«Կոնստանտին Զատուլին. Փաշինյանի ժեստերն անվանական արժեքով մի ընդունեք, նա հիմա այս ու այն կողմ է ընկնում»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Հայաստանը չի հայտարարել ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու մասին, սակայն Երևանը նաև անտեսում է կազմակերպության իրադարձությունները, գրում է svpressa.ru–ն։
Անցյալ տարեվերջին վարչապետ Փաշինյանն ասել էր. «Մենք ասել ենք, որ սառեցնում ենք մեր մասնակցությունը ՀԱՊԿ-ի գործունեությանը, ինչը նշանակում է, որ մենք չենք մասնակցում որևէ փաստաթղթի քննարկմանը»։ Միաժամանակ, Հայաստանի ղեկավարը նշել էր, որ այդ որոշումը ոչ մի կերպ կապված չէ Ղարաբաղում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ։ Իսկ ինչի՞ հետ է կապված, դա հայկական գաղտնիք է:
ԱՊՀ երկրների ինստիտուտի տնօրեն, Պետդումայի ԱՊՀ գործերի և եվրասիական ինտեգրման հանձնաժողովի նախագահի առաջին տեղակալ Կոնստանտին Զատուլինը «svpressa.ru»-ին պատմել է Երևանի քաղաքականության թաքնված իմաստների մասին:
«Թշնամիները կարծում են, որ գտել են ռուսական բանակի «աքիլլեսյան գարշապարը»։ Եվ նրա վրա ճնշում են գործադրում Ղազախստանի ղեկավարության ակտիվ մասնակցությամբ: Հիմա նրանք շահագրգռված են, որ գետնանցումում դանդաղեն։ Նրանց նախկին հույսն ԱՄՆ վարչակազմի և Արևմուտքի ընդհանուր դիրքորոշման վրա էր, բայց Ռուսաստանն ու ԱՄՆ-ն սկսել են վերականգնել հարաբերությունները,– ասել է նա,– եվ այս իրավիճակում Փաշինյանի համար անհարմար է դարձել ինտրիգներով զբաղվելը։ Համենայն դեպս Ամերիկայի հետ։ Ինչ վերաբերում է Ֆրանսիային, որը միշտ ավելի շատ է արձագանքել Հայաստանի խնդիրներին, քան արևմտյան որևէ այլ երկիր, ապա Փաշինյանն այստեղ այլ խնդիր ունի: Նա իրեն համարում է «խաղաղության վարչապետ» և ձգտում է խաղաղության պայմանագրի կնքման Ադրբեջանի հետ, իսկ Փարիզը շատ զզվելի բաներ է ասել Ադրբեջանի մասին։ Արդյունքում Փաշինյանը սկսել է բարեկամական ժեստեր անել Ռուսաստանի նկատմամբ։ Նա արդեն հայտարարել է, որ գնում է Մոսկվա՝ Կարմիր հրապարակ՝ հաղթանակի 80-ամյակին»։
«svpressa.ru».- Այսինքն Երևանը սկսե՞լ է շրջվել դեպի Մոսկվա։
– Պետք չէ շատ վստահել և Փաշինյանի նման ժեստերը գնահատել: Ինձ թվում է, որ Փաշինյանի և Սիմոնյանի կուրսը մնում է նույնը՝ նրանք ամբողջ ուժով փորձում են հեռանալ հետխորհրդային տարածքից հույս ունենալով, որ դա Արևմուտքում իրենց համար արդյունք կլինի։ Բայց պայմանավորված այն հանգամանքով, որ Արևմուտքը ներկայումս սկսել է լուծել հայկականից բարձր այլ մակարդակի հարցեր, Փաշինյանը որոշել է դանդաղեցնել։ Ուկրաինայի հետ կապված հարցերը լուծվում են, խզում է առաջացել ԱՄՆ-ի և Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի միջև։ Հիմա Հայաստանի ժամանակը չէ, և Փաշինյանը դա հասկանում է, ուստի սովորությունից դրդված դիմում է Ռուսաստանի հետ հարաբերություններին։ Բայց Փաշինյանն ու Սիմոնյանն արդեն բազմաթիվ հայտարարություններ են արել տարբեր ուղղություններով, և նմանվել են այնպիսի մարդկանց, որոնց ոչ մի կողմ չի կարող վստահել։
