«Միասնիկս վախ չուներ, ասում էր՝ գնում ենք ազատության հետևից». եֆրեյտոր Միասնիկ Սիմոնյանն անմահացել է հոկտեմբերի 1-ին Ջրականում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Միասնիկս շատ բարի էր, արդար։ Չէր սիրում, երբ ինչ-որ մեկը սուտ էր խոսում, չափազանցնում էր իրականությունը՝ լիներ իր տան անդամը, թե օտարը։ Սուտը տանել չէր կարողանում։ Շատ աշխատասեր էր։ Տան ավագ զավակն էր. յոթ երեխա ունեմ, նա իմ առաջնեկն է։ Մշտապես իմ կողքին էր, ամեն հարցում ինձ օգնում էր։ Շատ ուժեղ էր, անվախ։ Միշտ ասում էին՝ եթե իրեն վերևից չհարվածեն, առջևից ու մեջքից չեն կարող հարվածել»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Զինան՝ Միասնիկի մայրիկը։

Միասնիկը ծնվել է Արագածոտնի մարզի Թալինի շրջանի Հացաշեն գյուղում: Միասնիկի ընտանիքը 1997 թվականին վերաբնակեցվել է Արցախում՝ Մարտունի քաղաքում: Սովորել է Մարտունու թիվ 1 հոսքային դպրոցում: «Երբ Միասնիկին հարցնում էին, թե որտեղից է, արձագանքում էր՝ Մարտունիից ենք։ Երեխաներս այնտեղ են մեծացել։ Նա Հադրութն էր շատ սիրում։ Մենք Մարտունիում էինք մնում, իսկ ինքը՝ Հադրութում»։ Դպրոցական տարիների մասին խոսելիս մայրիկն ասում է՝ որդին բարձր առաջադիմությամբ է սովորել, օրինակելի և կարգապահ աշակերտ է եղել:

2007 թվականին Միասնիկը զորակոչվել է ժամկետային զինվորական ծառայության: Ծառայել է Մարտակերտի N զորամասում: 2009 թվականին ծառայությունն ավարտելուց հետո անցել է պայմանագրային զինծառայության Մարտունիում: Մայրիկն ասում է՝ երկու տարի անց տարբեր հանգամանքների բերումով որդին դուրս է եկել ծառայությունից և մեկնել արտերկիր։ 2018 թվականին վերադարձել է Արցախ և կրկին անցել պայմանագրային զինծառայության, այս անգամ՝ Ջրականի N զորամասում:

44-օրյա պատերազմը փոխեց նաև Միասնիկի կյանքի ընթացքը։ «Ուրբաթ օրը դիրքերից իջել էր։ Միշտ գալիս էր Մարտունի, թութուն էինք հավաքում։ Կիրակի էր, պատերազմն սկսվել էր։ Ասացի՝ կռիվ է, Միասնիկն արձագանքեց՝ գիտեմ»։

Պատերազմի առաջին օրվանից սկսած 3-րդ հրաձգային գումարտակի կազմով Միասնիկը մասնակցել է մարտական գործողություններին՝ Արցախի Հանրապետության հարավային և հարավարևել յան ուղղություններում: Միասնիկն անմահացել է հոկտեմբերի 1-ին Ջրականում։ «Իր հետ նույն օրը ժամը տասնմեկին եմ խոսել։ Ես Մարտունու հիվանդանոցում էի աշխատում, այդ ժամանակ նկուղում էինք։ Իրեն ասում էի, որ ուշադիր լինի, պատսպարվի, արձագանքեց. «Է, Զինաիդա, գլխիս կարկուտ է մաղում, որտե՞ղ թաքնվեմ, այստեղ պատսպարվելու տեղ չկա։ Բացի դա, ինչո՞ւ թաքնվեմ»։ Բոլորս հույս ունեինք, որ Քառօրյա պատերազմի պես կարճ է տևելու այս պատերազմը։ Այդ հույսով Միասնիկս առաջ է գնացել։ Հետո այդ օրը շարունակում էի իրեն զանգել, զանգերը տեղ չէին հասնում։ Հետո մի տղա պատասխանեց զանգիս, ասաց, թե Միասնիկը գնացել է գնդից ջուր բերի։ Զարմացա՝ պատերազմ է, դաշտի մեջ ի՞նչ գունդ։ Հետո ասացին, որ ոտքից ու կողքից վիրավորվել է, իրեն իջեցրել են դիրքերից։ Միասնիկիս հեռախոսը մնացել էր այդ տղայի մոտ։ Տղայիս շտապօգնությունով տեղափոխում են, թշնամին թիրախավորում է մեքենան։ Հոկտեմբերի 5-ին իրեն հասցրել էին Կապանի դիահերձարան։ Մինչև հոկտեմբերի 11-ը ես իր մասին տեղեկություն չեմ ունեցել։ Դիահերձարանում իրեն տեսել էին, ճանաչել, որոշել էին ինձ տեղյակ պահել։ Սկզբում ասացին, որ Հոկտեմբերյանի հիվանդանոցում է, ես էլ զանգահարում էի քրոջս, որ գնա, տեսնի իրեն։ Բայց հետո երկրորդ զանգը ստացա՝ Զինա՛ ջան, միանգամից գնացեք Մեծամորի դիահերձարան։ Հոկտեմբերի 13-ին իր հուղարկավորությունն էր»։

Նշվում է, որ Միասնիկն անմահացել է Ջրականի պաշտպանության տեղամասում՝ Արաքսի հովտում՝ 14 սահմանապահ ուղեկալի շրջանում ծավալված թեժ մարտերի ժամանակ. «Մարտական ծառայության ընթացքում իրեն դրսևորել է որպես բանիմաց կապավոր: Եղել է խիզախ, կարողացել է բազմիցս անակնկալի բերել հակառակորդի վարձկան խմբերին՝ հանկարծակիորեն հայտնվելով նրանց առաջքաշման ուղիների վրա՝ պատճառելով կորուստներ»:

Ապրելու ուժի մասին։ «Երեխաներս դարձան իմ ուժը։ Եթե ինձ կորցնեի, ի՞նչ էր լինելու իմ երեխաների հետ։ Օգոստոսին է ծնունդս։ Համաստեղությամբ առյուծ եմ։ Միասնիկս ասում էր՝ դու առյուծ ես, ոնց կաս, այդպես էլ կմնաս, հանկարծ չփոխվես։ Միասնիկս միշտ ասում էր՝ կա՛մ մահ, կա՛մ ազատություն։ Մենք գնում ենք ազատության հետևից։ Վախ չուներ։ Իմ ու Միասնիկիս կապվածությունն այլ էր, միշտ ինձանից էր խորհուրդներ հարցնում, քննարկում այս կամ այն հարցը։ Միասնիկս նաև մեկ աղջիկ ունի»։

Հ. Գ. - Եֆրեյտոր Միասնիկ Սիմոնյանը ծառայության ընթացքում պարգևատրվել է բազմաթիվ պատվոգրերով։ Հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հուղարկավորված է Մեծամորի գերեզմանատանը:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում