Ի՞նչ ուտել ապագայում

Հայաստանի Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանի հայտարարությունը, թե երկրի քաղաքացիների սննդակարգում հնարավոր է ցորենը փոխարինել բրնձով, դեռ մնում է հանրության ուշադրության կենտրոնում, գրում է Eadaily.com-ը։ Եվ դա հասկանալի է: Գրիգորյանը, փաստորեն, ոտնձգություն կատարելով սրբության վրա, թույլ է տվել հացից հրաժարվելու հնարավորությունը, որը հայի ցանկացած սեղանի գլխավոր սննդամթերքն է։ Նրա ասածը շատերին չար կատակ է թվացել, բայց չմոռանանք, որ ամեն կատակում կա ճշմարտության հատիկ։ Չմոռանանք նաև, որ այս իշխանությունը հակված է շատ դաժան կատակների, ուստի, փաստ չէ, որ վաղը հայկական սեղաններին հաց կմատուցվի։ 

Նոր սննդակարգի և այլ հարցերի մասին գրել է «Ընկեր գեներալ» Telegram ալիքը։

«ՓԱՇԻՆՅԱՆՆ ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ՀԱՅԵՐԻՆ ԴՐԱՊԱՊԱԿԸ ՀԱՄԱՐԵԼ ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Եթե ​​Հայաստանում որևէ մեկը հետևություններ է անում վրացական իրադարձություններից, ապա դա Նիկոլ Փաշինյանն է: Նա շտապում է ամենօրյա կառավարման գործընթացները լցնել նոր գաղափարախոսությամբ հասկանալով, որ այնպիսի կլիշեները, ինչպիսիք են «խաղաղության պայմանագիրը», «եվրոպական ընտրությունը» և այլն, ինքնուրույն չեն աշխատի, ժողովրդին պետք է բացատրել, թե կոնկրետ ի՞նչ երջանկություն է «ապագա կա»-ի մեջ («Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության նախընտրական կարգախոսն էր. «Կա ապագա»)։

Արդյունքում Նիկոլը որոշել է պարապել «բյուջետային կատուներ»-ի վրա: Բայց սկսել է ոչ վստահ: Պատգամավորներին ներկայացնելով 2025 թվականի պետական ​​բյուջեի նախագիծը նա հանկարծ նորից խոսել է իր «իրական Հայաստանի» մասին և հայտարարել, որ բյուջեի թվերը ենթակա են որոշակի 5 հայեցակարգերի. Մասնավորապես.

-Հայաստանը իմ օջախն է, իմ ժողովուրդը, իմ ընտանիքը

-Հարստացեք և հարստացրեք

-Հայաստանի ապագան կախված է մեկ մարդուց, և դա դու ես

-Հայրենիքը երկիր է, եթե սիրում ես Հայրենիքը, ամրացրու երկիրը

-Այստեղ Հայրենիքն է, հացն է, կյանքն է։

Սա, իհարկե, նախընտրական նախապատրաստություն է։ Առայժմ այս ամենը հարբելու ժամանակ հնչող կենացի է նման, բայց Փաշինյանը տեղում կանգ չի առնում և արդեն մշակել է հարստացման առանցքային թեզը։ Ասում է. «Մենք պետք է լուծենք հետևյալ խնդիրը, հնարավորություն ստեղծել, որ Հայաստանի Հանրապետությունում աշխատող, ինչ-որ գործունեությամբ զբաղվող ավելի ու ավելի շատ մարդիկ հարստանան։ Չապրեն ինչ որ կերպ, այլ հարստանան։ Անցած 6,5 տարիների ընթացքում մենք բոլորս խարխափել ենք պատմական և իրական Հայաստանների միջև։ Մենք մեր ժամանակի և էներգիայի մեծ մասը ծախսել ենք դրա վրա, բայց այդ խարխափումը ավարտվել է»։

Ինչպես տեսնում եք, նա մեկ կրակոցով երկու նապաստակ է խփում.

• Արդարացվում է այն, թե ինչո՞ւ են մինչ այժմ հարստացել միայն նրա ընտանիքը և նրա մի բուռ համախոհները (մեղավորը կրկին «նախկիններն» են և Արցախը)
• Միանգամայն խելամտորեն քաղաքական շահարկումներ են կառուցվում ավելի լավ կյանքի հույսերի շուրջ, որին միշտ և ամենուր ուղեկցում է տնտեսական աճը:

Ահա ազգային նոր գաղափարի ուրվագծերը, որը Փաշինյանը անվանում է «Իրական Հայաստան», իսկ նրա հարևանները ասում են «Վրացական երազանք»։ Բայց դրա վրա էլ ավարտվում են նմանությունները: Դա զուտ տեխնոլոգիայի հարց է և իմաստը կայանում է նրանում, որ կարգախոսները պետք է հասնեն մարդկանց կամ ստամոքսին կամ դրամապանակին:

Փաշինյանի հայեցակարգերում բացակայում է այն առանցքային տարրը հանուն որի Վրաստանը փաստացի հրաժարվեց եվրաինտեգրումից։ Դա հասկանալի լեզվով ասած կոչվում է ազգային հպարտություն, իսկ քաղաքական լեքսիկոնում կոչվում է ինքնիշխանություն։ Եվ դա հենց այն է, ինչը թույլ չի տալիս հանուն անձնական հարստացման վաճառել Հայրենիքը, հիշողությանն ու պատմությանը նախնիների հետ։