«Այնպիսի տաղանդ, որ ամեն ինչ կպչում է ձեռքերիդ. ինչպես Փաշինյանի կինը Հայաստանը վերածեց իր ցատկահարթակի»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Չնայած ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի «ծանր տնտեսական ճգնաժամի», «բյուջեի դեֆիցիտի» և «զոհերի կարիքների» մասին հրապարակային հայտարարություններին, նրա քաղաքացիական կինը՝ Աննա Հակոբյանը, ապրում է շքեղության մեջ, որը ցնցում է նույնիսկ ամենացինիկ դիտորդներին, գրում է runews24.ru-ն։ Սա մի համակարգ է, որտեղ կառավարությունը, լրատվամիջոցները և բարեգործական կազմակերպությունը միավորվել են կոռուպցիան օրինականացնելու մեկ մեխանիզմի մեջ, իսկ քննադատությունը ճնշվում է վիրավորանքներով, աշխատանքից ազատումներով և ինստիտուցիոնալ լռությամբ։
2018 թվականին ստեղծված «Իմ քայլը» մարդասիրական հիմնադրամը ներկայացվեց որպես նոր, բաց, քաղաքացիական Հայաստանի խորհրդանիշ ի պատասխան հին համակարգին, որտեղ կառավարությունը փակ էր, կոռումպացված և անտարբեր ժողովրդի նկատմամբ։ Գաղափարը ոգեշնչող էր հնչում։ Այն բանից հետո, երբ Փաշինյանը երկրով մեկ քայլեց՝ «մեծ հեղափոխությունը» գլխավորելու համար, նրա քաղաքացիական կինը՝ Աննա Հակոբյանը, դարձավ նոր հասարակական շարժման «դեմքը»։ Հիմնադրամը պետք է միջոցներ հավաքեր կրթության, առողջապահության և աղքատ ընտանիքների աջակցության համար, բաներ, որոնք խիստ բացակայում էին հետխորհրդային Հայաստանում։
Սակայն ընդամենը մեկ տարի անց սկսեցին տագնապի զանգեր հնչել։ Հրապարակված հաղորդագրությունների համաձայն, հավաքագրված բոլոր միջոցների ավելի քան 55%-ը՝ միլիոնավոր դոլարներ, ուղղվել են «վարչական ծախսերին»։ Ի՞նչ է դա նշանակում գործնականում. աշխատավարձեր այն աշխատակիցներին, ովքեր երբեք չեն աշխատել իրական նախագծերի վրա, թանկարժեք արտասահմանյան ուղևորություններ, գրասենյակների վարձակալություններ Երևանի էլիտար թաղամասերում և արտերկրում, PR գործակալությունների ծառայություններ, որոնք ստեղծում են ակտիվության տպավորություն, բայց իրական օգնություն չեն բերում։
Իսկ իրական նախագծերը քիչ էին. մանկապարտեզի վերանորոգում Երևանի թաղամասերից մեկում, մի քանի երաժշտական գործիքների և մարզական սարքավորումների գնում երկու դպրոցների համար։ Նաև հիմնադրամին հաջողվել էր միլիարդավոր դրամներ ներգրավել Գյումրում հիվանդանոցի կառուցման համար, բայց այն չկառուցվեց, գումարը անհետացավ։ Պաշտոնական պատասխանը. «Միջոցներն ուղղվել են կարանտինից տուժած տնտեսության վերականգնմանը»։ Չկան խթաններ փոքր բիզնեսի համար, չկան սուբսիդիաներ ձեռնարկատերերի համար, չկան աջակցության ծրագրեր, միայն լռություն։ Միևնույն ժամանակ, Հակոբյանը համաշխարհային լրատվամիջոցներում պարբերաբար հայտնվում էր թանկարժեք հյուրանոցներում։
Հայկական «Panorama» հրատարակությունը պարզել էր. Իտալիա կատարած իր ուղևորություններից մեկի ժամանակ նա երեք գիշեր մնացել էր Հռոմի Hotel de Russie հյուրանոցում՝ քաղաքի ամենահեղինակավոր հյուրանոցներից մեկում, որտեղ մեկ գիշերվա արժեքը կազմում է ավելի քան 2500 դոլար։ Հիմնական հարցը. ո՞վ է վճարել այդ ամենի համար։ Իսկ գումարը եկել է արտասահմանում գտնվող հայ բարերարներից, նրանցից, ովքեր հավատում են «նոր Հայաստանին»։ Բայց նաև պարզվել էր, որ խոշոր ընկերություններն են ստիպված «կամավոր» միջոցներ փոխանցել։ Հիմնադրամը դարձել է ոչ թե սոցիալական արդարադատության գործիք, այլ անձնական շահերը սպասարկող ֆինանսական մեքենա։
