«Ապրելու ուժ տղաներս են տալիս, պետք է ուժեղ լինենք, ապրենք այն հողի վրա, որի համար տղաները պայքարել են». Հրանտ Ասատրյանն անմահացել է Ջրականում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Մեր ծանոթությունը, ամուսնությունն այնքան արագ ստացվեց։ Տեսանք իրար, հավանեցինք, նշանվեցինք։ Հարսանիք չենք ունեցել, քանի որ իր հայրիկը նոր էր մահացել։ Եվ այդպես էլ 2014 թվականին ընտանիք կազմեցինք։ Երկու որդի ունենք»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Ալլան՝ Հրանտի կինը։ Հրանտի և Ալլայի ընտանիքի ամրության մասին են վկայում միասին ապրած, ավաղ, կարճ, բայց երջանիկ տարիները։ Նրանց ընտանիքում մշտապես իշխել է սերն ու փոխադարձ հարգանքը։

Ամուսնու մասին խոսելիս, նրան նկարագրելիս Ալլան ասում է՝ շատ հանգիստ ու խաղաղ բնավորություն ուներ։ «Շատ էր սիրում փոքրերի հետ ժամանակ անցկացնել, խաղալ։ Մեծ տղայիս հետ լրիվ ուրիշ տեսակ շփում ուներ։ Մի խոսք կա, ասում են՝ մեծ տղաները մայրիկներինն են, նկատի ունեն, որ շատ կապված են նրանց հետ։ Բայց մեր ավագ որդին միշտ հայրիկի հետ էր։ Հայրիկը միշտ իր քմահաճույքները կատարում էր, իր ցանկացած ամեն ինչ գնում։ Շատ ջերմ է եղել բարեկամների հետ։ Բոլորի հետ կարողանում էր ընկերական, մտերմիկ հարաբերություններ հաստատել։ Իսկ որպես ամուսին... Հրանտը յոթ տարով ինձանից մեծ է, հոգատարությամբ և ուշադրությամբ է միշտ ինձ շրջապատել»։ Ալլան ասում է՝ Հրանտը ծնվել ու մեծացել էր բազմազավակ ընտանիքում։ «Շատ վաղ է սկսել աշխատել։ Եթե իր մասին ենք խոսում, ապա պետք է միանշանակ ասել, որ շատ աշխատասեր ու կազմակերպված էր, ցանկացածի նկատմամբ ուշադիր, նեղության պահին բոլորին հասնող, յուրաքանչյուրին պատրաստ էր օգնել ինչով կարող էր»։

Հրանտը ծնունդով Գյումրուց է։ 1993-2001 թ. սովորել է Գյումրու թիվ 15 միջնակարգ դպրոցում՝ ստանալով ութամյա կրթություն։ Այնուհետև սովորել է թիվ 33 դպրոցում։ Նա յուրացրել է ռադիոտեխնիկի մասնագիտությունը։ 2004 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Հրանտը զորակոչվել է պարտադիր զինվորական ծառայության։ Ծառայել է Մարտակերտում՝ հրաձգային գումարտակում։

2020 թվականին Հրանտն անցնում է պայմանագրային զինծառայության։ «Դեռ փոքրուց է սիրել զինվորական աշխատանքն ու հանդերձանքը։ Միշտ ցանկացել է անցնել պայմանագրային զինծառայության, բայց անընդհատ, կարծես, մի բան խանգարել է, չի ստացվել։ Սակայն այս վերջին անգամ ստացվեց, դիմում էր գրել, և որոշ ժամանակ հետո պարզվեց, որ ընդունվել է Զինված ուժեր։ 2020 թվականի փետրվարի 13-ին ծառայության անցավ Արարատի Զոդի զորամասում»։ Կնոջ խոսքով, շատ կարճ ժամանակահատվածում սկսել էր վայելել զորամասի անձնակազմի սերն ու հարգանքը։ «Այնտեղ ևս իրեն բնորոշ մարդկային հատկանիշներն էին առաջին տեղում։ Հոգատար էր, ուշադիր, փորձում էր օգտակար լինել բոլորին։ Ծառայության օրերի մասին չէր խոսում, առհասարակ չխոսկան էր, գաղտնապահ, շատ հազվադեպ կարող էր ինչ-որ հարցով կիսվել։ Հետաքրքիր է, որ հիմա նույն բնավորությունը մեծ տղայիս է փոխանցվել»։

Սեպտեմբերի 27-ին սկսվում է 44-օրյա պատերազմը։ «Հրանտը Արցախ է մեկնել հոկտեմբերի 8-ին։ Մինչև հոկտեմբերի 11-ն իր հետ կապի մեջ ենք եղել։ Այդ օրերին զանգով չենք խոսել, բացառապես նամակներով։ Երեխաներն այդ ընթացքում վատառողջ էին, անընդհատ գրում էր, հարցնում, թե տղաներն ինչպես են։ Իսկ իր մասին միայն ասում էր՝ ինձ հետ ամեն ինչ կարգին է։ Եվ մեզ հավաստիացնում էր, թե իրենք մարտի դաշտ չեն մեկնել, Ստեփանակերտում են։ Բայց թեժ կետում են եղել։ Հոկտեմբերի 11-ի առավոտյան ժամը ութին էր մեր վերջին նամակագրությունը»։

Հրանտը եղել է պատերազմի թեժ կետերից մեկում՝ Ջրականում։ «Հրանտը վիրավորվել է, ցանկացել են իրեն տեղափոխել, բայց չեն հասցրել, քանի որ տղաներին երկրորդ անգամ են հարվածել։ Առաջին օգնություն իրեն ցույց են տվել ընկերները։ Վիրավորումը եղել է ոտքի շրջանում, արյունահոսությունը դարձել է մահվան պատճառը»։

Հրանտի ընտանիքը որպես նրա զոհվելու օր նշում է հոկտեմբերի 11-ը, բայց Ալլան հավելում է՝ պաշտոնական փաստաթղթերում նշվում է հոկտեմբերի 13-ը։ «Հոկտեմբերի 14-ին ընդհանուր ընկերների միջոցով մեզ լուրեր էին հասնում։ Իհարկե, վատ լուրերը բացառում ես, հավատում ես միայն լավերին, որ ողջ է, որ իր հետ ամեն ինչ կարգին է։ Մեզ ասել էին, որ հիվանդանոցներում իրեն փնտրենք, բայց հետո արդեն մեր հարազատները պարզել էին, որ Գյումրու դիահերձարանում է։ Լավ է այն, որ իրեն շուտ գտանք»։

Ապրելու ուժի մասին։ «Պետք է ուժեղ լինենք, ապրենք այն հողի վրա, որի համար տղաները պայքարել են։ Ուժ տվող ամենակարևոր փաստը դա է։ Երբեք չենք լքի մեր հողը։ Նման առաջարկներ ևս եղել են, բայց ես միշտ կտրուկ պատասխան եմ տվել՝ ոչ։ Հազարավոր տղաներ, այդ թվում՝ իմ ամուսինը, իրենց կյանքը զոհեցին, արյուն թափեցին այս հողի վրա, ու հիմա մենք թողնենք ու գնա՞նք։ Դա ճիշտ չէ։ Երկրորդ ուժ տվողն, իհարկե, իմ տղաներն են։ Փոքր տղաս պատերազմից երեք ամիս առաջ էր ծնվել։ Հայրիկից, հասկանալի պատճառներով, հիշողություններ չունի և ինձ «տանջամահ» է անում իր հարցերով, ուզում է իմանալ, թե որտեղ է իր պապան։ Մանկապարտեզում երեխաներից մեկի հայրիկը եկել էր նրա հետևից, տղաս դաստիարակչուհուն հարցրել էր՝ իսկ իմ պապան չի գալո՞ւ իմ հետևից։ Շատ հարցեր ունի։ Երբեմն ասում է՝ ուզում եմ պապայի մոտ գնալ, հարցնում եմ՝ գերեզմանատո՞ւն, ասում է՝ չէ, հենց իր մոտ։ Հիմա, ավաղ, միայն գերեզմանատանը կարող են հայրիկին այցելել, կարծես իրենց կարոտն այդտեղից առնեն»։

Հ. Գ.- Հրանտ Ասատրյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հուղարկավորված է «Շիրակ» պանթեոնում։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում