Էժան, հարմարավետ և առանց անձնագրի. ինչու՞ պետք է անպայման այցելել Հայաստան

Ռուսներից շատերը մտածում են, թե որտեղ գնալ այն կարճ և էժան հանգստյան օրեր անցկացնելու համար։ Հայաստանը իդեալական է նման ուղևորությունների համար։ Աշունը հատկապես է լավ  ճանապարհորդության համար, քանի որ ամառը չափազանց շոգ և փոշոտ է։ Նոյեմբերի սկզբին ջերմաստիճանը հասնում է 18°C-ի։ sochi1.ru–ի թղթակից Աննա Գրիցևիչը հոկտեմբերի սկզբին անմոռանալի շաբաթ է անցկացրել այդ երկրում և կիսվել իր տպավորություններով։

Մենք Սոչիից Երևան թռանք հայկական Flyone ավիաընկերությամբ։ Այդ ժամանակ նա ուներ ամենաէժան տոմսերը։ Սակայն, ինչպես պարզվեց, գրանցումը վճարովի ծառայություն էր։ Եթե տոմս գնելիս այն կատարեք առցանց, այն կարժենա ընդամենը 650 ռուբլի, իսկ օդանավակայանում ստիպված կլինեք վճարել ավելի քան 2000 ռուբլի։ Երկու հոգու համար միակողմանի տոմսը, ներառյալ գրանցումը և ապահովագրությունը, արժեցել է մոտ 14000 ռուբլի։

Մենք տոմսերը գնել ենք ներքին ռուսական անձնագրով. միջազգային անձնագիր պարտադիր չէ։ Այսպիսով, դուք կարծես թե թռչում եք արտասահման, բայց կարծես թե ոչ։ Նույնիսկ Հայաստան չվերթների մաքսային հսկողությունն է իրականացվում ներքին չվերթների նույն մեկնման կետում։ Հետևաբար, անմաքս խանութները անհասանելի են ուղևորների համար։ Նույնիսկ եթե առցանց գրանցվեք, դուք դեռ պետք է սպասեք հերթում օդանավակայանում։ Նրանք ուշադիր ստուգում են ձեր ձեռքի ուղեբեռը, որպեսզի տեսնեն, թե արդյոք այն գերազանցում է թույլատրելի սահմանը, ապա ձեզ տալիս են նստեցման անցաթուղթ։ Թռիչքը տևում է ընդամենը մեկ ժամ։

Yandex Taxi-ն Հայաստանում գործում է, ուստի օդանավակայան մեքենա կանչելը հեշտ է: Ռուսական քարտերով վճարումը հնարավոր չէ՝ միայն կանխիկ: Ընդունվում է ցանկացած արժույթ, այդ թվում ռուբլի՝ փոխարժեքի հիման վրա: Հետևաբար, անհրաժեշտ չէ օդանավակայանում վազվզել արժույթի փոխանակման կետեր փնտրելու համար: Զվարթնոց օդանավակայանը գտնվում է Երևանից 12 կիլոմետր հեռավորության վրա, և եթե խցանումներ չկան, ուղևորությունը տևում է 20 րոպե: Ուղևորությունները մատչելի են: Քաղաքի կենտրոն տաքսիով միջինը 2,000 դրամ է՝ մի փոքր ավելի քան 400 ռուբլի:

Մենք բնակարան փնտրեցինք օգտագործելով բոլոր հնարավոր հավելվածները՝ Booking.com, Yandex Travel և այլն, բայց վերջիվերջո գտանք համապատասխան տարբերակ Sutochno.ru կայքում։ Բնակարանը, որը գտնվում է Երևանի կենտրոնում՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցում, շատ մաքուր և ընդարձակ է։ Գտնվելու վայրը հիանալի է։ Մոտակայքում են գտնվում գրեթե բոլոր հայտնի տեսարժան վայրերը, թանգարանները, թատրոնները, ինչպես նաև խանութները, ռեստորանները, սրճարանները և մեծ «Երևան Սիթի» սուպերմարկետը։ Մեկ շաբաթվա մնալու համար մենք ծախսեցինք 30,000 ռուբլի։ Այնտեղ կար ամեն ինչ, ինչ մեզ անհրաժեշտ էր՝ սպասքից մինչև վարսահարդարիչ։ Շենքը հին էր, բարձր առաստաղներով և հանգիստ բակով։ Մենք ապրում էինք երկրորդ հարկում. առաջին հարկում տեղակայված էին գրասենյակներ և խանութներ։ Մենք նախաճաշում էինք տանը, իսկ ճաշելը և ընթրիքը ամենուր, որտեղ քաղց էս զգում։ Ռուսաստանի չափանիշներով Հայաստանում սնունդը մատչելի է։ Երկու հոգու համար սրճարանում միջին հաշիվը սկսվում է 1500 ռուբլուց։ Ռուսական արտադրանքը առատ է հայկական խանութներում, որոշները նույնիսկ ավելի էժան։

