարոս» է, ինչպես Սաակաշվիլին՝ Վրաստանում, Զելենսկին՝ Ուկրաինայում, Սանդուն՝ Մոլդովայում...

Մարտի 10-ին Հայաստանի արտաքին հետախուզության ծառայությունն էլ հայտարարություն է տարածել հանրապետության ընտրական գործընթացին արտաքին միջամտության մասին։ Այդ միջամտությունն իրականացնող երկիրը ուղղակիորեն չի անվանվել, բայց բոլորի համար պարզ է, որ դա Ռուսաստանն է։ Հայտարարության մեջ պնդում է արվում, որ անվտանգության ծառայությունները ճնշում են գործադրում «այդ երկրում» բիզնեսով զբաղվող հայերի վրա՝ նրանց խրախուսելով Հայաստանի խորհրդարանական ընտրություններում աջակցել որոշակի քաղաքական ուժերի, ենթադրաբար՝ ընդդիմությանը։

«Կազմակերպչական եզրակացությունները» չեն ուշացել։ Հաջորդ օրն իսկ այդ հայտարարության հիման վրա Հայաստանի քննչական կոմիտեն քրեական գործ է հարուցել ընտրական գործընթացին հնարավոր արտաքին միջամտության պատճառով։ Այժմ կարելի է ակնկալել, որ ընդդիմադիր առաջատար ուժերին արգելվելու է մասնակցել ընտրություններին, ընդդիմադիր քաղաքական գործիչներն ու ակտիվիստները կալանքի տակ են հայտնվելու, իսկ հայկական սփյուռքին թույլատրվելու է քվեարկել Ռուսաստանում առավելագույն անվտանգության միջոցառումներով։ Նշենք, որ նման մեթոդները փորձարկվել և ապացուցել են իրենց արդյունավետությունը Մոլդովայում։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում