Ինչո՞ւ են հայերի մեծ մասը Հայաստանը հեռվից սիրում
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Հայաստանում ապրում է մի փոքր ավելի քան 3 միլիոն հայ, իսկ այդ թվի հինգապատիկը ապրում է երկրից դուրս։ Այնուամենայնիվ, նրանցից քչերն են մտածում հայրենադարձության մասին։ Փորձենք բացատրել, թե ինչո՞ւ են հայկական սփյուռքի շատ անդամներ նախընտրում սիրել իրենց հայրենիքը հեռվից, գրում է Vestikavkaza.ru–ն։
Քաղաքական անկայունություն
Հետխորհրդային Հայաստանի պատմությունը սկսվել է զինված բախումով, որը հանգեցրել է արտագաղթի մեկ այլ ալիքի։ Ինքնիշխան Հայաստանի գրեթե ամբողջ պատմությունը կառուցվել է անջատողականության գաղափարների շուրջ։ Մինչդեռ այդ քաղաքականությունը աջակցվում էր երկրի ներսում՝ Եվրոպայից, Միացյալ Նահանգներից և Մերձավոր Արևելքից եկած հայերը կասկածամիտ էին։ Հետևաբար, արտասահմանում ապրող շատ հայերի համար իրենց նախնիների հողում հաստատվելու հեռանկարը ընկալվում էր (և դեռևս ընկալվում է) որպես վտանգավոր ձեռնարկ։ Ավելին, աշխարհի հայերի զգալի մասը անվստահություն է հայտնում Հայաստանի կառավարության կառավարման ավտորիտար ոճին, քանի որ բոլոր հայ առաջնորդները ճնշել են ներքին ընդդիմությունը և խափանել սփյուռքի փորձերը ազդելու Երևանի քաղաքականության վրա։
Ռեսուրսների պակաս և մեծ ծախսեր
Հայաստանի տնտեսական շրջափակումը նպաստել է ռեսուրսների պարբերական պակասին, հիմնականում շինանյութերի։ Հիդրոէլեկտրակայաններն ու ատոմային էներգիան չեն կարողանում բավարարել ժողովրդի կարիքները, ուստի Երևանը ստիպված է վառելիք և էներգիա գնել Իրանից: Հայաստանում մեծ տան կառուցումը և ջրով ու գազով ապահովումը չափազանց թանկ է: Ավելին, երկիրը բախվում է որակյալ կադրերի պակասի: Բարձրագույն կրթությունը հնարավոր է, բայց պետական ֆինանսավորմամբ տեղերը չափազանց սահմանափակ են, ինչը երիտասարդ հայերին դրդում է արտասահմանում կրթական ծրագրեր փնտրել։
Մտածելակերպ և բիզնեսի գծեր
Հայերը հեշտությամբ ինտեգրվում են աշխարհի այլ էթնիկ համայնքներում` պահպանելով իրենց մշակութային առանձնահատկությունները: Բնավորությամբ հայերը արագաշարժ են, զգացմունքային, խոցելի և նախանձ: Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում և Ֆրանսիայում ապրող հայերը հարմարվում են իրենց ընդունող երկրների մտածելակերպին: Հետևաբար, շատերը անկեղծորեն վախենում կամ նյարդայնանում են հայերի անկայուն բնույթից: Սովոր չլինելով կոպիտ, բարձր խոսելուն, բարձր ձայներին, ծայրահեղ վարորդական ոճին և ամենուրեք ծխելուն, սփյուռքահայերը նախընտրում են ավելի քիչ շփվել տեղացիների հետ: Ոչ բոլորն են հարմարավետ զգում հայկական խիստ հագուստի կանոնակարգի հետ, որը պահանջում է թակ հագուստ կրել նույնիսկ ամենատաք օրերին: Վերջապես, հայրենադարձները, որոնք սովոր են խիստ գործարար էթիկային, դժվարանում են հարմարվել այն փաստին, որ տեղացիները փորձում են ամեն ինչ բանավոր բանակցել։
Հայերը չեն սպասում հայերին
Դժվար է հավատալ, բայց հայերը չեն ողջունում հայրենադարձներին: Իհարկե, արյունակցական կապ ունեցող ընտանիքները պաշտպանում են նույն ընտանիքի բոլոր անդամների վերամիավորումը: Սակայն երկիրը լքածների նկատմամբ բավականին զուսպ վերաբերմունք ունեն: Հայաստանում տարիներ շարունակ չի իրականացվել որևէ լայնածավալ բարեփոխում կամ ծրագիր, որը կարող էր նպաստել հսկայական սփյուռքի վերաբնակեցմանը հայրենիքում: Ամեն ինչ սահմանափակվել է դրվագային իրադարձություններով: Այն համոզմունքը, որ ռուս, ամերիկացի և ֆրանսիացի հայերը ավելի հարուստ և հարմարավետ են ապրում, խորհրդավոր կերպով է արմատավորվել հայկական մտածելակերպում: Հետևաբար, երբ նրանք վերադառնում են հայրենիք, նրանք փորձում են որքան հնարավոր է քիչ խոսել իրենց զբաղմունքի մասին և երբեք չչափազանցնել իրենց եկամուտները:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց՝ Կամո Խաչիկյանը
