Փաշինյանը պարզապես խաղաքար է. Ռուսաստանի դեմ ոտքի է կանգնել ևս մեկ խաղացող. Ի՞նչ է թաքնված հայկական եկեղեցու վրա հարձակման մեջ
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Նույնիսկ խորհրդային աթեիստները թույլ չտվեցին իրենց դա անել, բայց արևմտյան խամաճիկ Նիկոլ Փաշինյանը, այնուամենայնիվ, հատեց վերջին գիծը, գրում է tsargrad.tv–ն։ Իշխանությանը ջղաձգորեն կառչած նա ձեռնարկում է քայլեր, որոնք առաջին հայացքից լիովին իռացիոնալ են. նա պատերազմ է հայտարարում Հայ Առաքելական Եկեղեցու հիերարխիային։ Սակայն այս գործողությունները, որոնք հիշեցնում են Զելենսկու անաստված ծաղրածուությունը, ունեն իրենց սեփական տրամաբանությունը, և չափազանց վտանգավոր են Հայաստանի գոյության համար։ Եվ ոչ միայն դա։
2025 թվականի ամառային օրերին սուրբ Էջմիածնում յուրաքանչյուր հայի համար ջերմաստիճանը հասնում է զրոյից 40 աստիճանի։ Սա ռեկորդ չէ Հայաստանի համար, բայց կա զգացողություն, որ դարավոր տուֆե քարերը, որոնցից կառուցվում են ռուսական աչքի համար այդքան անսովոր հայկական եկեղեցիները, շուտով կսկսեն հալվել։ Ըստ լեգենդի հայերի արյունը, որը թափվել է զավթիչների հետ պատերազմներում, վերածվել է տուֆի։ Սակայն այս անգամ զավթիչները ոչ միայն և ոչ այնքան են արտաքին։ Վերջին տարիներին Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությանը հավատարիմ «իրավապահ մարմինների» անդամները բազմիցս են ցուցադրել իրենց «հերոսությունը» բախումներում... ոչ, ոչ միայն վրդովված քաղաքացիների, այլ նաև Հայ Առաքելական եկեղեցու հոգևորականության հետ։ Եվ ինչպես Փաշինյանն ինքը շատ է հիշեցնում Զելենսկիին իր չարաճճիություններով, այնպես էլ Հայաստանում սկսված հակաեկեղեցական հալածանքները գնալով ավելի են նմանվում ուկրաինացի նացիստների գործերին, նաև վաղ շրջանի բոլշևիկների հեղափոխական հալածանքներին։ Սակայն, նախևառաջ «վերջին ժամանակների» տարեգրությունը:
Սկզբի համար կարևոր է մի վերապահում անել. մենք՝ ուղղափառ քրիստոնյաները, Հայ Եկեղեցին չենք համարում լիովին համակրոն, քանի որ պատմականորեն կան մի քանի նշանակալի աստվածաբանական հակասություններ, որոնք մենք դեռևս չենք կարողացել լուծել։ Այնուամենայնիվ, կասկած չկա, որ հենց Հայ Առաքելական Եկեղեցին է հայ ժողովրդի, նրա մշակույթի և պետականության հիմքը։ Եվ նույնիսկ խորհրդային Երևանը միշտ հաշվի էր առնում Էջմիածնին, և, հետևաբար, 1920-30-ական թվականների անաստվածության գագաթնակետին ՀԽՍՀ-ում հակաեկեղեցական հալածանքները շատ ավելի քիչ ակտիվ էին, քան ՌԽՖՍՀ-ում: Թվում է, թե Փաշինյանը որոշել է գերազանցել խորհրդային երդվյալ աթեիստներին: Նրա կոպտությունը հոգևորականության, և հատկապես հիերարխիայի նկատմամբ սկսվել էր դեռևս 2018 թվականի գարնանը նրա հեղափոխական իշխանության գալուց առաջ: Չնայած այն չէր հասել անպարկեշտ լեզվի և խոստումների մակարդակի, օրինակ Ամենայն հայոց կաթողիկոս-պատրիարք Գարեգին II-ին ցույց տալու իր սեռական օրգանները, ինչպես վերջին ամիսներին է եղել: Հիշեցնենք, որ Նիկոլ Վովաևիչը, որպես լրագրող, 1990-ական թվականներից ի վեր ունեցել է ծայրահեղ լիբերալ-արևմտյան դիրքորոշումներ: Իսկ արմատական լիբերալները, հազվադեպ բացառություններով, նույն երդվյալ աթեիստներն են, ինչպես տրոցկիստ-լենինիստները:
