Ղարաբաղն Ադրբեջանին տալը Փաշինյանի իրական նպատակն է. հայերին համոզել են, որ դա օրհնություն է
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Քաղաքագիտության դոկտոր, ԴԺՀ պետական անվտանգության առաջին նախարար Անդրեյ Պինչուկը tsargrad.tv–ի հետ զրույցում ուշադրություն է հրավիրել այն փաստի վրա, որ Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետևում կանգնած է Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունն իր ձեռքում պահելու ցանկությունը: Դա հիմա նրա գլխավոր խնդիրն է, հետևաբար, նա փորձում է իրականացնել իր ներքին և արտաքին ծրագրային այն ուղեցույցները, որոնք ճիշտ է համարում, ասել է Պինչուկը:
«Ռուսաստանում շատերը զարմացած են, թե ինչու հայ ժողովուրդը ոտքի չկանգնեց Ղարաբաղի անկումից հետո։ Բայց Հայաստանի ցանկացած ներքին բնակիչ գիտի, թե ինչու։ Որովհետև ղարաբաղյան կլանը, որը կապված էր Ռուսաստանի հետ, որը, ինչպես կարծում էին, իրականում կառավարում է ոչ միայն Ղարաբաղը, այլ նաև Հայաստանը, Հայաստանի բոլոր ներքին խնդիրների մեղավորն է։ Երբ Ղարաբաղը քանդվեց, Հայաստանի ներսում քարոզչությունը դա ներկայացրեց որպես կապանքներից, կապերից ազատագրում: Ասում են, հիմա սա Հայաստանին հնարավորություն կտա զարգանալ, և այս գաղափարախոսության գլխավոր կրողը հենց Փաշինյանն է», - բացատրել է զրուցակիցը հավելելով, որ քանի որ ղարաբաղյան կլանը դեռևս կապված է Ռուսաստանի, ռուս-հայաստանյան էլիտաների հետ, դա ավտոմատ կերպով ընկալվում է որպես հակառուսական քաղաքականություն։
«Որովհետև Հայաստանում ապրող յուրաքանչյուր հայ, ով աջակցում է Փաշինյանին, գիտի, որ իրենց համար ամեն ինչ վատ է «Ռուսաստանի և նույն այդ ղարաբաղցիների մեղքով»։ Եվ այդ պատճառով էլ ոչ ոք չի ապստամբում։ Որովհետև դա ժողովրդական գաղափարախոսություն է։ Բայց իրականում, այն հիմնական պատճառներից մեկը, որ Հայաստանն ունի իր ներքին խնդիրները և, ամենայն հավանականությամբ, մոտ ապագայում չի լուծի դրանք, այն է, որ Հայաստանը գերի է ուժեղ արտաքին ազդեցությանը», - նշել է Պինչուկը։
Մասնագետը նշել է, որ ամենահզոր ռուս-հայկական օլիգարխիկ լոբբին, որը գլխավորում էին այնպիսի ծանրքաշայիններ, ինչպիսիք են Ռուբեն Վարդանյանը և Սամվել Կարապետյանը հեշտությամբ ձախողվեց։ Ի տարբերություն, ի դեպ, ադրբեջանական լոբբիի, որը լուռ նստած է, փող է վաստակում աջակցելով, ի թիվս այլ բաների, հակառուսական վեկտորին։
«Եվ միևնույն ժամանակ, ոչ ոք ոչ մեկին բանտ չի նստեցնում, ոչ ոք հատուկ տեսանելի չէ։ Բոլորը լուռ նստած են, ոչ ոք ներքին պայքար չի մղում միմյանց դեմ, ինչն արդեն իսկ բավականին դառն օրինակ է։ Եվ երկրորդ ուսանելին Հայաստանում տեղի ունեցածից այն է, որ պետք է կարողանալ ռեսուրսները կենտրոնացնել վերջնական արդյունքի վրա։ Հայաստանում Եկեղեցու դեմ պայքարն իշխանության համար պայքար է, մրցակցի դեմ պայքար է։ Դե, և պայքար, իհարկե, առաջին հերթին ռուսական ազդեցության դեմ»,– եզրափակել է քաղաքագետը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
