Չոր է, շատ չոր. Հայաստանի գլխավոր բնական խորհրդանիշ Սևանա լճի ողբերգական պատմությունը

Բոլորը գիտեն, որ ԽՍՀՄ-ը ցանկանում էր շրջել Սիբիրյան գետերի հոսքը: Բայց կա այն ժամանակվա նման պատմության ոչ պակաս հետաքրքիր գլուխ. իշխանությունները ցանկանում էին չորացնել Սևանա լիճը՝ Կովկասի ամենամեծ լիճը, որը գտնվում է Հայաստանում, գրում է sakhaday.ru–ն:

Այն ժամանակ այդ ջրահեռացումը իսկապես կատարվել է, բայց ոչ ամբողջությամբ: Այնուամենայնիվ, դա բավարար էր լճի ծավալի 43%-ը կորցնելու համար: Ջրահեռացման գործընթացը տևել էր 50 երկար տարիներ... Եվ ի՞նչ նպատակով էր դա կատարվել, կարելի է հարցնել: Դա շատ պարզ էր, նման նախագծերը տարածված էին խորհրդային հիդրոտեխնիկայում: ԽՍՀՄ-ը ցանկանում էր օգտագործել չորացած լճերը գյուղատնտեսության համար լրացուցիչ հողեր ձեռք բերելու նպատակով:

Իշխանությունները Սևանը համարում էին անօգուտ ջրամբար, քանի որ դրանից դուրս է գալիս միայն մեկ գետ՝ Հրազդանը: Ընդ որում այդ գետը հոսելով Երևանով և Արարատյան հովտով ի վիճակի չէր ջուր մատակարարել որևէ մեկին կամ ոռոգել որևէ բան: Սևանի ջուրն էլ գոլորշիացվում էր և ամպերի միջոցով տարվում Թուրքիա, ինչը նշանակում էր, որ բոլոր օգուտները գնում են այնտեղ՝ արտասահման: Սակայն հայերի համար Սևանը բնական խորհրդանիշ է և մեծ ազգային գանձ, որին ստեղծագործություններ են նվիրում  աշխարհի տարբեր արվեստագետներ, գրողներ և բանաստեղծներ։ Հետո ինչ որ պահի որոշվեց փրկել Սևանը, և ներկայումս այնտեղի ջրային հաշվեկշիռը տարեկան փոփոխվում է ընդամենը 30-40 սմ-ով։ Սակայն իմաստ չունի երազել Սևանա լճի նախկին մեծության մասին։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am