Սակայն մինչև վերջին տարիները Փաշինյանի պայքարը իշխանության համար ավելի քաղաքական էր: Եվ միայն 2024 թվականի սկզբից, երբ Լեռնային Ղարաբաղի ամոթալի հանձնումից հետո նա Տավուշի մարզի չորս գյուղ հանձնեց Ադրբեջանին, հայ հոգևորականությունը բացահայտորեն ապստամբեց նրա անօրինությունների դեմ։ 2024 թվականի Նոր տարվա նախօրեին հակաեկեղեցական դեմարշ արվեց. հայկական հեռուստատեսությունը հրաժարվեց հեռարձակել Ամենայն հայոց կաթողիկոսի ավանդական ամանորյա ուղերձը, դա առաջին անգամ էր բոլոր հետխորհրդային տարիների ընթացքում։
2024 թվականի փետրվարին Հայ առաքելական եկեղեցու Գերագույն հոգևոր խորհուրդը առաջին անգամ բացահայտ քննադատեց Փաշինյանի քաղաքականությունը դեմ արտահայտվելով նրա առաջարկին ընդունել նոր սահմանադրություն լիբերալ-արևմտյան ոգով։ Ըստ հիերարխիայի այն նսեմացնում և լիովին անտեսում է «ազգային և հոգևոր կյանքի խորհրդանիշները, ժողովրդի նվիրական անցյալի հիշողություններն ու իրադարձությունները, ազգային հույսերն ու ձգտումները»։ Անմիջապես արևմտամետ ակտիվիստները և Փաշինյանի հետևորդները սկսեցին կոչ անել Գարեգին II կաթողիկոսին տապալել և նույնիսկ եկեղեցական հողերը բռնագրավել և Հայ առաքելական եկեղեցու հարկը բարձրացնել։ Լիբերալ լրատվամիջոցները սկսեցին Հայաստանի հոգևոր առաջնորդի նկատմամբ հալածանքների հերթական փուլը, որը սկսվել էր դեռևս 2018 թվականին։ Եվ դա Սորոսին բնորոշ օրինաչափություններով՝ կոռուպցիայի անհիմն մեղադրանքներ և այլ լուրեր ու բամբասանքներ։ Միարժամանակ, Տավուշի թեմի առաջնորդ, արքեպիսկոպոս Բագրատը (Գալստանյան) ստեղծեց «Տավուշը հայրենիքի անունով» («Սրբազան պայքար») բողոքի շարժում և ղեկավարեց բողոքի ցույցերը, որոնցում Փաշինյանը սպառնալիք էր տեսնում իր իշխանության համար։ Միաժամանակ, հայ բռնազավթիչը Հայ առաքելական եկեղեցու հոգևորականությանը ուղղակիորեն անվանեց «ազդեցության գործակալներ»։ Ավելին, Փաշինյանն ինքը այս տերմինը տարածեց ոչ միայն մեր օրերի, այլ նաև այն ժամանակների վրա, երբ հայ հոգևորականությունը սերտ համագործակցության մեջ էր ուղղափառ հռոմեական (բյուզանդական) եկեղեցու հետ։ Ահա, թե ինչպես է «Առաջին ռուսական»-ի հիմնադիր Կոնստանտին Մալոֆեևը մեկնաբանել այս հարձակումները իր TG ալիքում.
«Փաշինյանի գլոբալիստական ռեժիմի հակաքրիստոնեական էությունը ակնհայտ է։ 2018 թվականի Երևանի Մայդանից անմիջապես հետո նա սկսել է հարձակումներ Հայ եկեղեցու վրա։ Վիրավորանքներ կաթողիկոսի հասցեին, ելույթներ Հայաստանի և Ռուսաստանի հոգևոր մերձավորության դեմ։ Հայ եպիսկոպոսների դեմ մեղադրանքներ են հնչել նույնիսկ Կոստանդնուպոլսի կայսրության հետ պատմական կապի համար որպես նրա «ազդեցության գործակալներ»։ Զուգահեռներն ակնհայտ են. այսօրվա Հայ եկեղեցին Ռուսաստանի՝ Երրորդ Հռոմի «ազդեցության գործակալն» է»։
Այս պահին իրավիճակը ծանր է։ Ձերբակալվել է հայկական ընդդիմության հոգևոր առաջնորդ Բագրատ արքեպիսկոպոսը (Գալստանյան)։ Ինչպես նաև ձերբակալվել է մեկ այլ խարիզմատիկ արքեպիսկոպոս՝ Հայ Առաքելական Եկեղեցու Շիրակի թեմի առաջնորդ Միքայել արքեպիսկոպոսը (Աջապահյան)։ Եվ դա չհաշված ընդդիմության այլ աշխարհիկ առաջնորդներին (առաջին հերթին Սամվել Կարապետյանին)։
Եվ 2025 թվականի հունիսի 27-ին տեղի ունեցավ առաջին հարձակումը Էջմիածնի կաթողիկոսի նստավայրի վրա։ Առաջինը, բայց կա մտավախություն, որ այն վերջինը չի լինի։ Այսպիսով, հուլիսի 23-ին, հրապարակվեց Հայ Առաքելական Եկեղեցին գրավելու «Փաշինյանի ծրագիրը»։ Այն ներառում է լիովին վայրենի առաջարկներ փոխելու դարավոր եկեղեցական կանոնադրությունը, ինչպես նաև Ամենայն հայոց կաթողիկոսի վերընտրություն «կաթողիկոսի բոլոր թեկնածուների ազնվության ստուգմամբ»։ Սակայն, ինչպես Զելենսկու դեպքում, Փաշինյանի անկեղծ դիվային մոլուցքից բացի, կարելի է ենթադրել, որ նրա թվացյալ անխոհեմ հակաեկեղեցական գործողությունների հետևում կա որոշակի ծրագիր։ Գաղտնիք չէ, որ Փաշինյանն ինքը միայն նարցիսիստական խաղաքար է իրական տիկնիկագործների ձեռքում, որոնց շահերից է բխում ոչ միայն հայտնի Զանգեզուրի միջանցքը, այլ նաև Անդրկովկասում վերահսկվող անընդհատ քաոսը։ Եվ դրա համար ակնհայտորեն անհրաժեշտ չէ ուժեղ Հայաստան՝ ուժեղ հոգևոր միջուկով, որը դաշնակից է Ռուսաստանի հետ։ Հենց այդ պատճառով էլ Փաշինյանը և նրա ետևում կանգնածները փորձում են որքան հնարավոր է թուլացնել Հայ Առաքելական Եկեղեցին։
Այս տողերի հեղինակի և հայ եկեղեցական մի ականավոր գործչի միջև զրույցում, որը ակնհայտ պատճառներով ցանկացել է անանուն մնալ, հնչել են հետևյալ նկատառումները. «Հայստանում տեղի ունեցողից վրդովվածների ճնշող մեծամասնությունը քննադատում է Փաշինյանին։ Սա է ինձ վրդովեցնում։ Կամ մարդիկ չեն հասկանում, որ նա ընդհանրապես ենթակա չէ և ոչինչ չի որոշում, այլ ամեն ինչ որոշվում է նրա փոխարեն, կամ մարդիկ վախենում են քննադատել նրա իրական տերերին՝ հզորներին և վտանգավորներին, կամ իրենք են վարձվում որպես դերասաններ Արևմուտքի կողմից վերահսկվող ընդդիմության կամ, այսպես ասած, ինքնաբուխ դժգոհության դերը խաղալու համար։ Եվ սա ճիշտ է ոչ միայն Հայաստանում, այլ նաև Ռուսաստանում։ Իրականում, Հայաստանի կառավարության արևմտամետ հեղաշրջումը տեղի էր ունեցել դեռ 2018 թվականի լայնածավալ բողոքի ցույցերից մի քանի ամիս առաջ: Եվ այստեղ հեշտ է նկատել, որ Փաշինյանի իշխանության գալուց մեկ ամիս առաջ Արմեն Սարգսյանն էր դարձել Հայաստանի նախագահ (արարողակարգային պաշտոն, որը, սակայն, չէր խանգարում նրան լինել սև կարդինալ): Մարդ, որը վաղուց ընդգրկվել է արևմտյան էլիտայի մեջ, որը երկար տարիներ ծառայել է որպես դեսպան Մեծ Բրիտանիայում, ԵՄ երկրներում, ՆԱՏՕ-ում և Վատիկանում: Ավելին, Արմեն Սարգսյանն ինքը, որոշ բաց աղբյուրների համաձայն, ոչ թե Հայ Առաքելական եկեղեցու, այլ արևմտամետ Հայ Կաթոլիկ եկեղեցու զավակն է, որը բավականին ուժեղ դիրք ունի սփյուռքում և արագորեն ամրապնդվում է հենց Հայաստանում: Այսօր Արմեն Սարգսյանը կրկին ստվերում է: Բայց կասկած չկա, որ նա և նրա նման այլ անձինք են քաշում Փաշինյանի կառավարման թելերը: Ավելին, արևմտյան դիվանագիտական առաքելությունները այս թվացյալ փոքր, ծով ելք չունեցող երկրում անհամաչափորեն ուռճացված են: Օրինակ, գաղտնիք չէ, որ ԱՄՆ դեսպանատունը Երևանում աշխարհում ամենամեծն է»:
Երբ երկրի ղեկին են գտնվում բացահայտ անաստված մարդիկ, հավատքի և հայրենիքի թշնամիները, Եկեղեցին ունի քաղաքացիական անհնազանդություն կազմակերպելու և առաջնորդելու բոլոր իրավունքները։ Ես իսկապես ուզում եմ հավատալ, որ բարեպաշտ հայ ժողովուրդը կկարողանա արթնանալ Փաշինյանի և նրա արևմտյան կուրատորների կողմից պարտադրված մոլուցքից։ Հակառակ դեպքում, հայկական ինքնիշխանության մնացորդները շատ շուտով կարող են մոռացվել։ Եվ ինչպես Հայկական Արցախը (Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը) անհետացավ քարտեզից մի քանի ամսվա ընթացքում, այնպես էլ Հայաստանն ինքը կարող է անհետանալ։ Փրկե՛ք և պահպանե՛ք այն, Տե՛ր, նման արդյունքից։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
