Ծանոթ ու միաժամանակ անհայտ …Կսենտա աբսենտ

Աբսենտը, որը հայտնի է ինչպես բարձր հասարակությանը այնպես էլ քաղաքային աղքատներին, ինչպես եվրոպական բոհեմներին այնպես էլ գաղութային զորքերին ունի հարուստ պատմության: Այդ թունավոր կանաչ ըմպելիքը եվրոպացիներին ուղեկցել է ավելի քան մեկ դար, մինչև այն արգելվել է այն երկրներում, որտեղ առավել տարածված է եղել։

Սակայն ժամանակն անցել է, արգելքները վերացվել են, և հիմա մենք հնարավորություն ունենք փորձել ոչ միայն դասական ֆրանսիական կամ շվեյցարական աբսենտը, այլ նաև իտալական: Դրանցից է Xenta-ն՝ աշխարհի ամենատարածված ապրանքանիշերից մեկը: Դասական Կսենտա աբսենտն ունի ծանոթ վառ կանաչ գույն և դառը համ: Անիսոնից բացի, դրա արտադրության մեջ օգտագործվում են հիլ և օշինդր: Օշինդրը աճում է Ալպերում՝ առնվազն 2000 մետր բարձրության վրա: Ընդ որում բույսի բոլոր մասերը չեն հավաքվում, այլ միայն ծաղկող գագաթները՝ իրենց արտաքին տերևներով: Հենց այդտեղ են գտնվում այն ​​նյութերը, որոնք այդ աբսենտին տալիս են իր յուրահատուկ դառնությունը, որն այնքան հստակորեն տարբերակում է այն մյուս ոգելից խմիչքներից։

Հետաքրքիր է այն, որ հին հույները պատրաստում էին օշինդրի և անիսոնի ալկոհոլային թուրմեր, բայց որքանով հայտնի է, նրանք դրանք օգտագործում էին միայն արտաքին օգտագործման համար և միայն որպես դեղամիջոց: Դրանք օգտագործվում էին բազմաթիվ հիվանդությունների բուժման համար՝ ռևմատիզմից մինչև գինեկոլոգիական խնդիրներ: Շատ ավելի ուշ, օշինդրի թուրմը սկսեց օգտագործվել նաև միջնադարյան Եվրոպայում որպես բուժիչ միջոց: Այնտեղ այն նույնպես նշանակվում էր տարբեր հիվանդությունների, այդ թվում ախորժակի խթանման համար: Ի վերջո, այդ դառը ըմպելիքը աստիճանաբար սկսեց օգտագործվել որպես ապերիտիվ, ապա ինքնուրույն ալկոհոլային խմիչք: Էլիտան վայելում էր ըմպելիքը խմելը երկու եղանակով՝ կամ ջրով նոսրացնելով, որից աբսենտը պղտորում է, կամ շաքարի վրա լցնելով, որը հետո այրում էին և թողնում, որ կաթի ըմպելիքի մեջ: Ստորին խավը աբսենտ էր խմում, քանի որ այն շատ ավելի էժան և թունդ էր, քան գինին և խաղողի հիմքով պատրաստված այլ սպիրտային ոգելից խմիչքները: Ի դեպ, աբսենտի անվերահսկելի օգտագործման դեպքում ալկոհոլային թունավորման բոլոր ախտանիշները սրվում են օշինդրի մեջ պարունակվող թույոնի և, իհարկե, ալկոհոլի բարձր պարունակության պատճառով (աբսենտը ոչ թե ընդամենը 40% է, այլ ամբողջ 70%): Արդյունքում, Ֆրանսիայի բժիշկները սկսեցին տագնապ հնչեցնել. մարդիկ մահացու էին խմում։ Նրանց միացավ զինվորականությունը, որը չէր կարողանում բավարար քանակությամբ առողջ զինվորներ հավաքագրել, և 1915 թվականին աբսենտը արգելվեց։ Աստիճանաբար, խմիչքը գրեթե կորցրեց իր ժողովրդականությունը, և դրա նորաձևությունը սկսեց վերածնվել միայն անցյալ դարի վերջին։ Եվ բնականաբար, դա բոհեմական էլիտայի շնորհիվ էր, որը սիրում է տարօրինակն ու անսովորը։ Հենց այդ ժամանակ էլ շուկայում հայտնվեց Xenta աբսենտը, որին հաջորդեց դրա թափանցիկ տեսակը՝ Absent Xenta թորածը։ Այն պատրաստվում է նույն բաղադրիչներից, ինչ դասական աբսենտը, բայց արդյունքում ստացված թուրմը թորվում է։ Դրա շնորհիվ քլորոֆիլի կողմից խմիչքին հաղորդվող կանաչ գույնը անհետանում է, և աբսենտը դառնում է լիովին թափանցիկ՝ միաժամանակ պահպանելով իր յուրահատուկ համն ու բույրը։

Կ. Խաչիկյան