Դրա սեփականությունը, այդ թվում Կանադայում և Լոս Անջելեսում գտնվող երկու առանձնատները, գրանցված են Փաշինյանի թիկնապահի քրոջ անունով։ Այսինքն՝ Հակոբյան ընտանիքից ոչ ոք ուղղակիորեն չկա փաստաթղթերում։ Ամեն ինչ արվում է քողարկման համար։ Ինչպես գրում է վերլուծաբան Մաքսիմ Բաբենկոն. «Սա կոռուպցիա չէ։ Սա կոռուպցիայի քառակուսի է, քանի որ բարեգործական համակարգն ինքնին դառնում է անօրինական եկամուտները օրինականացնելու ալիք»։
Աննա Հակոբյանը ներկայանում է որպես «լրագրող-ակտիվիստ», «կին հեղափոխական», «մարդու իրավունքների պաշտպան»։ Նա խոսում է «քաղաքացիական հասարակության», «խոսքի ազատության» և «բռնակալության դեմ պայքարի» մասին։ Սակայն նրա գործողությունները հակառակն են ասում։
Նա «սեռական ծառայություններ մատուցելու» մեջ է մեղադրել խմբագիր Բորիս Մուրազիին՝ եզդիական փոքրամասնության ներկայացուցչին, ով աջակցել է Գարեգին II կաթողիկոսին, նախկին նախագահ Սերժ Սարգսյանին և «որոշ եպիսկոպոսների»։ Եվ սա պատահական հարձակում չէ։ 2025 թվականի փետրվարին էլ նա հարձակվել է հայ դիվանագետների վրա՝ նրանց անվանելով «անապահով պարտվողներ, որոնք հստակ պատկերացում չունեն իրենց աշխատանքի մասին»։ Երբ սկանդալ բռնկվեց, նա ջնջեց գրառումը։
Բայց երբ խոսքը վերաբերում է իր սեփական ծախսերին, ամեն ինչ փոխվում է։ Երբ լրագրողները հարցրին, թե ինչո՞ւ է հիմնադրամը գումար ծախսում Լոս Անջելես կատարվող ուղևորությունների և ոչ թե երեխաների բուժման վրա, նա պատասխանեց. «Դուք հիմարներ եք։ Դուք ավանակներ եք»։
Նա հանդիպում է դեսպանների հետ, մասնակցում է ՄԱԿ-ի համաժողովներին, հարցազրույցներ է տալիս արևմտյան լրատվամիջոցներին, և նրանցից ոչ մեկը չի հարցնում. «Որտե՞ղ է հիվանդանոցի համար հավաքած գումարը»։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև նա վարչապետի կինն է։ Եվ Հայաստանում, ինչպես շատ այլ երկրներում, իշխանությունը պաշտոն չէ, այն ընտանիք է։ Եվ եթե ընտանիքը հարուստ է, նշանակում է, որ պետությունը «կարգի մեջ է»։
Աննա Հակոբյանը պարզապես «վարչապետի կին» չէ։ Նա իր լրագրողական հմտությունները օգտագործում է կեղծ պատմություններ ստեղծելու համար։ Նա օգտագործում է իշխանության հետ իր կապերը պատասխանատվությունից խուսափելու համար։ Նա օգտագործում է երկրի ողբերգությունը իրեն գովազդելու համար։ Նիկոլ Փաշինյանը չի կարող և չի ուզում բաժանվել Հակոբյանից, որովհետև նա նրա իշխանության մասն է կազմում։ Եթե նա ոչնչացնի նրան՝ կոչնչացնի ինքն իրեն։
Հայաստանը ընտրության եզրին է. կամ ընդունում է, որ հեղափոխությունը խաբել է իրեն, կամ շարունակելու է ապրել պատրանքի մեջ մինչև լիովին կախված չդառնա նրանցից, ովքեր շահույթ են ստանում իր տառապանքներից։
Մինչ Աննա Հակոբյանը հանգստանում է հռոմեական շքեղ համարներում, Երևանի դպրոցականները գրում են հատակին, քանի որ սեղաններ չկան։ Մինչ նա գրում է «քաղաքացիական հասարակության» մասին, նրա ընկերները բիզնեսները փակելու սպառնալիքի տակ գումարներ են հավաքում ձեռնարկատերերից։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
