Փաշինյանը կտրում է Հայաստանը ռազմավարական գործընկերներից
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Դեկտեմբերի վերջին Սանկտ Պետերբուրգում տեղի կունենա Եվրասիական տնտեսական բարձրագույն խորհրդի նիստը։ Ի սկզբանե Եվրասիական հնգյակի գագաթնաժողովը պետք է կայանար Երևանում, սակայն ՀՀ կառավարության ղեկավարը հրաժարվել է հյուրընկալել գործընկերներին, քանի որ «Եվրասիական տնտեսական բարձրագույն խորհրդի ոչ բոլոր անդամներն են ողջունված Հայաստանում», գրում է Vestikavkaza.ru-ն։ Եվրասիական ինտեգրման նկատմամբ Նիկոլ Փաշինյանի հակասական վերաբերմունքը նորություն չէ, նա դեռ մինչև իշխանության գալն էր քարոզում ԵԱՏՄ-ից Հայաստանի դուրս գալու գաղափարը։ Բայց 2018 թվականի «թավշյա հեղափոխությունից» հետո վարչապետի աթոռը զբաղեցրած Փաշինյանը նվազեցրեց իր հակաինտեգրացիոն եռանդը:
Այնուամենայնիվ, ներկայումս Փաշինյանի և նրա կողմնակիցների հարձակումները Ռուսաստանի դեմ փաստացի դարձել են նորմ։ Մոսկվային ոչ միայն մեղադրում են դավաճանության մեջ, այլ, ընդհանրապես, ռուսական ներկայությունը Հայաստանում անվանում են սպառնալիք։ Նման հայտարարություններին ուղեկցում են քաղաքական և դիվանագիտական դեմարշները: Միջազգային քրեական դատարանի Հռոմի ստատուտի վավերացումը, որը ՌԴ նախագահին կալանավորելու օրդեր էր արձակվել, Զելենսկի ընտանիքի հետ անձնական բարեկամության դրսևորումները և այլ միանգամայն միանշանակ ազդանշանները խոսում են Հայաստանի իր ամենամեծ ռազմավարական գործընկերոջ նկատմամբ վերաբերմունքի մասին։ Այս քայլերին ռուսական արձագանքը զուսպ է: Մոսկվան ավանդաբար նախընտրում էր վեճերը չմտցնել հանրային դաշտ։ Արդյունքում, պաշտոնական Երևանից հարձակումները մարում են ռուսական զսպվածությամբ և երկխոսության չհրապարակմամբ։
Հետևաբար, Երևանում Եվրասիական բարձրագույն խորհրդի անցանկալիության մասին Փաշինյանի մեկ այլ քաղաքական նոու-հաուն ուղղված է ոչ այնքան Ռուսաստանին, որքան մեկ այլ դաշնակցին՝ Բելառուսին։ Դեռ ամռանը Նիկոլ Փաշինյանը Ալեքսանդր Լուկաշենկոյին դասել էր Հայաստանի թշնամիների շարքում և ասել, որ չի այցելի Բելառուս, քանի դեռ այն գլխավորում է Լուկաշենկոն։ Այստեղ, իհարկե, Հայաստանի վարչապետը փորձել է իր աշխարհաքաղաքական ճաշակին այդքան մոտ ֆրանսիական թագավորի Լյուդովիկոս 14-րդին նմանակել, որն ասում էր. «Պետությունը ես եմ»։ Բելառուսի նկատմամբ հայ ժողովրդի վերաբերմունքն այնքան էլ վատը չէ, սոցհարցումների համաձայն այդ երկիրն ամենաանբարյացակամ երկրների թվում չէ։
Տնտեսական շահերի տեսանկյունից Հայաստանին Բելառուսի հետ վիճաբանություն պետք չէ: Վերջին 3 տարիների ընթացքում Հայաստանի արտահանումը Բելառուս աճել է ավելի քան 3 անգամ և գերազանցել 100 մլն դոլարի շեմը: Ի դեպ, դա գործնականում լավագույն արդյունքն է ԱՊՀ երկրներից և զիջում է միայն Ռուսաստանին, ում հետ տնտեսական կապերը փորձում է նվազեցնել Հայաստանը, բայց որն անհնար է: Այդ երկրի հետ էլ Հայաստանի գործընկերությունը անշեղորեն աճում է: 2021 թվականից ի վեր արտահանումը դեպի Ռուսաստան աճել է ավելի քան 4 անգամ։ Այնպես որ, ավանդական գործընկերությունների համակարգված կտրումը, անշուշտ, հարվածելու է Հայաստանի բնակիչների գրպանին։ Հենց դա է Երևանին հետ պահում կտրուկ շարժումներից և եվրասիական ասոցիացիաներից դուրս գալու սպառնալիքների իրականացումից։ Բացի այդ, միության ներսում լինելը շատ ավելի հարմար է այդ միության հենարանները խաթարելու համար։ Ուստի, չնայած բոլոր հայտարարություններին, Փաշինյանը, ամենայն հավանականությամբ, կժամանի դեկտեմբերին կայանալիք ԵԱՏՄ գագաթնաժողովին, կնստի նույն սեղանի շուրջ նրանց հետ, ում չէր ուզում տեսնել Երևանում, և ամանորյա «ընտանեկան լուսանկարի» վրա նրանց ձեռքերը կսեղմի: Բայց չնայած դրան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության վերաձևափոխումները կշարունակվեն:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
