«Քաղաքագետը բացատրել է Բաքվի և Երևանի միջև համաձայնագրի «սովորական լինելը»»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարությունը նախօրեին հրապարակել է Բաքվի և Երևանի միջև կնքված խաղաղության համաձայնագրի տեքստը։ Հիմնական կետերի թվում են այն, որ կողմերը հրաժարվում են միմյանց նկատմամբ տարածքային պահանջներից, սահմաններին երրորդ երկրների ուժեր չեն լինի, երկրները հրաժարվում են միմյանց դեմ ուժի կիրառումից։
Քաղաքագետ, Ռուսաստանի քաղաքական խորհրդատուների ասոցիացիայի անդամ Ալինա Ժեստովսկայան svpressa.ru-ի հետ զրույցում, պատասխանելով համաձայնագրի ստորագրման վայրի ընտրության վերաբերյալ հարցին, նշել է, որ նման փաստաթուղթ ստորագրելը Միացյալ Նահանգներում բավականին տրամաբանական է, գոնե Նիկոլ Փաշինյանի համար, քանի որ այդ երկիրն է իրականում նշանակել Հայաստանի ներկայիս վարչապետին այդ պաշտոնում։ «Եվ այստեղ հարցն այն է, թե ընդհանրապես ո՞ր երկիրն է նրանը։ Փաշինյանը և նրա կաբինետը վերջին մի քանի տարիների ընթացքում շարժվել են իրենց ինքնիշխանությունը հանդիսավոր կերպով Միացյալ Նահանգներին փոխանցելու ուղղությամբ։ Հիմա էլ ամենահզոր և ամենաախորժելի տրանսպորտային միջանցքը դարձել է Միացյալ Նահանգների սեփականությունը, որը շարունակում է բիզնես անել քաղաքականության հաշվին», - բացատրել է զրուցակիցը։
Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը օգոստոսի 11-ին հեռախոսազրույց է ունեցել Փաշինյանի հետ։ Զրույցը տեղի է ունեցել Հայաստանի նախաձեռնությամբ։ Ռուսաստանի առաջնորդը հաստատել է Մոսկվայի պատրաստակամությունը նպաստելու Երևանի և Բաքվի միջև հարաբերությունների կարգավորման եռակողմ համաձայնագրերին։ «Փաշինյանը փորձում է պահպանել որոշակի դիվանագիտական հարաբերություններ Ռուսաստանի Դաշնության հետ, թեկուզ միայն այն պատճառով, որ Ռուսաստանում ավելի շատ հայեր կան, քան Հայաստանում, նա ցանկանում է դուրս գալ այս իրավիճակից նվազագույն վնասով։ Հնարավոր է, որ նա գիտակցում է, որ առաջիկա տարիներին, կախված իրավիճակից, կրկին ստիպված կլինի դիմել ռուսների օգնությանը։ Բայց ի՞նչ ձևաչափով դա կտրամադրվի։ Հնարավոր է, որ որպես քրիստոնյաներ մենք աղոթենք քրիստոնյաների համար։ Բայց հավանաբար դա չի լինի ոչ փողով, ոչ զինված ուժերով և ոչ էլ որոշ ներդրումներով կամ համատեղ նախագծերով», - ասել է Ժեստովսկայան։
Քաղաքագետը մանրամասնել է, որ, ցավոք, սա ևս մեկ հետխորհրդային հանրապետություն է, որը հանդիսավոր կերպով իր ինքնիշխանությունը, տնտեսական գոտիների իրավունքը, սեփական տարածքում բիզնես վարելու իրավունքը հանձնում է արևմտյան գերիշխանությանը։ Սա «տիպիկ և սովորական պատմություն» է։ Միևնույն ժամանակ, Ադրբեջանի հետ կապված իրավիճակում իրադարձությունները, կարծես, չափազանց արագ զարգացան։ Եվ սովորական քաղաքացիները, սովորական մարդիկ զարմանքի զգացում ունեցան։ «Նրանք կրկնում են միմյանց։ Մենք արդեն ամեն ինչ հասկացել ենք Մոլդովայի, Ուկրաինայի, Բալթյան երկրների մասով։ Մենք մի ժամանակ կարծում էինք, որ Ղազախստանը մեզ հետ կլինի մինչև վերջ։ Բայց նրանց առաջնորդում են այլ ուժեր, որոնք պարբերաբար մեկին կամ մյուսին հրաման են տալիս. «Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները պետք է կտոր-կտոր անել»։ Եվ նրանք սկսում են դա անել։ Կարո՞ղ ենք արդյոք ասել, որ Իլհամ Ալիևը ինքնիշխան է։ Ինչպես հետխորհրդային հանրապետությունների շատ առաջնորդներ, նա պարզապես չի ցանկանում Ռուսաստանի Դաշնությունը ընկալել որպես ավագ եղբայր, քանի որ դա նրա համար նվաստացուցիչ է», - եզրափակել է Ժեստովսկայան։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
