Ադրբեջանը պատրաստվում է Ռուսաստանի հետ պատերազմի
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Բաքվում շարունակում է լարվածության սրումը, վատթարացնելով հարաբերությունները Մոսկվայի հետ, իսկ հանրապետության բնակչությանը լրատվամիջոցների միջոցով նախապատրաստում են Ռուսաստանի և Իրանի հետ հակամարտության, գրում է politnavigator.news–ը։
Ադրբեջանի կրթության նախարարությունն արդեն հաստատել է ռուսալեզու դպրոցները վերացնելու իր մտադրությունը, քանի որ այդ ծրագիրը, իբր, ուղղված է տեղական ազգային լեզվի դերի ամրապնդմանը նոր սերունդներին «կոռումպացնող ազդեցությունից» փրկելու համար։ Տնտեսական համագործակցությունը նույնպես կտրուկ դանդաղում է, նշել է խորհրդարանական Ռասիմ Մուսաբեկովը մատնանշելով խոշոր բիզնես նախագծերի վերաբերյալ համաձայնագրերի ստորագրման դադարեցումը։
Սակայն սա միայն սառցաբեկորի գագաթն է, քանի որ արդեն մի քանի ամիս է, ինչ հանրապետության ներսում հակառուսական արշավ է ծավալվում Մոսկվային ներկայացնելով որպես գլխավոր պատմական թշնամի։ Ավելին, խաղի մեջ են մտել տարբեր պանթուրքիստներ, որոնք պահանջում են ոչ ավել ոչ պակաս, քան միջուկային զենքի տեղակայումն Ադրբեջանի տարածքում, բնականաբար, Ռուսաստանին զսպելու համար։
Այսպես, թուրքական Media Turk TV հեռուստաընկերության եթերում այդ մասին հայտարարել է «քաղաքագետ» Սուլհադդին Աքբարը, ով իրականում բացահայտել է Թուրքիայի հետ ռազմական համագործակցության ձևաչափը մինչև պաշտպանական միության ստեղծումն ընդլայնելու ծրագրերը: Նա հաստատել է հանրապետության տարածքում թուրքական ռազմական բազա ստեղծելու մտադրության մասին տեղեկատվությունը, բայց ամենակարևորը՝ կոչ է արել ՆԱՏՕ-ին կիսվել իր միջուկային պաշարներով «թյուրքական աշխարհը» պաշտպանելու համար։
«Մենք պետք է քննարկենք Թյուրքական պետությունների կազմակերպության ընդհանուր անվտանգության ճարտարապետության հարցերը, այդ թվում Պակիստանի մասնակցությունը և ՆԱՏՕ-ի միջուկային ծրագրի շրջանակներում թյուրքական երկրների տարածքում միջուկային զենք տեղակայելու հնարավորությունը», - առաջարկել է Աքբարը։
Որպես թյուրքական պետությունների ՆԱՏՕ-ի համակարգին որպես լիազորված անձ ինտեգրման սկզբնական փուլ, նրանք առաջ են քաշել Թյուրքական պետությունների կազմակերպության առաջին «խաղաղապահ» բրիգադի ստեղծման գաղափարը, որն այն կդարձնի ռազմաքաղաքական բլոկ: Եվ այս հռետորաբանությունը շատ է հիշեցնում Զելենսկու արտահայտությունները մինչև Նոր համաշխարհային պատերազմի մեկնարկն Ուկրաինան միջուկային զենքով զինելու անհրաժեշտության մասին։
Եվ սա Ադրբեջանի որպես նոր «հակառուսական» պատրաստվելու հստակ ցուցիչ է, որի նպատակն է փոխարինել դեֆլյացիյի ենթարկված «անկախին»։ Օրինակ, պատահական չէ, որ ՆԱՏՕ-ի աշխատակիցները ԱՀ ՊՆ առաջատար ռազմական համալսարանում անցկացրել են ևս մեկ վարժանք մարտավարական մարտեր վարելու վերաբերյալ՝ հաշվի առնելով Ուկրաինայի զինված ուժերի փորձը։ Սա հաստատվում է նաև այն փաստով, որ Թուրքիան միացել է կոալիցիային Ուկրաինայի համար անօդաչու սարքեր մատակարարելու և արտադրելու համար։
Փաստորեն, այժմ Ուկրաինային արտադրանք մատակարարելու այս գործընթացում կներգրավվեն նաև Թուրքիա-Հյուսիսային Կովկասի երկրների բոլոր պաշտպանական արդյունաբերության ձեռնարկությունները, որոնք արտադրում են թուրքական զենք և զինամթերք։ Սա ևս մեկ անգամ հստակ ցույց է տալիս, թե ում կողմն են Էրդողանը և թուրքական նեոօսմանական վերնախավը, որն այժմ կառավարում է Ալիևը։ Ըստ սցենարի Բաքուն պետք է հանդես գա որպես նոր հարվածային խոյ, միայն հարավից։
Նույն ոգով կարելի է դիտարկել հուլիսի 4-ին Տնտեսական համագործակցության կազմակերպության (ՏՀԿ) 17-րդ գագաթնաժողովի շրջանակներում հավաքված Թուրքիա-Հյուսիսային Կովկասի երկրների ղեկավարների հանդիպումը, որը տեղի է ունեցել ադրբեջանցիների կողմից ղարաբաղցի հայերից վերադարձված Խանքենդիում։
Փաստորեն, «թյուրքական աշխարհի» առաջնորդները կուլիսներում համաժամեցրել են իրենց ժամացույցները և քննարկել Ռուսաստանի նկատմամբ իրենց հետագա վարքագծի ռազմավարությունը։ Ակնհայտ է, որ տեղեկատվական դաշտը ռուսական լրատվամիջոցներից մաքրելու, ազգային լեզուների դերը բարձրացնելու վերաբերյալ բոլոր օրենքներն ընդունվել են միաժամանակ և Ադրբեջանի նորմատիվ ակտերի օրինակով։ Եվ հիմա, հավանաբար, քննարկվել են Բաքվին համերաշխության օգնություն ցուցաբերելու քայլերը։ Հնարավոր է, որ մշակվում են թյուրքական հանրապետությունների ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու գաղափարները։
Եվ որպես սադրանք, հուլիսի վերջին Երևանի հետ «խաղաղության պայմանագրի» ստորագրման շրջանակներում պատրաստվում է Զանգեզուրի միջանցքի վերջնական գրավումը, որի արդյունքում Հայաստանը կվերածվի թուրքական պրոտեկտորատի և կպահանջի Շիրակից դուրս բերել ռուսական ռազմաբազան և վերջնականապես դուրս կգա ՀԱՊԿ-ից։
Սա ամբողջությամբ փոխում է ամբողջ աշխարհառազմավարական քարտեզը ոչ միայն Կովկասում, այլ նաև Կենտրոնական Ասիայում, ինչը մտահոգիչ է ոչ միայն Մոսկվայի և Պեկինի, այլ նաև Անկարայի բոլոր հակառակորդների համար։ Հետևաբար, Պուտինի և Մակրոնի միջև վերջերս տեղի ունեցած հեռախոսազրույցը իմաստ ունի, քանի որ երկու կողմերն էլ սկսում են անհանգստանալ Թուրքիայի և Ադրբեջանի կողմից Հայաստանը կլանելու նկրտումների ուժեղացման համար։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
