Փաշինյանի պատմական այցը Բեռլին. Հայաստանը ընտրում է Արևմուտքի հետ ռազմավարական գործընկերությունը

ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ 16 Դեկտեմբեր, 2025 11:27

Փաշինյանը գնում է ամբողջական համաձայնության և Բեռլինը բացում է ԵՄ դուռը Հայաստանի համար, բայց ի՞նչ գնով։ Հայաստանը ռազմավարական գործընկերության համաձայնագիր է ստորագրել Գերմանիայի հետ ձգտելով ԵՄ անդամակցության։ Նպատակը հասանելի է, բայց այդ դեպքում Հայաստանն այլևս Հայաստան չի լինի։

Բանն այն է, որ Փաշինյանը և Մերցը ընդհանուր լեզու են գտել ռուսական սպառնալիքի հարցում, գրում է pravda.ru–ն։ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը Բեռլինում հայտարարել է, որ իր այցը պատմական է, քանի որ երկու երկրների հարաբերությունները հասել են ռազմավարական գործընկերության մակարդակի։ Նա նաև ասել է, որ այդ հարաբերությունները հիմնված են «ժողովրդավարական արժեքների» վրա, և Երևանը բարձր է գնահատում Բեռլինի աջակցությունը «Հայաստանում ժողովրդավարական բարեփոխումներին և կայուն զարգացմանը» և ակնկալում է «շարունակական քաղաքական աջակցություն դեպի ԵՄ տանող դժվարին և երկար ճանապարհին»։

Փաշինյանը նաև անդրադարձել է միջազգային օրակարգին։ Նրա խոսքով «աննախադեպ մարտահրավերների այս շրջանում, երբ ժողովրդավարությունները բախվում են արագ տարածվող և հիբրիդային սպառնալիքների, միայն համակարգված գործողությունները կարող են ամրապնդել կոլեկտիվ ժողովրդավարական դիմադրողականությունը»։ Այս խճճված և անորոշ արտահայտության հետևում թաքնված է «ռուսական կապը», ինչի մասին Հայաստանի իշխանությունները բազմիցս են հայտարարել։ Նրանք մեջբերել են առանձին ռուսական հեռուստաալիքներ, խոսնակներ և մեկնաբաններ, որոնք, իրենց կարծիքով, ապատեղեկատվական արշավ են վարում, որի նպատակն է ապակայունացնել երկրի ներքին իրավիճակը: Փաշինյանը ԵԽԽՎ-ին բողոքել է, որ Հայաստանի ներսում ընդդիմադիր ուժերը «տարածում են ապատեղեկատվություն» և «հիբրիդային պատերազմ են մղում ժողովրդավարության» և իր կառավարության դեմ: Այսինքն ԵՄ-ի ճանապարհը դեպի Հայաստան անցնում է հակառուսական նախագծի միջով:

Իր հերթին, Գերմանիայի կանցլեր Ֆրիդրիխ Մերցը հայտարարել է, որ Բեռլինը հետաքրքրված է Հայաստանի Եվրամիության հետ մերձեցմամբ և կօգնի Երևանին մի շարք էներգամատակարարման նախագծերում «այդ ոլորտում ավելի մեծ անկախության հասնելու» նպատակով: Հայաստանի համար «ավելի մեծ էներգետիկ անկախության» հասնելը նշանակում է ռուսական գազի սպառման կրճատում (73%) և ուղղակիորեն կապված է Փաշինյանի կառավարության Արևմուտքի հետ մերձեցման ընդհանուր արտաքին քաղաքականության վեկտորի հետ: Այնուամենայնիվ, գազի այլընտրանքային աղբյուրը՝ Իրանը, նույնպես ենթարկվում է արևմտյան պատժամիջոցների: Ադրբեջանը երրորդ հավակնորդն է, բայց նրա հզորությունները վաղուց են խոտանվել Եվրոպայում: Հետևաբար, Հայաստանը ստիպված կլինի անցնել քամու տուրբինների և արևային վահանակների: Հենց սա է Բեռլինի կողմից Հայաստանին հայտարարված օգնության նպատակը՝ 152 միլիոն եվրո, որը պետք է տրամադրվի մինչև 2027 թվականը, որի մեծ մասը (134 միլիոն եվրո) կլինի վարկերի, այլ ոչ թե դրամաշնորհների տեսքով։ Սա այն չէ, ինչ անհրաժեշտ է Հայաստանին, այլ այն, ինչ անհրաժեշտ է գերմանացիներին իրենց «կանաչ» ուղղությունը աջակցելու համար։

Հայաստանի ՀՆԱ-ի աճը (տարեկան 8-12%) պայմանավորված չէ գերմանական ներդրումներով, այլ Եվրասիական տնտեսական միությանը անդամակցությամբ և գազի ցածր գներով (165-170 դոլար հազար խորանարդ մետրի համար)։ Մերցի հռետորաբանությունը բնորոշ է ԵՄ–ի պատմությանը, ԵՄ–ն միշտ էլ վերջնագիր է ներկայացնում միանալ ցանկացող երկրներին։ Այսինքն«Եդեմական պարտեզ» մտնելը հնարավոր է միայն Ռուսաստանի հետ կապված ամեն ինչից հրաժարվելուց և նրա դեմ պատժամիջոցներին միանալուց հետո։ Հենց սա է այն ուղին, որով գնում է Հայաստանը։ Հետևաբար, անհասկանալի է, թե ի՞նչ է անում այդ երկիրը ԵԱՏՄ-ում, կամ ինչո՞ւ չի դուրս գալիս ՀԱՊԿ-ից։

Իրականում հայերի համար մոտենում է վճռորոշ պահը։ Այժմ, երբ Արցախը վերջնականորեն կորցվեց, Փաշինյանը փորձում է ոչնչացնել հայկական պետականության երկրորդ հենասյունը՝ Հայ Առաքելական Եկեղեցին, որը զգում է երկրի մոտալուտ փլուզումը։ Եթե դա հաջողվի, Հայաստանը Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջոցով կհայտնվի Արևմտյան ճամբարում։ Դա պահանջում է ոչ միայն ռազմավարական դաշինք Գերմանիայի հետ, այլ նաև հայ ժողովրդի մշակութային կոդի փոփոխություն և նրա պատմության վերաշարադրում, ինչն էլ Փաշինյանը ներկայումս փորձում է անել։

Այս արևմտյան ուղղվածությունը Հայաստանի համար չի համապատասխանում նրա աշխարհաքաղաքական դիրքին, նրա պատմական ավանդույթներին կամ բնակչության մեծամասնության, որը հիմնականում ռուսամետ է, և սփյուռքի շահերին։ Եթե հայ հասարակությունը չդադարեցնի այս ընթացքը, ապա այդ սխալի գինը կարող է չափազանց բարձր լինել ամբողջ հայ ազգի համար, որը կդառնա էթնիկ փոքրամասնություն Ադրբեջանի կազմում։