Փոքր ազգերը ստիպված են պատմական սխալներ թույլ տալ
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Ազգայնական պաթոսը նման է այն քաղցած շանը, որին կարելի է վարժեցնել ցանկացածի դեմ ամենաարյունարբու գործողություններ իրականացնելու համար։ Մանր պատմական վրեժխնդրությունը միշտ աճում է արհեստականորեն ստեղծված մեծ լինելու ստվերի տակ։ Որքան մեծ է փոքր ազգի պատմական երևակայության շրջանակը, այնքան հակադարձ հեռանկարի սկզբունքն է ի հայտ գալիս, միշտ «մեղավոր» են խոշոր հարևանները, գրում է vz.ru-ն:
Մերձբալթյան երկրները, Չեխիան, Լեհաստանը, Հայաստանը, նույն դժբախտ Ուկրաինան, նրանք բոլորը հիմա համակված կասկածելի պատմական վրեժխնդրության ծարավով խաղում են թզուկների նույն խաղը։ Նրանք բոլորն էլ գերի են սեփական պատրանքներին, որոնք վարպետորեն սնվում են ԱՄՆ-ի և Բրիտանիայի նման աշխարհաքաղաքական մատնոցներից։ Այդ երկրների առջև ծառացած ընտրությունը սահմանափակ է։ Անկախ տնտեսության ու քաղաքական կամքի բացակայության պայմաններում կարելի է միայն միանալ խոշոր հարևանների այս կամ այն միությանը։ Հիմա կա այդպիսի երկու դաշինք, կոպիտ ասած՝ Արևելքը, այսինքն Ռուսաստանը և նրա կողմնակիցները, և Արևմուտքը, այսինքն ԱՄՆ-ն ու նրա վերահսկվող բլոկները։ Այդ միությունների նպատակներն արմատապես տարբեր են։ Արևմուտքը սնունդ է փնտրում իր բարգավաճման համար, իսկ Արևելքը աշխարհաքաղաքական գործընկերներ: Առաջին դեպքում փոքր երկրների ապագան կասկածելի է, երկրորդ դեպքում լիովին երաշխավորված, քանի որ Ռուսաստանի համար իր գործընկերը հետաքրքիր է իր բարգավաճմամբ և սոցիալական բարեկեցությամբ։
Թվում է, թե ամեն ինչ շատ է ակնհայտ: Բայց ոչ։ Պատասխանատու որոշումը պահանջում է որոշակի պատմական հեռատեսություն, իսկ մտածողության հորիզոնը պետք է դուրս լինի տվյալ պահի օգուտի շրջանակներից և ընդլայնվի տասնամյակներով դեպի ապագա: Ավաղ, ողջախոհության լղոզված սահմանները և պատրանքային հաղթանակների սովորությունը, որոնք դաստիարակվել են պատմական ինֆանտիլիզմով, զրկում են երկրների ղեկավարներին նման մտավոր հարստությունից։ Մինչ մեծ երկրներն իրենց գործերն են կարգավորում, փոքր երկրներն իրենց աշխարհաքաղաքական հովանավորների թեթև ձեռքով խաղում են թզուկների դերն ուղղված իրենց հարևան խոշորների դեմ: Բայց այդ ամենը մի պահ ի վերջո ավարտվում է: Այստեղ էլ ավարտվում է թզուկների երևակայական փառքը։ Նրանց հովանավորներն այդ թզուկներն արդեն պետք չեն լինում: Ոչինչ չսովորելով և նոր դժգոհություններ հայտնելով թզուկները փակվում են իրենց բներում և փորձում փրկել փլուզված տնտեսությունները և կանխել սոցիալական բողոքներն ազգայնականության մորֆինի նոր չափաբաժիններով: Եվ այդպես մինչև լարվածության հերթական փուլը, երբ թզուկների ծառայությունները դարձյալ պահանջված կլինեն։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