Տեղական պանրի գինը սկսվում է 1000 դրամից, կամ մի փոքր ավելի քան 200 ռուբլի մեկ փաթեթի համար։ Ամենաթարմ լավաշը արժե 30 ռուբլի։ Տասներկու ձուն արժե 650 դրամ, կամ մոտ 137 ռուբլի։ Կաթնամթերքը և մսամթերքը, բանջարեղենը, մրգերը և համեմունքները՝ բոլորը համեղ են, բոլորը տեղական արտադրողներից։ Երևանի կենտրոնում ավանդական շուկաներ չկան։ Միակը վերածվել է սուպերմարկետի, բայց այնտեղ վաճառվում են նաև գյուղմթերքներ։ Երևան Սիթիի երկրորդ հարկում կա սննդի կետ, որտեղ կարող եք ուտել գրեթե առանց որևէ գումարի: Կա խոհանոցների լայն ընտրանի՝ չինական, ռուսական, եվրոպական, հայկական և նույնիսկ ղարաբաղյան: Երևանի ուսանողները նախընտրում են Burger King-ը և այլ արագ սննդի կետերը: Քաղաքում կան բազմաթիվ սրճարաններ:

Պարզվում է, որ կարող եք ճանապարհորդել ռուբլով. իրականում չեք կարող վճարել դրանցով, բայց փոխանակման կետերում դրանք ընդունվում են առանց խնդրի: Գլխավորը բանկեր չայցելելն է. նրանք ռուբլի չեն փոխանակում, և ոչ բոլորն են ընդունում այլ արժույթներով թղթադրամներ: Պարզվում է, որ նույնիսկ կանխիկ գումար վերցնելու կարիք չկա: Ռուսական բանկային քարտերը չեն ընդունվում: Այնուամենայնիվ, VTB բանկի բանկոմատներից կարող եք դրամ հանել լավ փոխարժեքով, բայց միայն Mir քարտերով: Visa և Mastercard քարտերը չեն ընդունվում:

Լեզուն Հայաստանում գործնականում լեզվական խոչընդոտ գոյություն չունի: Հնարավոր է, որ ոչ բոլոր երիտասարդներն են ռուսերեն խոսում, բայց դրանք առանձին դեպքեր են: Սկզբում ցուցանակներով դժվար է կողմնորոշվել. նույնիսկ պարզ չէ, թե ինչպիսի հաստատություն է դա: Բայց հետո դուք կհասկանաք ձեր կողմնորոշումը։ Ռեստորանները սովորաբար ունեն ճաշացանկեր և՛ հայերեն, և՛ անգլերեն լեզուներով, այնպես որ հեշտ է հասկանալ ամեն ինչ։ Անձնակազմը միշտ ուրախ է օգնել և խորհուրդներ տալ։ Մենք փորձեցինք ճաշել տեղական խոհանոց մատուցող ռեստորաններում, բայց պարզվեց, որ դրանք այնքան բազմազան են, որ մեկ շաբաթում չէս կարող փորձել այն ամբողջությամբ։ Ադլերում ապրելով մենք կարծում էինք, որ ազգային խոհանոցը գիտենք ինչպես հայերը, բայց մենք շատ սխալվում էինք։ Սա արժանի է առանձին հոդվածի։

Հայաստանի գեղեցկությունը արժանի է առանձին հոդվածի, բայց ես կթվարկեմ ամենագեղեցիկ վայրերը, որոնք կարող եք այցելել մեկ օրում։ Մենք գնացինք մեր գործընկերոջ՝ հայ լրագրող Դավիթ Սիմոնյանի հետ։ Նա այժմ աշխատում է որպես էքսկուրսավար։ Ամենաերկար էքսկուրսիայի համար նա մեզանից վերցրեց 25,000 դրամ, կամ մի փոքր ավելի քան 5,000 ռուսական ռուբլի։