«svpressa.ru».- Եվ ինչպե՞ս արձագանքել Փաշինյանի ժպիտներին:
– Կարծում եմ, որ Ռուսաստանը պետք է հայ ժողովրդին պահի ազդեցության իր ուղեծրի շրջանակներում: Հայերն ապրում են ամբողջ աշխարհում, իսկ Ռուսաստանում հայերն ավելի քիչ չեն, քան Հայաստանում։ Ալիևն ու Փաշինյանը ծրագրում են մայիսի 9-ին համատեղ նվերով գալ Մոսկվա: Դա կարևոր է, քանի որ, ինձ թվում է, Թուրքիայի հետ հարաբերությունների վերագնահատումն անխուսափելի է։ Նա իրեն այնպես է պահում, ինչպես հարմար է գտնում՝ անկախ մեր շահերից։ Թուրքիան մեզ հետ չխորհրդակցեց, երբ տապալեց Ասադին Սիրիայում։
«svpressa.ru».- Մոսկվայի և Վաշինգտոնի հարաբերությունների բարելավումը կբերի՞ Անկարայի հետ երկխոսությունում փոփոխություններ:
– Իսրայելն ու ԱՄՆ-ը շատ են շահագրգռված, որ մենք, առնվազն, խոչընդոտներ չստեղծենք Մերձավոր Արևելքի վերակազմավորման հարցում, իսկ Սիրիայում նրանց շահերը թուրքերի հետ դժվար թե համընկնեն, և նաև Կովկասում։ Կովկասում ամերիկացիներն ու իսրայելցիները կցանկանային մերձենալ Ադրբեջանի հետ, և Ադրբեջան-Թուրքիա կապի փոխարեն նրանց համար ավելի հարմար է Ադրբեջան-Ռուսաստան կապը։ Եվ ինձ թվում է, որ Մոսկվայի և Բաքվի հարաբերությունների վերջին վատթարացումից հետո, որի պատճառն ավիավթարն էր, այդ էջն այժմ շրջված է։ Այդ թվում ԱՄՆ-ի աջակցությամբ։ Որովհետև պարոն Ուիթկովը Մոսկվայից հետո թռավ Բաքու։ Իսկ իսրայելցի ռաբբիները Թրամփին խնդրել են Ադրբեջանին ներառել Աբրահամի համաձայնագրում։ Դա փաստաթուղթ է, որը սահմանում է այն երկրները, որոնք բարեկամական են ԱՄՆ-ի և Իսրայելի հետ Մերձավոր Արևելքում։ Թուրքիային նման բան երբեք չի առաջարկվել։
«svpressa.ru».- Երևանը գիտակցո՞ւմ է, որ առանց Ռուսաստանի և ՀԱՊԿ-ի Հայաստանը կարող է դառնալ Թուրքիայի պոտենցիալ զոհը։
– Հայ ժողովուրդը միշտ հալածվել է Օսմանյան կայսրության կողմից։ Այն ի վերջո ավարտվեց ցեղասպանությունով 20-րդ դարի սկզբին։ Հայերի մեծ մասը թուրքերին ընկալում է որպես թշնամի ժողովուրդ։ Փաշինյանն իր հերթին փորձում է շրջել այդ էջը, նա մերժում է ցեղասպանությունը ճանաչելու համահայկական պահանջը։ Նա հերքում է հայ ժողովրդի անցյալը, այդ թվում խորհրդային անցյալը։ Փաշինյանը փորձում է ապագայի արևմտյան հորիզոնները բացել Հայաստանի ժողովրդի առջև, բայց այդ հորիզոնները չեն համընկնում միջազգային հարաբերությունների ներկա վիճակի հետ։ Եվ Փաշինյանն ինքն իրեն է խաբում: Նա փորձում էր, գնաց գրկելու Զելենսկուն, խաղաց Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի սրման վրա, միավորներ վաստակեց, բայց հիմա նրա մասին ոչ ոք չի մտածում։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