Դավիթը շատ էր ուզում մեզ ցույց տալ Գառնին՝ Հայաստանում միակ պահպանված հեթանոսական տաճարը և նախկին ԽՍՀՄ-ում միակ հելլենիստական ​​հուշարձանը։ Պատմամշակութային համալիրը գտնվում է Երևանից 28 կմ հեռավորության վրա, Կոտայքի մարզի գեղատեսիլ վայրում՝ Ազատ գետի հովտից վերև։ Այն շատ գեղեցիկ է։ Տաճարի համալիր այցելելը արժե 1500 դրամ։

Իրականում մենք ունեցանք մի տեսակ ուխտագնացություն, հավանաբար ինչպես բոլոր նրանք, ովքեր այցելում են Հայաստան։ Մենք այցելեցինք տասնյակ հին եկեղեցիներ։ Մեզ հատկապես տպավորեց Նորավանքը, որը կառուցվել է 13-րդ դարում՝ Եղեգնաձոր քաղաքի մոտ գտնվող Ամաղու գետի նեղ, ոլորապտույտ կիրճի եզրին։ Վանքի հետևում գտնվում են զառիթափ կարմիր ժայռեր։

Մուտքը տարածք անվճար է, և այնտեղ շատ մարդիկ չկան, բայց մեզ մի փոքր խանգարեցին մի քանի բավականին հարբած և շատ աղմկոտ լեհ զբոսաշրջիկներ, որոնք ճանապարհին կանգ առան գինու համտեսի համար: Ըստ լեգենդի Նորավանքում թաքնված է խաչի մի կտոր, որը թրջված է Քրիստոսի արյունով: 2002 թվականին վանքը ամբողջությամբ վերականգնվել է և ընդգրկվել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում: Այն գտնվում է Երևանից 122 կիլոմետր հեռավորության վրա՝ Արարատյան հովտում: Ի դեպ, ինձ համար բացահայտում էր, որ հայերի այդքան հպարտ Արարատ լեռը իրականում գտնվում է Թուրքիայում: Սակայն Հայաստանը ժառանգել է նրա հովիտը, որտեղ աճում են ամենամեծ և ամենահամեղ խնձորները, դեղձերը և խաղողը, որտեղ պատրաստվում է ամենահամեղ գինին, և որտեղ նույնիսկ անցկացվում են գինու փառատոներ: Այնտեղ նաև վաճառում են ամենահամեղ չրերը, որոնք չորացվում են անմիջապես արևի տակ: Ես երբեք նման բան չէի կերել:

Մեկ հոդվածում անհնար է անդրադառնալ Հայաստանի բոլոր եկեղեցիներին։ Բայց Սևանա լիճ այցելելը պարտադիր է։ Այն նման է մանրանկարչական Բայկալի։ Շատ նման է։ Վայրի չիչխան է առատորեն աճում  նրա ափերին։ Այն այնքան թթու է, որ ատամներդ ցավում են։ Բայց տեղացիները դրանից ամենահամեղ հյութն են պատրաստում։ Հայրավանքը կառուցվել է Սևանա լճի վրա 9-12-րդ դարերում։ Համալիրի ամենահին շինությունը Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին է։ Ի դեպ, այն դեռևս գործում է։

Մենք պիկնիկ արեցինք Սևանա լճի ափին։ Մենք կանգ առանք համանուն քաղաքում, գնեցինք Սևանի հսկայական սիգ, ածուխ և այն ամենը, ինչ մեզ անհրաժեշտ էր բացօթյա ճաշի համար: Ափի երկայնքով տեղադրված էին տաղավարներ և խորովածի տեղեր: Մենք տեղավորվեցինք այդ վայրերից մեկում: Մի քանի կիլոմետրերի վրա ոչ մի հոգի չէր երևում. այն լիովին լուռ էր: Այդ ամենը սրտառուչ էր և համեղ:

Իհարկե, մեկ գրառման մեջ անհնար է ներկայացնել Հայաստանի ողջ գեղեցկությունը: Եվ դժվար է գտնել ճիշտ բառեր: Այդ փոքրիկ երկիրը պետք է տեսնել սեփական աչքերով, զգալ դրա համերն ու բույրերը։ Եվ ես նախանձում եմ նրանց, ովքեր դա առաջին անգամ են զգում։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am